Granice niezależności w związku. - Netkobiety.pl

Mój mąż pracuje dużo. Ja tez z resztą pracuję. W weekendy chodzimy na uczelnie (na szczęście zjazdy nam się pokrywają). Więc czasu nie spędzamy dużo. Dlatego też byłoby mi bardzo przykro gdyby mąż powiedział, że na urlop jedzie z przyjaciółmi. Ja też bym z resztą nie pojechała. Na weekend tak, ale nie na urlop za granicę.

Oczywiście pewnie bym to przełknęła, bo nikogo ograniczać nie można, ale czułabym się źle.

Mój chłopak wyjeżdża w długi weekend ze znajomymi na obóz strzelecki. Kiedy padł pomysł, też spytał mnie, czy go puszczę. O to samo pyta za każdym razem, gdy chce z kolegami w weekend udać się na męski wypad. Zupełnie tego nie rozumiem, bo ja tego od niego w ogóle nie oczekuję... Jasne, że pytam z kim idzie, gdzie mają plan przesiadywać, i o której mniej więcej wróci, abym w razie czego wiedziała gdzie go szukać, ale nigdy nie było sytuacji, abym powiedziała mu coś w deseń: "nie, bo w tygodniu prawie w ogóle się nie widujemy, i to ze mną powinieneś spędzić czas w weekend". Jedyne co, to jestem zła, gdy przychodzi po kilku piwkach, i jest upierdliwy do granic wytrzymałości. ale to raczej nie narusza jego granic niezależności w naszym związku.
W moim przypadku jest zupełnie inaczej, bo ja w ogóle go nie pytam o pozwolenie. Mówię, że wychodzę w takim składzie, w takie miejsce, i wrócę mniej więcej o takiej godzinie. Sprzeciwu jeszcze nie usłyszałam, no może z wyjątkiem mojego czysto koleżeńskiego wyjścia z kolegą do teatru, ale to był po prostu atak zazdrości.
Apropo kolegów...
Odkąd jestem w związku, wielu moich kumpli wyobcowało się z naszej znajomości. Wielu moich kumpli weszło też w nowe związki, i tu sytuacja jest podobna, odizolowali się ode mnie. Jednych i drugich oczywiście spytałam, dlaczego tak się dzieje, że nasza znajomość kapcieje. Piersi odpowiedzieli "przecież masz chłopaka... nie wkurzyłby się, gdybyśmy poszli razem na piwo?". Drudzy "wiesz... mojej dziewczynie mogłoby się to nie spodobać". I to jest dla mnie podstawowy przykład samodzielnego stawiania granic niezależności w związku.

HardLady, moim zdaniem facet pokazuje Ci po prostu, że liczy się z Twoim zdaniem. Jest dorosły, więc to nie tak, że musi się prosić o pozwolenie - po prostu okazuje CI, że jesteś dla niego ważna.

A co uważacie na temat takich związków, gdzie chłopak bądź dziewczyna(lub narzeczony/ narzeczona) nie zgadza się kategorycznie na wyjazd za granicę do pracy? Czy to sezonowej, czy stałej.
Czy samowolny wyjazd partnera oznacza przekroczenie granicy niezależności, czy może miała do tego prawo? Wszak małżeństwem nie są i nie łączą ich wszystkie wspólne sprawy.

Gdy słyszę właśnie pytania "To on/ona Cię puści za granicę do pracy?", to nóż mi się w kieszeni otwiera. Z jakiej racji miałby mnie puszczać bądź nie? Ubezwłasnowolniona nie jestem, żeby ktoś miałby mi wydawać specjalne pozwolenia.

To zależy od tego, czy ma solidny argument. Czasem warto przeanalizować sprzeciwy partnera, które często biorą się z różnych obaw, bo nie chodzi w tym wszystkim o to, aby robić sobie po złości, czy na siłę coś udowadniać, a partner akurat może mieć rację.
Na pewno nie zaakceptowałabym za powód jego lęku o to, że przykładowo wyjeżdżając za granicę do pracy jako opiekunka, trafię na jakiegoś gangstera, który ulokuje mnie w agencji towarzyskiej, i nigdy już nie wrócę do domu. A powód, że przykładowo wyjadę i po prostu kogoś poznam, to już totalnie bym wyśmiała.

Dlatego ja w ogóle nie zawracam sobie głowy dziwnymi argumentami. Moje szare komórki są w stanie pobudzić jedynie solidne argumenty.

Dość sensowny powód, by właśnie zaakceptować go.

Dlaczego byś wyśmiała? Bardziej nieciekawe byłoby gdyby powiedział - jedź tam, ja sobie dam radę spokojnie..
A tak daje sygnał - zależy mi, obawiam się o moją wybrankę, jestem troszkę zazdrosny.

Tylko wiesz Truskaweczko, nie zawsze tak się dzieje, że można wyjechać razem.
Wtedy któreś mówi "Nie.", a nam zależy na wyjeździe i co wtedy?

Tak jak mówię, wiem, nie zawsze jest możliwość. Jeżeli to faktycznie duża szansa, to mogłabym zrozumieć, jednak raczej nie coś takiego w stylu "On wyjeżdża na kilka lat, tam sobie mieszka, a ja tu", bo na dłuższą metę byłoby to dla mnie męczące. Co innego jakiś miesiąc czy kilka, jak naprawdę się nie da razem, to wtedy można wytrzymać.

To to i ja mogę zrozumieć, chłopak był z bratem raz nad morzem, bo ja nie mogłam albo np chce wchodzić na Rysy, to mówię, żeby wtedy pojechał sam czy z kolegą. Nie ma problemu w takiej sytuacji, bo tak się człowiek może realizować. No, ale ogólnie jak tylko możemy to jeździmy razem na jakieś wyjazdy, pod tym względem dobrze się dogadujemy tzn np oboje lubimy chodzić po górach (choć jak pisałam, jak chce Rysy, to sam, ja jednak przekona nie jestem, mogę pochodzić, ale niżej), oboje lubimy morze, choć on bardziej no i byliśmy w końcu w te wakacje razem nad morzem
Także, gdyby chłopak chciał jechać gdzieś, gdzie kompletnie bym nie chciała albo w tym czasie np nie miałabym jak jechać, to spoko, pewnie, że nie miałabym nic przeciwko, niech zwiedza, jedzie sam Choć to, że mogłabym nie móc jechać łatwo mi sobie wyobrazić, ale to, że nie chcieć, to ciężko, bo ja też lubię podróżować, gdy jest możliwość. A na pewno nie odpuściłabym wyjazdu gdzieś za granicę, na urlop, bo jeszcze nie byłam za granicą, ale plany są Samolotem nie leciałam, promem nie płynęłam, ale nie straszne mi to. No więc mogę jechać wszędzie

Majszter, jeżeli nie zamierzacie wprowadzić wspólnej kasy (takiej jaka zwyczajowo przypisana jest instytucji małżeństwa ) to jej propozycja jest bez sensu. Tym bardziej, jeśli Ty uważasz konto bankowe za sprawę osobistą. W waszym przypadku proponowałabym najpierw bardzo dokładnie przedyskutować kwestie finansowe. Ustalenia można przecież modyfikować później, ale jakiś punkt wyjścia należałoby mieć.
Moim zdaniem granice prywatności każdy człowiek ma inne. A druga strona powinna to uszanować. Np. mój partner zna PIN do wszystkich moich kart bankowych, nie miałabym najmniejszych oporów, żeby podać mu hasło do kont bankowych (nie podałam tylko dlatego, że nie prosił, no on akurat uważa to za najbardziej osobiste dane człowieka ). Natomiast nigdy nie podałabym hasła do poczty czy komunikatorów. Bo to dla mnie z kolei jest największa osobistość On nie podałby mi PINu do swojej karty ani hasła do konta. Natomiast hasło do swojej poczty podał bez najmniejszych dylematów, żebym coś sprawdziła jak jego nie było przy komputerze i regularnie takie prośby wystosowuje.

Odnośnie głównego tematu wątku - nie widzę racji bytu w jakimkolwiek pytaniu o zgodę, pozwalaniu czy nie pozwalaniu. Mówimy przecież o dorosłych ludziach. Uważam jedynie, że wspólnie powinny być podejmowane decyzje dotyczące wspólnych planów i plany, które w znaczący sposób dotykają drugiej osoby. Zabranianie wyjazdu do pracy sezonowej jest dla mnie zupełnie bez sensu. Zabranianie jakiegokolwiek wyjazdu jest bez sensu. Jedyny sens ma wyrażenie swojego zdania w przypadku decyzji, gdzie chłopak czy dziewczyna planuje coś na długi okres czasu. Bo to decyzja mająca bezpośredni wpływ na przyszłość związku. Jeśli dziewczyna/chłopak postanowi się np. wyprowadzić za granicę na x lat lub na stałe to chłopak/dziewczyna albo musi się również przeprowadzić (i dostosować wszystkie swoje plany do jej planów), albo zdecydować się na związek na odległość (co nie każdemu odpowiada).

O i warto poczytać takie komentarze . Trochę skąpy jestem bo lubię oszczędzać i mieć kasę na "czarną godzinę" ale nie jest też tak, że czegoś sobie odmawiam. Dlatego pogadam z nią tak, że mogę dać nr PIN do karty, może zawsze zwrócić się o pomoc finansową ale upoważnienia na razie nie dam.

No raczej powinna wystarczyć ale czasem ma dziwne humory i nie umiem jej rozgryźć. No to zadziałam tak jak piszesz- czyli zacznę temat tym, że upoważnienia nie dam itp ale jak będzie chciała $ na niezbędne zakupy to jej oczywiście dam.

no wszystko pięknie, ładnie ale jeżeli ona zarobi 1000 zł to jej może braknąć na te opłaty jeżeli będą się tak bawić w takie płacenie - "miesiąc Ty, miesiąc ja"

najuczciwiej byłoby chyba usiąść z kartką i obliczyć kto ile i dlaczego. skoro ON zarabia dwa razy tyle co ona i nie ma nic przeciwko temu aby rachunki dzielić na 3 czytaj. ONA 1/3 a on 2/3 ( lub inne kombinacje alpejskie ) to jesteśmy w domu. Ze swojej strony nie wyobrażam sobie oddawać całej pensji na opłaty i za każdym razem prosić się faceta o pieniądze na rzeczy osobiste czy codzienne zakupy stąd pewnie jej pomysł o upoważnieniu. Jeżeli jesteście już jakiś czas ze sobą i jej ufasz to wygodnie dla Ciebie i dla niej pewnie byłoby chyba wyliczyć pewną kwote i zrobić zlecenie stałe.

kochajmy się jak bracia, ale liczmy się jak żydzi

Ja, podobnie jak większość, nie wyobrażam sobie pytania kogokolwiek o zgodę. To kiedy człowiek by mógł sam decydować? Do 18-tki rodzice, później partner(ka)? Oczywiście, że jeśli partner by miał obiekcje, to wysłucham, ustosunkuję się do nich, wytłumaczę itd., ale jakieś zakazy nie wchodzą w grę.

Kiedyś dość teoretycznie rozmawiałam o związku z pewnym zainteresowanym mną mężczyzną. On jest 7 czy 8 lat starszy ode mnie, dogadujemy się świetnie, z tym, że on dość szybko zasygnalizował mi zainteresowanie mną, oczywiście nie zmuszając mnie do żadnych deklaracji, zdawał sobie sprawę, że nic takiego nie czuję. No i właśnie przy takiej rozmowie, pół żartem - pół serio, jak by to było gdyby... on jest z tych, którzy sami by pytali o zgodę, a partnerki nie chcieli puszczać, a raczej z tych, którzy uważają, że jak się kocha, to się chce wszystko robić razem. Nie mógł zrozumieć, że np. kochałam swojego partnera, ale na skoki narciarskie zawsze chciałam jechać tylko z kuzynką i koleżankami. No jakoś nie wyobrażam sobie "jarania się" zdjęciami ze skoczkami, autografami itd. przy moim chłopaku. Nie, żeby to było coś złego, przecież nie pakowałam się im do łóżka, ale po prostu czułabym się głupio... i pewnie on też. No a właśnie mój rozmówca twierdził, że tego nie rozumie.
Podobnie jak omawialiśmy kwestię integracyjnych wypadów na piwo na początku studiów - jeśli jest powiedziane, że idzie tylko nasz rocznik, bez drugich połówek, a ja chcę iść, to się dostosowuję. I jeśli raz z takiego uczelnianego picia wrócę o 2-3, to się nic nie stanie. Zwłaszcza, że nie szliśmy na jakąś obłędną imprezę, tylko właśnie na piwo. A on znowu - że jakbym kochała swojego chłopaka, to bym nie poszła/wzięła go na siłę ze sobą i że on by mnie nie puścił.

Eileen dobrze, że rozmawiałaś tylko teoretycznie z tym mężczyzną, bo już współczuję jego partnerce.

U nas z kolei co roku są organizowane imprezy dla naszego wydziału i jeżeli ktoś nie jest w związku z osobą z naszej uczelni, to raczej swoich drugich połówek nie wyciąga.

A te skoki z na siłę wyciągniętym chłopakiem, to już naprawdę kosmos...Czyli według niego dziewczyna nigdzie nie może ruszyć się sama? Też znałam podobnego typa, też był mną zainteresowany, ja nim także, ale po kilku miesiącach osaczania mnie i nawet nawracania (on był wierzący i koniecznie chciał, żebym zaczęła chodzić do kościoła), postanowiłam uciąć znajomość. To nawracanie tylko przelało szalę goryczy.

Majszter, kategorycznie nie zgodziłabym się na propozycję Twojej narzeczonej...Konto osobne to ja chcę mieć nawet będąc w związku małżeńskim.
Chociaż ja zajmuję się kontem mamy, znam PiN, itd. Ale to mama, a facet to już inna bajka.

Zgadzam się z Tobą. Ja też mam chłopaka, ale on nie zabrania mi niczego, ja jemu też nie stawiam żadnych ograniczeń. Bo jeśli się ma pełne zaufanie to w czym problem? Jeśli będziemy mieli być razem na zawsze to tak będzie bez względu na wszystko a jeśli nie to przecież nie można nikogo na siłę zatrzymać.

A co w momencie, gdy partner/partnerka zdradzili, jednak dali sobie szansę i próbują ze sobą dalej być? jak waszym zdaniem określić te granice?

Aż tak bardzo różnić? czyli takie osoby powinny mieć pełne zaufanie, bez określania sobie granic?

Wiadomo, że uciąć kontakty z tą, z którą zdradził, ale... jeśli załóżmy do zdrady doszło, bo poznał ją, np. jak wyjechał na wakacje do cioci, to ciężko mu teraz tego zabronić, prawda?

Jeżeli partner zdradził, to trzeba samemu się zastanowić czy chce się z nim być. Szansa jednak nie powinna być dana od razu, nawet jeśli jesteśmy w stanie zobaczyć, musimy przecież widzieć, że coś się zmieni i musi starać się podwójnie, tu nie ma taryfy ulgowej- nie ma tak, że 2 dni się postara, a potem będzie olewał. O związek trzeba dbać cały czas Dla mnie oczywistym jest, że wtedy też zrywa kontakt z osobą, z którą zdradził, odcina się od tego, co innego oczywiście przypadkowe spotkanie, a co innego, gdyby nadal np z tą osobą rozmawiał na prywatne tematy, smsował, co dawałoby partnerce znak, że nie za bardzo tego żałuje.

Osobiście nie dałabym ani hasła do komputera, fb, gg, facetowi. Zastanowiłabym się nad dostępem do konta bankowego i kontem uczelnianym gdybyśmy mieli wspólnie żyć i gdyby to miało działać w dwie strony.

Vinnga, ale szanowanie zdania partnera nie musi oznaczać podporządkowywania się mu. Nawet jeśli jego sprzeciw jest bezsensowny, można z nim porozmawiać, okazać, że szanujemy jego zdanie, interesują nas jego poglądy itd., ale nie musimy się w związku z tym szanowaniem zgadzać na wszystko.

Niektórzy na pewno są. Pytania dziwne, bo wiadomo, że każdy może chodzić na imprezy samemu, natomiast nawet tak skonstruowane pytania najczęściej po prostu dotyczą reakcji partnera - czy nie miał obiekcji, czy był przeciwny itd.

Ja mam hasła partnera, on moje. Mamy inny pogląd w tej kwestii. No, ale jest obupólna zgoda, więc jest ok. To nie jest jakieś wariackie sprawdzanie drugiej osoby, po prostu nie wiem, chcieliśmy tego i mamy. Czasem się przyda, gdy np on chce, bym coś sprawdziła itp czy np zaaplikowała mu o pracę (bo mam też hasła do maila). A czasem od tak wejdę na jego portal, a on na mój.

Przecież to nie oznacza braku szacunku, tylko że... się z nim nie zgadzamy. Czy to, że on dalej nie chce, żeby partnerka wyszła, oznacza brak szacunku? Nie. Oznacza inny pogląd na daną sprawę. Tak jak w dyskusji - możemy mieć inne poglądy, ale to nie oznacza, że się nie szanujemy nawzajem.

Przecież takie wyjście mimo niezadowolenia partnera nie musi wyglądać na zasadzie:
- Idę z koleżankami na imprezę.
- Wolałbym, żebyś została.
- Mam gdzieś, co byś wolał, nie będziesz mi nic zabraniać, idę, będę rano, pa.

Można wytłumaczyć, przedstawić swoje argumenty, spróbować rozwiać ewentualne obawy i dopiero wyjść. Nawet, jeśli nie jest nadal do tego przekonany, to nie powinien poczuć się tak kompletnie olany ;p.

Nie potrzebujemy nawzajem swoich haseł do fb, czy poczty, bo nie jest nam to potrzebne. Jak kiedyś musiałam mojemu partnerowi coś wysłać z jego maila, to wtedy podał hasło, ale nie przyszło mi nigdy do głowy żeby przeglądać jego pocztę. Czasem też wystawię coś przez jego konto na allegro.
Co do wyjazdów - Jego wyjazdy wynikają często znienacka, bo taką ma pracę. Przywykłam i akceptuję. Bywały czasem lekkie zgrzyty o jakieś tam niedomówienia, ale nigdy nie było tak, że powiedziałam - nie pozwalam, nie jedź. Jesteśmy dorośli, możemy porozmawiać o ewentualnych obiekcjach, ale niektóre sytuacje po prostu trzeba zaakceptować.
Tak samo jest z jego podejściem do moich wyjazdów. Wiadomo, że jakbym powiedziała, że jadę całkiem sama np. do Iranu, to miałby obiekcje, ale nie mylmy troski i zdrowego rozsądku z ograniczaniem.
To samo dotyczy wyjazdów ze znajomymi, treningów i zawodów (on trenuje sporty walki, ja jeździectwo). Staramy się dużo czasu razem spędzać, mimo, że mieszkamy dość daleko od siebie, ale jeżeli czasem trzeba któryś weekend odpuścić i przeznaczyć na inne sprawy, to nikt nikomu nie zabrania.
Po prostu uważamy, że wszystko jest do obgadania i podjęcia racjonalnej decyzji, staramy się nie blokować swoich pasji, pracy, edukacji itp. jeżeli to nie rzutuje jakoś drastycznie na nasz związek. Póki co udaje się to świetnie.

No, inna. Tylko zależy jaki facet. Bo mój nie miał konta internetowego, tylko zwykłe, nawet nie wiem w jakim banku.
I pewnego pięknego dnia, 300km od domu, został goły i wesoły, bez pieniędzy na koncie i w kieszeni.
Facet, któremu robił remont mieszkania, zapewniał go na 200%, że będzie po południu rozliczyć się z remont. Więc mój mąż wziął pieniądze, które miał na paliwo, żeby wrócić do domu i kupił jakieś tam rzeczy do zamontowania u niego w łazience.
Gość zadzwonił i powiedział, że niestety będzie jutro, mój został bez kasy, wściekły jak cholera, przespał się w samochodzie bo nie miał na hotel.
Pierwsze co zrobił jak przyjechał to założył konto internetowe w tym samym banku co ja. Teraz w razie wu możemy sobie przelewać pieniądze w ciągu paru minut jeżeli któremuś z nas zabraknie. A co ciekawe mój mąż nie zna ani loginu ani hasła do swojego konta, bo w dzień i tak prawie nigdy nie ma dostępu do internetu w przeciwieństwie do mnie. I tak to zawsze ja robię wszystkie przelewy z jego czy mojego konta.

Wracając do granic. Są one tam, gdzie postawią je DWIE osoby w związku, i obie muszą się na nie zgodzić raz na zawsze. Nie wyobrażam sobie wiecznego wykłócania się o wyjście gdzieś.

Co to haseł do portali typu facebook chciałam zauważyć, że nie jest to sprawa która dotyczy właściciela tego konta i partnera, ale też wielu innych. Mam przyjaciółkę ze szkoły średniej z którą bardzo rzadko się widuje, ale mamy za to częsty kontakt przez internet, rozmawiamy o bzdurach, ale też się sobie zwierzamy, w sumie ja się kiedyś zwierzałam-przestałam w momencie, gdy w toku jakiejś rozmowy wyszło, że ona i jej partner znają swoje hasła i często z nich "korzystają". Byłam wściekła jak się dowiedziałam, że jakiś obcy facet czyta moje prywatne i intymne niekiedy wiadomości.. Więc warto też czasem pomyśleć i uprzedzić przyjaciela/przyjaciółkę, że partner ma dostęp do tego konta i może swobodnie czytać wiadomości.