związek przyjaciółki= koniec przyjaźni? - Netkobiety.pl

kilka razy się z tym spotkalam, mam faceta-nie mam czasu.
raz moja koleżanka się obraziła, bo ja nie mialam czasu.

są osoby które jak zaczynają z kimś być , od razu koleżanki/koledzy przestają być ważni.
niestety nie każdy chce pogodzić związek i przyjaźnie - nie widzą takiej potrzeby, trafia ich zaślepienie, myślą że wystarczy im tylko ta jedna osoba.
i tak zagłębiają się się jedynie w relację z chłopakiem/dziewczyną nie wiedząc że tak naprawdę nie wyjdzie im to na dobre.

myślę że Twoja koleżanka to prędzej czy później zauważy.

Miałam podobną sytuację jakiś czas temu. Przyjaciółka (przynajmniej ja tak uważałam) dopóki nie znalazła sobie chłopaka, codziennie bywała u mnie, dzwoniła byle zapytać co słychać, pisała smsy etc etc... Dodam, że już byłam w związku, też byłam zakochana w dodatku urodziło mi się dziecko i nigdy nie zepchnęłam jej na boczny tor. Była dla mnie jak siostra. W momencie kiedy znalazła sobie chłopaka , ja poszłam zupełnie w odstawkę. Na początku pomyślałam, że okej... zakochała się, chcą się sobą nacieszyć i w ogóle, więc nie robiłam sobie z tego nic. Aż w momencie kiedy chciałam z nią porozmawiać o swoich problemach - bo tylko ją miałam, powiedziała mi że użalam się nad sobą i jestem jak zwykle ' pokrzywdzoną przez życie dziewczynką' - zagotowało się we mnie nie powiem, doszło do ostrej kłotni i obie przesadziłyśmy w słowach. Mimo wszystko chciałam to naprawić, przepraszałam wielokrotnie, ale ona ma to gdzieś. Zmieniła się o 360st.  I tak zakończyła się nasza wielka ponad 4 letnia przyjaźń .

Dla mnie taka sytuacja jest raczej normalna. Jakbyś TY miała chłopaka to co byś wolała: spotkać się z nim czy z przyjaciółką? Ja bym wybrała faceta.

No niestety dla wielu ludzi jest to przeszkoda nie do przeskoczenia. Wielu nad tym ubolewa, ale jest to całkowicie naturalne i nie ma w tym nic złego.
Trzeba sobie uświadomić, że związek to poświęcenie się dla drugiej osoby (z wzajemnością).
Tym samym całkowicie naturalne jest, że gdy wchodzimy w związek co najmniej 3/4 naszego czasu poświęcamy osobie z którą budujemy związek.
Bo to nie z przyjacielem/przyjaciółką będziemy razem mieszkać, wychowywać dzieci itd, dlatego naturalnym zjawiskiem jest, że wchodząc w związek trzeba się liczyć z tym, że przyjaźnie się kończą i następuje degradacja statusu z przyjaciela na znajomego.

Autorko, musisz pogodzić się z faktem, że Twoja przyjaciółka weszła w związek, na pewnego rodzaju nową ścieżkę w życiu. Ty nie zajmujesz już w jej życiu najwyższego miejsca. Spadłaś w tej hierarchii oczko niżej i trudno. Naturalna kolej rzeczy.

Hmm... i tak i nie.
Tzn ok, poznajemy się, dwa gołąbki, ble ble, ale to na jakimś początkowym etapie, 2 miesiące, 3, 4. Parę lat to tak niekoniecznie, bo po 2 latach to ja mogę być innym człowiekiem.

Miałam tak z wieloma osobami i niestety, ale przyjaźnie nam się porozpadały, zostało najwyżej koleżeństwo czy znajomość. Przyjaźń to jednak trochę jak związek jest i nie bardzo można go sobie zostawić na lata z założeniem, że ciągle będzie ok.

Ja bym pewnie spróbowała powiedzieć "Ale wiesz, ja chcę się spotkać z TOBĄ, a nie z Tobą i Twoim facetem, bo przyjaźnię się z Tobą, nie z nim". Może dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, że to przeszkadza.

Natomiast zgadzam się co do tego, że jednak na pierwszym miejscu jest partner/ka, bo z tą osobą w końcu będziemy żyć, tak? Mówiąc szczerze wkurzają sytuacje, że większość problemów, lęków, stresów to się załatwia z przyjaciółką, a facet to jest od seksu, wyjść i przyjemności. Nie chodzi o to, że nie chcę pomagać przyjaciółce, ale zastanawiam się zawsze, czy jakby mnie nie było i siłą rzeczy on musiałby w tym uczestniczyć, to jak długo byłby taki fajny i kochany. Związek to też obowiązki.