Witam. Chciałabym Was się poradzić, zapytać, wyjaśnić mój następujący problem. Może najpierw powiem coś o sobie. Mam 20 lat, jestem dziewicą, ponoć jestem bardzo ładną dziewczyną, dbam o swój wygląd, ubiór, również jestem oczytana, inteligentna. Co spotkałam jakiegoś chłopaka to był to jeden wielki niewypał. Nie pasował do mnie. Ale teraz zdaje sobie sprawę, że problem trochę tkwi też we mnie. Jak umawiam się z jakimś chłopakiem to jestem zamknięta w sobie, nieśmiała. W normalnym świecie nie jestem nieśmiała, bardzo dobrze radzę sobie w życiu, jestem zaradna, pracowita itp. Lecz gdy tylko wchodzi na drogę jakiś chłopak to wszystko się zmienia. W głębi duszy jestem też romantyczna, wrażliwa, lecz przy nim nie mogę wyluzować i wręcz nie potrzebuję się przytulić, pocałować. Może dlatego, że całe życie jestem sama, to zrobiłam się obojętna na ich zaloty itp.? Ja już nie wiem. Po prostu mam taką blokadę, której nie umiem się pozbyć. Albo to oni nie są odpowiednimi kandydatami dla mnie, albo to we mnie leży problem. Nie wiem co mam zrobić, wczoraj znowu spotkałam się z jednym i on mówił, że mu się podobam itp a ja na to nic? Nie czuję jakoś chemii z mojej strony. Chemię czuję tylko wtedy kiedy ktoś naprawdę bardzo, bardzo mi się podoba, gdy jestem bardzo przystojny, ale wiem że nie na tym polega związek, bo oprócz wyglądu jest jeszcze wnętrze. Innym ludziom umiem pomagać, a sobie nie umiem. Jeśli macie jakąś radę to szczerze wysłucham. Pozdrawiam 
- almette
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- nocnalampka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ale nie rozumiem na czym polega problem. Na tym, że nie potrafisz się zmusić to jakiś wiekszych emocji w stosunku do osob, które Ci nie pasują już na początku?
- Margolinka
- Redaktor Działu Miłość
- Nieaktywny
Almette, "całe życie" to jeszcze przed Tobą kochana, Ty masz zaledwie 20 lat
Co do chemii, to jest ona potrzebna. Nie mówi że nie na tym związek polega, bo od czegoś każdy związek musi się zacząć. Związki jedynie dla "dobrych cech", z tak zwanego "rozsądku", przechodzą bardziej w przyzwyczajenie, tym czasem ważne jest uczucie, pożądanie fizyczne... tego też nie może zabraknąć.
Jak spotkasz tego odpowiedniego chłopaka, który spodoba Ci się bardzo, który zainteresuje Cię sobą, to nie będziesz miała już żadnych wątpliwości i otworzysz się przed nim bez problemu. Widocznie takiego jeszcze nie spotkałaś...spokojnie masz jeszcze sporo czau
- netstefan
- Net-Facet
- Nieaktywny
Spokojnie, przyjdzie odpowiedni mężczyzna, który odpowiednim dla siebie, naturalnym gestem sprawi, że puszczą Ci wszelkie blokady, poczujesz się swobodnie, bezpiecznie i zejdzie z Ciebie całe napięcie, dystans i trzymanie się "na wodzy".
- Rysiu
- Net-facet
- Nieaktywny
odpowiadając na twój wątek który został zamknięty...
Przykro mi to mówić, ale z doświadczenia wiem że w takich wypadkach sama jesteś sobie winna... Jak często to słyszę od kobiet... biedne... ciągle wykorzystywane... sami napaleńcy... ale prawda jest taka że na innych uwagi nie zwracasz...
Zastanów się czego chcesz, sympatycznego, zaradnego faceta... jakie cechy dokładnie chcesz u niego znaleźć... przykro mi, ale bardzo, bardzo często Ci najbardziej przebojowi zaliczają tylko kolejne panienki... szczególnie w tym wieku... Prawdopodobnie imponują Ci cechy, które jednoznacznie skazują na gówniarza...
Powtórzę to co kiedyś usłyszałem i słyszałem to już wiele razy na tym forum... pewnie dlatego że prawdziwe... Nie można robić czegoś ciągle tak samo, a oczekiwać innych wyników... Jeżeli Ciągle jest tak samo i spotykasz samych palantów, to znaczy że sama ich wybierasz...
- hans9123
- Net-facet
- Nieaktywny
Bo taki porządny facet ma blokadę i nie zagada do ciebie a jeśli to zrobi to ty go zlejesz albo zrobisz oczy jak na kiblu. Jesteś księżniczką i zbyt duże masz wymagania koniec końców będziesz z frajerem a tego Ci nie życzę.
- bakalia
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Życie bywa tak przewrotne, że nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Jutro możesz wyjść do sklepu po bułki i przy okazji poznać miłość swego życia.
Myślenie typu "nigdy nie będę w związku" jest bardzo powszechne. Sama kiedyś tak miałam. Koleżanki od gimnazjum były rozchwytywane na lewo i prawo,a u mnie cisza. Później nawet jacyś potencjalni kandydaci zaczęli się pojawiać, ale czułam, że "to nie to". Zdałam sobie wtedy sprawę, że nie jestem w stanie być w związku z kimś tylko po to, żeby zmienić status związku na fejsie. Stwierdziłam, że lepiej nie mieć faceta niż się męczyć z niewłaściwą osobą. Bawienie się uczuciami innych też mnie nigdy nie kręciło. Tak sobie żyłam samotnie aż poznałam mojego faceta. Taaak, miałam prawie 21 lat. Niebawem stuknie nam pierwsza rocznica.
W ogóle nie żałuję, że czekałam trochę na pierwszego(i mam nadzieję, że ostatniego 
) faceta. Uważam, że w tym wieku jestem już o wiele dojrzalsza, więc i związek ma większe szanse na przetrwanie. Większość tych wielkich miłości moich koleżanek się zakończyła. Baa, jedna z koleżanek w dalszym ciągu kocha(z wzajemnością) swoją pierwszą miłość, ale życie tak się potoczyło, że nie mogą być razem. Myślę, że gdyby poznali się później, to teraz byliby szczęśliwą parą.
Inna koleżanka strasznie "jęczała", że chciałaby mieć chłopaka w końcu. Okazało się, że w jej otoczeniu jest ktoś, komu na niej zależy. Też pierwszy chłopak w wieku 21 lat.
W końcu życie jest zbyt krótkie, aby je zmarnować z niewłaściwą osobą.
