Spowiedź - potrzeba duchowa czy zwykłe odklepanie grzechów? - Netkobiety.pl

do kościoła chodzę rzadko, a spowiadam się wtedy kiedy trzeba( bo jest msza i trzeba przyjąc komunię bo wypada.) spotkałam wielu księży i zakonników, niektórzy mieli gdzieś to co mówię, niektórzy zbesztali na wstępie, że nie chciałam mówic innych grzechów. księży juz ciężko mi traktować poważnie z racji tego co się słyszy o nich w mediach.

Śpowiedź zawsze była dla mnie bardzo ważna ale po przestudiowaniu lektury o Ojcu Pio mogę powiedzieć, że stała się dla mnie jeszcze ważniejsza. On spowiadał po kilkanaście godzin na dobę.(Ojciec Pio posiadał dar czytania ludzkich serc) Ludzi nie odstraszało to, że potrafił wyrzucić penitenta z konfesjonału kiedy ten nie mówił wszystkiego lub coś ukrywał.
Żeby nie odbiegać od tematu to powiem jedno: nie wyobrażam sobie uczestniczenia we Mszy Św. nie przyjmując Ciała Chrystusa pod postacią chleba a jeśli uważam, że nie jestem godzien Go przyjąć to wtedy korzystam z sakramentu pokuty. Wyznając grzechy w konfesjonale, tak naprawdę otwieram serce i robię porządek przed samym Bogiem, Którego nie widać ale Którego zastępuje kapłan.
Po wyjściu z konfesjonału czuję się tak jakbym oddychał świeżym powietrzem na brzegu morza....

Dla mnie jest to i potrzeba duchowa i po prostu sposób na odpuszczenie grzechów jednocześnie. Choć miewam taki czas, że jakoś mi się nie chce zebrać w sobie i pójść, bo ciągle coś mi wypada (ale nie można dać się lenistwu ), ale to rzadko.

Spowiedź jest praktykowana jest przez mniej krajów rzymsko-katolickich niż myślimy.

Ja mimo katolickiego wychowania uważam, że jest ona zbędna i nie odczuwam potrzeby by spowiadać się przed księdzem.

Rachunek sumienia robię sama w swojej głowie i swoje życie układam wg przykazań Bożych (przynajmniej się staram je przestrzegać). Odpowiadam ja przed Bogiem.

W Anglii w Kościele Rzymsko Katolickim spowiedź jest ogólna podczas mszy i ksiądz daje rozgrzeszenie każdemu i każdy może przystąpić do Komunii Świętej.

Taki obraz uważam za zdrowszy i bardziej w moim stylu
Bo niby dlaczego ja mam się spowiadać osobie równie grzesznej jak ja?
I dlaczego osoba nie mająca rodziny (i z reguły dzieci) ma pouczać mnie o pożyciu małżeńskim itp?
Ksiądz jest takim samym człowiekiem jak każdy z nas a czasem gorszym bo są tacy co pod sutanną kryją swą obłudę i hipokryzje.

Nie wierz w to co mówią o księżach media. Jeśli spotkałaś księży i zakonników, którzy mieli gdzieś co Ty masz do powiedzenia to bardzo niedobrze. Niestety i tak można trafić.

No tak ulegaj ślepej nagonce, każdy ksiądz to pedofil, a każdy Polak to złodziej, a każdy Ukrainiec to morderca. Wtedy będziesz zupełnie wolna.

Kolejny święty argument, do potwierdzenia swojej racji? Wpadasz sam w swoje sidła.
Ciekawe, że wam forumowym "naprawiaczom kościoła" tak łatwo przychodzi arogancja i tak łatwo można odczytać co wami kieruje.

To nie jest argument tylko stwierdzenie faktu. Tylko człowiek ograniczony myślowo może pisać, że wytykanie złego postępowania niektórym ludziom (w tym księżom) jest oceną wszystkoch wierzących. Równidż nie oceniam wszystkoch Polaków po złodziejach ani Ukraińców po mordercach. Wasza logika jest naprawdę porażająca.

Adam, Skane, działacie trochę jak polski rząd. Aby tylko zagłuszyć tragiczną sytuację naszego kraju obietnicami, bzdurami, walką z hazardem, kibolami i inne takie, takie... Spada to na Wasze sumienia. Odwracanie ludzi od prawdziwych problemów. Jakbym w Waszego Boga wierzył to bym się bał spotkania z nim w cztery oczy szczerze mówiąc.

Przepraszam za offtop.

Panie sędzio ale on zabił więcej ludzi! ja jestem lepszy! Co za głupota. Zło jest złem.

Pomińmy kwestie podejścia do kapłanów, myślę, że cel tego wątku jest inny...

Moim zdaniem idąc do spowiedzi powinno się mieć świadomość tego, że ksiądz to TYLKO i wyłącznie POŚREDNIK między Bogiem a człowiekiem. Oczywiście każdy ma swoje podejście do tego typu spraw i szanuję to. Chodzę do spowiedzi nie tylko po odpuszczenie grzechów. Traktuję to jak swego rodzaju terapię, nie czuję się dobrze gdy popełnię grzech i mam potrzebę wyrzucenia tego z siebie, wygadania się komuś. Trudno jest mówić o pewnych rzeczach osobom, które znam, które patrzą mi prosto w twarz - nie chcę by oceniano mnie przez pryzmat moich złych uczynków poza tym pewne rzeczy chcę zachować dla siebie. Więc sytuacja, gdy wchodzę do ciemnego konfesjonału, wiedząc, że najprawdopodobniej nie znam spowiednika i który również raczej mnie nie zna/nie rozpozna pomaga mi się otworzyć. Dzięki temu mogę otworzyć usta i mówić co mi leży na sercu. Tak jest mi łatwiej. Przed psychologiem nie mogę się otworzyć w taki sposób - w ciemności i ciszy, gdzie łatwiej mi wejrzeć w swoją duszę.
Lubię również rozmawiać z księdzem i zadawać mu pytania, wiele moich spowiedzi tak wygląda. To po prostu piękne doświadczenia.
Co do częstotliwości - staram się robić to regularnie z prostego powodu - nie lubię gdy smutne myśli zbierają mi się jak góra piasku. W pewnym momencie muszę to po prostu z siebie wyrzucić. Tak mam, ale rozumiem, że ktoś może mieć inaczej jego sprawa i decyzja, nie wnikam w to

Nie krytykuję osób, które z jakichś powodów mają awersje do spowiedzi, niestety zdarzają się niesympatyczni księża i rozumiem, że dla kogoś to może być bardzo niemiłe przeżycie, gdy ksiądz zamiast pomóc obraża. Ich zadaniem jest pomóc człowiekowi, pośredniczyć w rozmowie z Bogiem, nie mieszać z błotem. To bardzo przykre, że tak się dzieje. Całe szczęście nie zdarzyła mi się jeszcze taka sytuacja.

Wszystko pięknie i fajnie ale nikt nie wie kiedy umrze. Nie znamy dnia i godziny, między innymi po to jest spowiedź.
Niektórzy idą tylko po to by odbębnić, to prawda. Dlatego uważam, że każdy powinien zacząć od siebie i od swojej duszy, nie zaglądać do cudzych.
W teorii można powiedzieć, że przecież nic nie zależy od nas, ale w praktyce mamy wpływ na wiele rzeczy, zakładając, że nie jesteśmy ubezwłasnowolnieni i mamy świadomość tego, co robimy.
Lepiej jest wierzyć i nie dręczyć się, że po tym życiu nic już nie ma
Bać się? Ależ po co?

Tak, ale chyba bycie bitym czy dręczonym psychicznie etc to nie grzech? Uczono mnie, że winę za grzech ponosi ten, co go czyni, nie ten przeciwko komu się grzeszy. To wina tego, co bije nie żony, która jest bita. Czy naprawdę trzeba to tłumaczyć?
Dlaczego obrażasz to w co wierzę?
Nie, ja się nie boję. Ja ufam

Zakładam że jak ktoś chce wyznawać swoje grzechy (spowiedź), to wierzy w Boga. A jak wierzy w Boga, to powinien dowiedzieć się co Bóg uważa na temat spowiedzi. Otóż wg Biblii w żadnym razie nie powinniśmy spowiadać się żadnemu człowiekowi, ale bezpośrednio Bogu. Jest wiele na to dowodów.

To jest prawdziwa spowiedź, że otwieramy serce bezpośrednio przed Bogiem, bo tylko On nas może zrozumieć i rozgrzeszyć. Spowiedź uszna księdzu jest sprzeczna z Biblią. Została wymyślona przez średniowieczny kler, po to aby Kościół miał większą kontrole i władze nad ludźmi, a nawet nad monarchami.

Tylko Bóg ma prawo do odpuszczania grzechów i żaden człowiek nie może sobie tego prawa uzurpować. Jest wiele implikacji związanych ze spowiedzią księdzu, ale nie będę teraz o tym pisał. Biblia pisze że jest tylko jeden pośrednik między Bogiem a człowiekiem Jezus Chrystus, a ci którzy czynią siebie pośrednikami (księża), są uzurpatorami i oszustami.

1Tymoteusza 2,5     Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus,

Wszyscy inni którzy czynią siebie pośrednikami są fałszywi.

Dlatego człowiek wierzący powinien się zastanowić komu wierzy i komu służy? Bogu czy facetom ubranym w długie sukienki?

Hmm, moze dolacze. Przyznam sie, ze rzadko chodze do spowiedzi, ale moge Wam opisac, jak moj ojciec byl w konfesjonale. Otoz moj tata raczej do kosciola nie chodzi (chociaz go nie potepia) i u spowiedzi nie byl...23 lata. Gdy wychodzilam za maz, przelamal sie i poszedl. Podobno powiedzial: "nie potrafie sie wyspowiadac, bo nie bylem u spowiedzi juz 23 lata, wszystkie przykazania z dekalogu, oprocz nie zabijaj, zlamalem". Ksiadz mu na to odpowiedzial: "23 lata? Masz, chlopie, jaja". I dal mu rozgrzeszenie. Potem pytalam sie, czy nie uwaza (ojciec) tej spowiedzi za glupote. Ojciec powiedzial, ze nie. Argumentowal to tym, ze spowiedz jest wtedy prawdziwa, gdy przyznasz sie do czegos, do czego nigdy bys sie nikomu innemu nie przyznal. Ze mozesz wyjawic swoja najskrytsza tajemnice, a kazdy czlowiek taka ma. I ze po tym jest Ci duzo lzej na duszy. I to powiedzial moj ojciec (o sobie mowi, ze nie wie, czy wierzy, czy nie, ze jest jak niewierny Tomasz)... I widzialam, ze faktycznie po tej spowiedzi jest mu lepiej, byl jakis weselszy, jakby zadowolony, jakby odetchnal. On sam tak uwazal. Wiec mysle, ze to jest jednak prawdziwa istota spowiedzi. Taka spowiedz: ide i odbebnie- nic nie da. Tu trzeba prawdziwego przalamania sie i szczerosci. Kiedys bylam baaaardzo sceptyczna, co do sensu spowiedzi, ale gdy ujrzalam mojego ojca, gdy wychodzil z konfesjonalu, zmienilam zdanie. Szkoda, ze sama nie potrafie sie tak przelamac.