Rozstanie: kobieta vs. mężczyzna - Netkobiety.pl

Myślę, ze zawsze mocniej przezywa rozstanie ta ze stron, która była w związek bardziej zaangażowana.
Widziałam już wiele kobiet w totalnej rozsypce i tyle samo mężczyzn.

Mysle, ze to zalezy od mezczyzny.. Moj jm jakos bardzo nie przezywal ale znam wielu ktorzy juz od poczatku nie mogli sobie dac rady.. Niby starali sie okazac, ze sa twardzi i maja to w d..ie ale w srodku rozrywalo go na strzepy.. Z czasem godzili sie juz z tym i rozpoczynali inne choc bardziej ostrozne zycie

Wyraziłam się chyba jasno, to moje odczucie i nie generalizuję Przyznaj jednak, że sporo ejst takich przypadków. Albo ja mam takie szczęście do oglądania ich, stąd refleksja.

Mówie tu chyba (polubie to słowo), o przypadku, gdy facet odchodzi i po jakimś czasie wraca jak bumerang. W początkowej fazie pewny własnej determinacji, kobieta w rozsypce. Kobie ta wraca do siebie, a potem nagle faceta dopadają wątpliwość.

Kiedy sama podejmowałam decyzje o odejściu, to w początkowej fazie miałam wątpliwości, ale później żadnych. Inaczej ma się sytuacja, gdy ktos od nas odchodzi, wiadomo.
Zastanawiam się czy jest tu ktoś, kto odszedł, ale podjął decyzję o powrocie. Co sprawiło, że wtedy nie,a teraz tak?

Powiem wam jako facet ,który zerwał ale nie urwał kontaktu. Ta faza bardzo sie zemściła a dlaczego? bo kiedy się spotykaliśmy na początku zerwania traktowałem to jako przyjaźń z różnymi dodatkami. Mieliśmy do siebie wrócić ale tak nie było. A później przerodziło się w to w mój żal do siebie ,że w ogóle zerwałem  Zacząłem się starać od nowa ale już chyba za późno. Przyznałem się do błędu i jestem z tego dumny , bo schowałem swoje ego i dumę. Owszem wiele mnie to kosztowało ,ale nie mam wyrzutów sumienia ,bo walczyłem. Fakt też jest taki ,że minęliśmy  się w powrocie do siebie. Dlatego jeśli zrywamy to razem z kontaktem, bo jak widać źle się to kończy. Jeżeli się komuś chce to zapraszam do mojego wątku a tam macie jak na tacy, jak to wszystko się zaczęło zmieniać http://www.netkobiety.pl/t46590.html . Nie wiem czy Wy kobiety doceniacie później takie starania , ale myśle ,że nawet jeśli nie chciałbyście już wrócić to takie rzeczy zostają w pamięci mimo wszystko. Teraz nie rozmawiamy ,już prawie 2 miesiące po tym jak chciałem ją odzyskać , początkowy etap ciszy był bardzo trudny. Owszem nie było dnia od tamtego momentu,żebym o niej nie pomyślał , ale powoli zacząłem się przyzwyczajać do tej ciszy. Teraz już nie mam ochoty się odezwać , a czy ona to zrobi ? tego nie wiem. a Wy panie miałyście taką sytuację ,że minęliście się w powrocie do siebie?

Post stary jak świat, ale myślę, że problem nie przestanie być aktualny dla kolejnych związków. Jestem teraz w podobnej sytuacji, z tymże u nas właśnie weszła zdrada z obu stron. Najpierw ja, potem on dla zemsty jak się dowiedział, mieliśmy potem zacząć od początku, była bliskość, i na zmianę pretensje, istny haos. Od początku chciałam albo iść dalej razem albo dac sobie czas zamiast się szarpać. On nie chciał tracić kontaktu i mówił, że wtedy całkowie rozstanie. Nic nam nie wychodzilo z postanowień, kiedy kończyliśmy, zaraz była znowu inicjacja kontaktu i próba. Teraz wydaje się, że urwalismy na dobre, choć znów mogę się mylić. Jednak do czego zmierzam-

Czemu wg Ciebie schemat nie dotyczy par po zdradzie szczególnie, jeśli tak jak u nas miało miejsce "wyrównania rachunków"? Przecież po zdradach też się ludzie schodzą, czemu tu miałby nie funkcjonowac schemat? Zwłaszcza jeśli partner też nie był w porządku i potrafil skierować do mnie bardzo ostre i wulgarne słowa a zdrada jest zawsze sumą zachowań obojga partnerów, choć to jedno podejmuje decyzję o okrutnym czynie?

No cuż. To ja zabrałam D w troki, zerwałam kontakt ale to raczej ja cierpiałam i to bardzo długo. Ponieważ zerwałam kontakt to nie wiem jak i czy jeden z drugim to wogole przeżywał ale drugi raczej się rzucił w wir panienek z tindera więc się nie przejął specjalnie.

A ja powiem tak.
Za pierwszym chłopakiem przeżywałam strasznie. On zerwał zaledwie po 2 miesiacach z powodu "braku czasu". Mogłam ryczeć 24/7

Potem zakochałam się w moim TŻ, z którym się przyjaźniłam już za czasów mojego ex. Najpierw ja zerwałam z TŻ bo nie byłam pewna czy go kocham, ale już 10min po zerwaniu żałowałam... Wróciliśmy do siebie kilka dni później kiedy mi wybaczył. Chociaż wcześniej na samą myśl o zerwaniu robiło mi się jakoś lżej. Potem pół roku później TŻ zerwał że mną po ciągłym tygodniu kłótni. Bolało tysiąc razy bardziej niż zerwanie z ex.
Wróciliśmy następnego dnia rano bo TŻ nie mógł spać, a jak już zasnął to śnił o mnie, o nas, płakał i nie mógł znieść myśli, że to już koniec. Za pierwszym razem kiedy to ja zerwałam zareagował tak samo, a nawet teraz, jak sobie przypomni, to robi się smutny.
Tymczasem gdy była z nim zerwała nawet nie był smutny, tylko mu Ulzylo. Mówił, że chociaż mu się podobała i mieli podobne zainteresowania, czuł, że to nie dziewczyna odpowiednia dla niego.
Także jak widać mężczyźni również przeżywają rozstanie, jeśli tylko bardzo im na kobiecie zależy i naprawdę ją kochają.

Najłatwiej i najszybciej rozstanie przejdą bez względu na płeć osoby z wysokim poziomem testosteronu a to dlatego że oni praktycznie nigdy nie są sami/same i niestety często zdradzają, trochę taki imperatyw. Na przykładzie kolegi, który rozpaczał 1 dnia że go zostawiła kobieta (przez liczne zdrady), typowy napakowany testosteronem gość, tydzień później go spotykam i pytam jak tam samopoczucie? a on uj z xx? mam już yy i zadowolony lata, niestety taka to już natura, kobiety z wysokim poziomem testosteronu podobnie funkcjonują,

odnośnie powrotów jak bumerang, tu nie ma żadnej magii, ktoś poszalał, zobaczył jak to jest z inną osobą i stwierdził że mu lepiej u byłej osoby

odnośnie zdrad: najczęściej zdradzają kobiety i faceci z wysokim poziom testosteronu, kobiety często to robią jak czują się niedowartościowane przez partnera i chcą sprawdzić na rynku czy wciąż są atrakcyjne, co bywa fatalne w skutkach bo o ile w krótkim kresie może podnieść samoocenę to w dłuższym ją obniżyć (poczucie winy), faceci zdradza bo ma okazje i zainteresowanie, powstrzymać go może tylko silny system wartości i szacunek do partnerki

Żadnej płci nie jest łatwiej. Po prostu każda przeżywa to inaczej. Faktycznie sposoby radzenia sobie z rozstaniem mogą się różnić zależnie od płci, ale nie ma tak, że którąś z płci mniej boli, albo że którejś szybciej przechodzi.

Cyngli ma rację, że bardziej przeżywa ta strona, która była mocniej zaangażowana. Czastem to będzie mężczyzna, innym razem kobieta.

Mężczyzna jednak z reguły nie będzie płakał, przynajmniej nie publicznie. Kobiety są bardziej do tego skłonne. Stąd może się zdawać, że chłopakom jest łatwiej, że lepiej sobie radzą.

Kolega tak funkcjonuje od 18 roku życia, obecnie ma 32,tak badania były robione w Usa jakieś 20 lat temu, była o tym nawet fajna książka postaram się ją odnaleźć bo przerabialismy ja na studiach dekade temu. Oczywiście każdy przypadek jest inny i nie da się tak całkowicie każdej jednostki wrzucić do 1 worka ale takie były wnioski. Niemniej nie wierze ze kazdy z Was nie zna kobiet i mężczyzn, którzy ciągle zdradzają i mają kogoś nowego, wazne zeby z takimi osobami nie wchodzić w relacje, będziecie tylko cierpieć i sie oszukiwać że go zmienicie, to tak nie działa to tez te badania potwierdzały. To trochę takie dziedzictwo, dlatego tak bardzo ważne jest zrozumienie jak nami steruję biologia, możemy mówić sobie ze jesteśmy racjonalni ale wszyscy ulegamy emocjom, a niektórzy wręcz muszą.

@życzliwy warto sprawdzić jak ogólnie wygląda Twoja gospodarka hormonalna i żywienie, to może być klucz

poszukam:), problem zawsze jest bardziej złożony ale sam fakt że kobietom podczas owulacji podobają się inni mężczyźni jest już ciekawym przykładem jak ta biologia potrafi płatać figle
myślę że gdyby w szkołach wprowadzono fajne zajęcia tłumaczące jak biologia nami sterują, lepiej byśmy rozpoznawali pewne sygnały i umieli przeciwdziałać kłopotom wtedy kiedy na prawdę ich nie chcemy, póki nie znajdę książki to wpisz sobie w Google - ''Higher testosterone levels are associated with unfaithful behavior in men'' niedawno zrobili takie badania i choć piszą że za wcześnie na pewne wnioski to już jak wspominałem dekadę temu to samo twierdzono ,w przypadku kobiet działa to podobnie zdaniem autora badan sprzed dekady a tutaj twierdzą że nie mogą tego jeszcze stwierdzić z pewnością, ale z doświadczenia wiem że jak naukowcy od lat w czymś grzebią i wychodzą im podobne wnioski to kwestia czasu zanim ogłoszą to jako pewnik

Bardziej przeżywa osoba, która mocniej się angażowała. Prawda.
Schemat, że kobieta przeżywa bardziej na początku, a później dopiero facet? W zdecydowanej większości znanych mi przypadków tak właśnie jest.

Mam również swoją teorię. Bardziej boli strata mężczyzn, bo to oni głównie wybierają partnerkę, którą chcą poderwać(btw kobietom to odpowiada. Niektóre wręcz uważają to za konieczność i normalność). W związku z tym dokonują świadomego wyboru i wiedzą, że chcą właśnie tą konkretną osobę. Kobieta natomiast wybiera spośród starających się o nią amantów lub akceptuje "Z braku laku". Jeśli to nie chemia, obopólne zakochanie itp. itd. to jej łatwiej jest skończyć.

:-D Na ten przykład ja jestem z tych, które uważają, że inicjatywa należy do faceta, ale paradoksalnie mojego faceta pierwsza zaczepiłam, bo go z kimś pomyliłam :-D
Ale ogólnie jest nawet takie powiedzenie, że „kobieta wybiera mężczyznę, który ją wybiera”, co znaczy, że on robi pierwszy krok, a ona albo przyjmuje go z aprobatą, albo odrzuca.
A jak panna nie ma zbytnio wyboru, to niech już będzie jakikolwiek, który zwrócił na nią uwagę. Jakoś się ułoży ;-)
Sęk w tym, że faceci idą często szeroko, czyli „wybierają” co się da, a jak odpowiada na to panna, która niekoniecznie jest jego spełnieniem marzeń, to też zadawała się tym, co się na wędkę złowić udało. Jakoś się ułoży ;-)

Tak więc panowie też mogą łatwiej kończyć ;-)