Witajcie.
Nie umiem poradzić sobie po rozstaniu z chłopakiem. Miesiąc temu podczas poważnej rozmowy, uznał, że chyba już nudzi go nasz związek, że nie wie czy mnie kocha, że nie nadaje się do bycia w związku. Nie widział już w tym sensu, tym bardziej, że ja byłam cała sobą w to zaangażowania, a on był z przyzwyczajenia i wygody.
Najbardziej rani mnie to, że powiedział, że w związku nie chce być, a mimo to pakuje się w następny. Co gorsza, mimo moich próśb, często mi o tej dziewczynie opowiada (jesteśmy na siebie skazani - studia; poza tym nadal spędzamy ze sobą czas), a mnie to tak okropnie boli.
Może miesiąc czasu to zbyt mało, być może potrzebuję go więcej, ale nic mi nie przechodzi... Przepłakane dni, strach przed kompletną stratą osoby, na której mi zależy... Nie wiem co robić. Proszę o pomoc!
- opowiemci
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- Margolinka
- Redaktor Działu Miłość
- Nieaktywny
Opowiemci, na pewno nie jesteś na nikogo skazana. Jeśli bolą Cię rozmowy z nim o jego kolejnych podbojach, to ogranicz z nim kontakty do minimum. Tak na pewno będzie dla Ciebie lepiej i łatwiej.
- misiek666
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Opowiemci zapraszam do wątku Zdradzeni , porzuceni łaczmy się..może sie poznamy. Pomagamy tam. Dajemy się wygadać.
- martinello
- Net-facet
- Nieaktywny
Wiem, że teraz trudno Ci to sobie wyobrazić, ale pomóc może jedynie ograniczenie kontaktów do minimum. Każde spotkanie, nawet spojrzenie na jego zdjęcie, to jak rozbijanie serca na tysiąc kawałków. Rana po stracie bliskiej osoby się kiedyś zagoi, to kwestia czasu. Jedni potrzebują miesięcy, inni lat. To zależy od wielu czynników. Czasami pozostaje blizna, której dotknięcie powoduje może nie ból, ale przypływ wspomnień. Życzę Ci siły, wytrwałości i szczęścia w kolejnym związku.
- opowiemci
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Ja rozumiem, że ograniczenie kontaktu do minimum jest faktycznie najlepszym wyjściem, ale gdy nie widzimy się czy nawet nie zadzwonimy do siebie w ciągu dnia zwyczajnie wtedy za nim tęsknię. Tak samo jak tęsknię za moimi przyjaciółmi czy rodziną. Mój były jest dla mnie bliską osobą, świetnie się dogadujemy i lubimy spędzać razem czas. Ograniczenie kontaktu równałoby się dla mnie ze stratą kogoś dla mnie ważnego. A być może w wakacje będzie to nieuchronne, jeśli postanowię wyprowadzić się do innego miasta. Dlatego staram się czerpać jak najwięcej z każdej chwili z nim spędzonej. Ograniczenie kontaktu z dnia na dzień jest dla mnie niewyobrażalne i wiem, że przysporzyłoby mi jeszcze więcej bólu.
Wiem, że ciągle jestem zazdrosna, mimo, że dowiedziałam się dzisiaj, że nie wiąże z tą dziewczyną żadnych planów. Ale najzwyczajniej w świecie boję się, że ona mi zabierze świetnego kolegę. Że już nie ze mną mój były będzie zwiedzał wszystkie dziwne zakątki tego miasta; że te wszystkie nasze 'rytuały' będzie celebrował z nią, a nie ze mną. Stracę naprawdę świetnego kumpla - to najbardziej dobijające.
- Margolinka
- Redaktor Działu Miłość
- Nieaktywny
Moim zdaniem, oczywiście mogę się mylić... nie chcesz urwać kontaktu z nim, nie dlatego że masz w nim świetnego kolegę, ale dlatego że wciąż łudzisz się, że kiedyś jeszcze będziecie razem. Boisz się, że gdy kontakt się urwie, to on zacznie żyć swoim życiem i zapomni o Tobie. Ja osobiście, nie mogłabym "kumplować się" ze swoim byłym, gdybyśmy rozstali się w nie za bardzo wyjaśnionych okolicznościach, gdy byłyby wciąż między nami niedomówienia.
- opowiemci
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Nie, nie, nie. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie wrócimy do siebie, chociażby dlatego, że już bym mu ponownie nie zaufała. Poza tym ciągle bałabym się powtórki z rozrywki, zadręczyłoby mnie to! Jesteśmy młodzi, on chce się jeszcze wyszaleć, więc o powrotach mowy nie ma.
Pewnie przeszłabym to rozstanie całkiem spokojnie, gdyby nie to, że jest on moją pierwszą miłością. Wszystko co odkrywałam po raz pierwszy odkrywałam z nim. Są to strasznie sentymentalne chwile. Może faktycznie zbyt poważnie podeszłam do naszego związku, nie nabrałam dystansu, co też może być przyczyną mojego dołka psychicznego. Kochałam go najbardziej jak tylko mogłam, nie zaniedbywałam go, zero opylania. W przeciwieństwie do niego. Wydaje mi się, że rozstanie było dla niego tylko formalnością i nie zrobiło na nim wrażenia, po prostu.
Domówień między nami nie ma, bo ja takich niedopowiedzeń nie znoszę, zawsze staram się zamykać sprawę do końca.
Poważnie boję się, że stracę KOLEGĘ, kogoś przy kim czas płynie mi bardzo szybko. Widzę, że zależy mu na tej dziewczynie i wiem, że o tę znajomość też będzie dbał. Zdaje mi się też, że ze względu na nowe przeżycia jakie gwarantuje mu nowa znajomość może trochę zapomnieć, że ze mną też lubi spędzać czas.
To są wszystko moje przypuszczenia. Może znaczę dla niego więcej niż mi się wydaje.
- martinello
- Net-facet
- Nieaktywny
opowiemci Oszukujesz samą siebie. Nie boisz się, że stracisz kolegę, bo go tak nie traktujesz. Cały czas go kochasz i tli się w tobie nadzieja, że będziecie razem. Dopóki takie będzie Twoje podejście, dopóty jakikolwiek kontakt z nim będzie Ci sprawiał ból. Jedyne wyjście odciąć się zupełnie i kiedy już NAPRAWDĘ uporasz się z tą miłością, wtedy ewentualnie będziecie mogli zostać kolegami, przyjaciółmi itd. Ale skoro nie chcesz się odciąć, to będziesz cierpiała. Nie rozumiem tylko po co chcesz rad, skoro nie zamierzasz z nich skorzystać. Jeśli rzeczywiście traktowałabyś go jak kolegę, to to znajomość aż tyle by dla Ciebie nie znaczyła. Kolegi, TYLKO kolegi nie można stracić przez to, że się go nie widzi przez miesiąc czy dwa.
