Powielam błędy swojej matki? - Netkobiety.pl

szukałaś pomocy u psychologa?

Moze ktos jeszcze sie wypowie?

Może i powinam zostac teraz sama,i najperw dojsc do ładu ze swoim życiu.
Ale to nie jest takie proste,bo chciałabym jednak z kimś byc.
Jestem w takim wieku,że potrzebe bliskosc drugiego człowieka często się ujawnia,nie mówię o tej fizycznej ale bardziej emocjonalnej.

Wiem to ,nie będę zaprzeczała.. Tylko jak to zmienic? Czy wgl da się?:(

Może ktoś jeszcze sie wypowie

Zielony_Domek.

Ooo,jak dobrze że znalazłam kogoś ,kto rozumie co czuję. Udało Ci się wyjsc z tego bagna? Jeżeli tak,to w jaki sposób?
Ja wciąż mieszkam w swoim rodzinym domu..co prawda pracuje i studiuje zaocznie,ale nie jestem w stanie jeszcze się od nich wynieśc.
Może powinam zmienic psychologa ,poszukac innego? Czytałam też o terapii dla DDA,ale w moim mieście raczej,to nie funkcjonuje..musiałabym dojeżdżac do innego..

Możesz z tego wyjść, uwierz mi. Takich dziewczyn jak ty są tysiące. Zapewne nie każda z nich wychodzi z tego syfu, ale ty jesteś jeszcze młoda i bardzo szybko zrozumiałaś swój błąd. Chcesz nad sobą pracować, a to bardzo dobrze rokuje na przyszłość.

Wiesz terapia jest ważna, ale chyba jeszcze bardziej ważny jest czas. Spojrzenie na sprawę z jakiejś tam perspektywy.

Jak wyzdrowiejesz, to nie będziesz tworzyła związków dla ciebie toksycznych, ponieważ będziesz czuła się na tyle wartościowa osobą, że nie pozwolisz sobie na takie traktowanie.
Także głowa do góry i do przodu.

Kolezanko, terapeuta na pelny etat. Moi rodzice byli nie lepsi- narcystyczna matka, pracoholiczny ojciec, na dodatek zero rodzenstwa. Poszlam na terapie, okolo w Twoim wieku. Teraz mam zero problemow z przeszlosci.

Tak to niestety jest, to na co napatrzymy się w domu potem zjawia się w naszym życiu.
U mnie nie było alkoholu i jako takiego maltretowania, aczkolwiek jak nad wszystkim wisiała groźba bicia, to jednak napięcie jakie wprowadzał ojciec w domu wyprowadziło moje życie na manowce. Musiałam mocno dostać po tyłku by zrozumieć, że coś jest nie tak.
Bo ja również pozwalałam na poniżanie i upokarzanie przez partnerów, wiedziałam o tym, że tak nie powinno być, że mnie to bardzo boli, ale nie umiałam tego przerwać, chyba powinnam napisać, że nie chciałam - ale byłam bardzo słaba i nie wiedziałam gdzie szukać pomocy.
Byłam dwa lata z alkoholikiem i ponad trzy z człowiekiem, który nienawidził mnie za to, że mnie kochał, sam poturbowany od najmłodszych lat wszystkie winy w naszej relacji zrzucał na moje ramiona, nawet jak od dał ciała po całości - przepraszałam ja, nie ma sensu się rozwodzić bo opisałam to na tym forum już kilkanaście razy z wieloma szczegółami, zapraszam do lektury.

Zaznaczam, że wszystko co Ci napiszę to pokłosie moich doświadczeń i obserwacji, nie mam żadnego psychologicznego przygotowania, zależy mi bardziej na tym byś zobaczyła ile podobnych do Twojej historii jest dookoła, a na tym forum to już szczególnie i całe szczęście, jest z czego czerpać radzę zacząć choćby od tego.

Przede wszystkim: nie jesteś sama, pamiętaj o tym, niestety wiele osób po prostu nie powinno mieć dzieci. To co czasem dorośli wyprawiają z psychiką dziecka, za które są odpowiedzialni i winni są mu dać maksimum bezpieczeństwa to barbarzyństwo.
Nie musisz być tak bezsilna jak Twoja matka, pozwoliła by cierpiały jej dzieci i ona zapewne też. Twoja mama stała się osobą współuzależnioną, Ty zresztą też. Niestety nie zrobiła nic by Cię przed postępowaniem ojca ochronić.
Bardzo współczuję. Nie ma co jej usprawiedliwiać, wtedy też były inne czasy i realia, nie było dostępu do internetu, fachowej literatury, wychowanie czy może także wzór wyniesiony z jej rodzinnego domu kazał jej trwać przy Twoim ojcu choćby nie wiem co, może liczyła na to, że jej poświęcenie coś zmieni. To jest w taj chwili nieważne. Trudno, stało się.
Nie powinno, ale się stało.
Przede wszystkim i Ty i ja jesteśmy dorosłe i jako dorosłe osoby bierzemy odpowiedzialność za SIEBIE i swoje życie, wiemy co doprowadza nas do wchodzenia w toksyczne relacje, staramy się tych zachowań unikać, nie uruchamiamy się, każdego dnia walczymy o swoją godność, stawianie granic.
Jesteś wartościową osobą, zasługujesz na miłość, szacunek, troskę i tego źródłem jesteś Ty sama. To TY przede wszystkim musisz uwierzyć, że jesteś tego wszystkiego warta, nie za cenę poniżania się, służalczej miłości czy obdzierania się z godności.
Tak po prostu.
I sama sobą musisz się zaopiekować.
Na starcie masz już bardzo dużo.
Jesteś młodziutka możesz teraz całą energię skierować w swoim kierunku, małymi krokami, powoli.
Nie wplątałaś się w małżeństwo, kredyty, dzieci, zobowiązania z kimś takim jak Twój ojciec.
Dwa, jest mnóstwo osób, które wyszły z gorszych nawet traum. Wystarczy chcieć.
Jest mnóstwo literatury, stron w internecie.

Pamiętam jak ja próbowałam tysiące razy coś zrobić ze swoim życiem, zawsze myślałam, że mi się nie uda, że nie warto, że sobie sama nie poradzę.
Błąd.
Teraz już wiem, najwięcej siły miałam w sobie.

Co do psychologa, też chodziłam, niestety mimo dobrych chęci leczyła mnie wedle standardu bez wnikania w mojej ewidentne skłonności do uzależniania się od partnera.
Bardzo pomogła mi terapia SLAA - często przy parafiach można znaleźć taką pomoc. Miałam to szczęście, że ksiądz prowadzący nie głosił żadnej doktryny i szanował każdego. Byli tam tacy jak ja, seksoholicy, alkoholicy. Cud, miód i orzeszki
Ale czułam, że jestem wśród swoich.
Potem pomogłam sobie trochę sama, czytałam książki, potem pomógł mi los, bo ten ostatni eks mnie rzucił i chcąc nie chcąc musiałam się zabrać za siebie (bardzo bolesny ale jednocześnie owocny czas dla mnie), potem pomogli mi ludzie - którzy jakby za automatu - jako nagroda za tą decyzję, którą podjęłam pojawili się w moim życiu i je wzbogacili.
I jestem gdzie jestem.

W normalnej relacji, za miesiąc biorę ślub, a w brzuszku rośnie moje dziecko - nasze dziecko.