Po raz kolejny zbyt naiwna... - Netkobiety.pl

Derpinko, nie wiem ilu ludzi, ale na pewno wieeeelu, myślało przynajmniej raz w życiu, że "nic fajnego ich już nie spotka".
Nie Ty pierwsza i nie ostatnia źle ulokowałaś swoje uczucia. Wiem, że to w sumie marne pocieszenie, ale taka jest prawda. Nie każda osoba w której się zakochamy musi te uczucia odwzajemnić. Tak już bywa i trzeba niestety to przyjąć do wiadomości. Być może chłopak zmieni zdanie, przemyśli wszystko raz jeszcze i zechce porozmawiać, a może i nie zechce. Nic na siłę. Nikogo do miłości sie nie da zmusić. Po prostu trzeba żyć dalej swoim życiem, i starać się aby było ono jak najlepsze. Gdy emocje opadają, wtedy patrzymy bardziej trzeźwo na całą sprawę. Z Tobą też tak będzie.
Z każdego dołka można wyjść, tylko trzeba odrobinę chęci i własnego wysiłku. A przede wszystkim, nie można izolować się od ludzi. Trzeba pamiętać, że przyjaciele i znajomi, rodzice chcą dobrze. Nie odrzucaj ich.

Mój Boże, ale jest nas takich, które nie wiedzą na czym stoją? ja też się zaliczam do tej grupy. Zakochana po uszy i nie wiem co dalej. Co prawda nie powiedział mi, że nic z tego nie będzie, ale że będzie też nie mówi Może założymy jakąś grupę wsparcia?

witaj mialam podobna sytulacje a raczej mam ... i uwiez tak jak ty do tej pory sie zbieram i nie moge do konca ...kochamy kogos a ten ktos sie nami bawi i ma gdzies nasze uczucie ... chce zadowolic sie tylko sam i chce zeby tylko jemu bylo dobrze nie liczy sie z uczuciami innych ... aj widzisz takie jest zycie tego nikt nie zmieni ...

No to w takim razie.. witam wszystkie w naszej grupie wsparcia )
Aczkolwiek nie wiem czy teraz jestem w stanie pocieszac kogokolwiek, sama chyba potrzebuje zeby ktoś mnie pogłaskał po głowce

Zebyś wiedziała ile razy sobie powtarzałam że jak wejdę na uczelnie z pdniesioną głowa, wypiętą piersią to aż mu oczy zbieleją, i zrozumie, ze źle zrobił, ale gdy przychodzi co do czego, to wiem jak żalośnie muszę wyglądać, bo po każdym spotkaniu się naszych wzroków, robie głupią minę i staram się powstrzymać płacz. Także chyba jeszcze go utwierdzam w przekonaniu, że dobrze zrobił.
Właśnie to jest strasznie niesprawiedliwe, że my tu siedzimy, rozpaczamy, a oni co... "Mój' już chyba sobie znalazł kogoś na zastępstwo, a przynajmniej chyba tak się zanosi, chociaż może jestem przewrażliwiona.
Nie wierzę już chyba w to żebyśmy mogli być razem. Szczerze to nie patrze w telefon, nie czekam, bo po prostu wiem że się nie odezwie. Owszem, zawsze przed snem wyobrażam sobie jakby to było gdyby jednak.. Dlatego lubię wieczorne godziny, gdy zbliża się czas spania Mogę sobie pomarzyć że znów leży przy mnie i mnie przytula Za to rano jest czarna rozpacz... No i to że ciagle mi się śni.. To mi też nie pomaga.
A ja chyba rękami i nogami bronię się przed zamykaniem tego rozdziału, bo wtedy w moim życiu pojawi sie pustka... Pamiętam wszystko, każdą rozmowę, kiedy ona sie odbyła, na jaki temat, wspólne filmy, muzykę, miejsca... Faktycznie może za bardzo przezywam, w końcu nawet nie byliśmy razem, ale on czasami tak sie zachowywał, jakby na prawdę chciał, mówił rożne rzeczy.. Nie chcę o tym zapominać

Mnie w sumie w miłości też nigdy nie spotkało nic dobrego. Ja zakochiwałam się (raczej to były zwykłe zauroczenia w porównaniu do tego teraz..) w osobach, które mnie nawet nie dostrzegały i na odwrót - ja byłam obojętna na osoby, które podobno zakochiwały się we mnie. W sumie teraz też czasami ciężko mi było uwierzyć ze może to się dobrze skończy, to by było za duże szczęście.
Hmm, no ja własnie często analizuje każdą sytuację, co powinnam zrobić inaczej, żeby moze to wszystko potoczyło się inaczej, ale zazwyczaj kończy się to moimi łzami ;/
A Ty masz jakąś nadzieje że moze sie wszystko odmieni? I co byś zrobiła gdyby nawet zmienil zdanie? Uważasz ze to by miało sens, po takim Twoim cierpieniu.. Umiałabyś znów zaufać?

Tak, to boli, okropnie ;/ Bardzo dziwnie się czuję gdy po tym czasie i po tym wszystkim, jak teraz sie mijamy, to wygląda to tak jakbysmy sie nigdy nie znali. I wiem że jemu to nie przeszkadza , mimo że na koniec stwierdził że jemu też jest ciężko (haha, a ja głupia w to uwierzyłam.. )
Szczerze? wydaje mi się że jesli ktoś raz nas porzucił, to nie ma sensu od nowa wchodzić do tej samej rzeki. Ale i tak wiem, że wystarczyło by tylko jedno jego słowo i już bym do niego poleciala. Nie lubie siebie za to.

Dziewczyny, może moja sytuacja jest trochę lepsza niż Wasza, ale też byłam kompletnie załamana. Fakt, nie byliśmy razem, niczego mi nie obiecywał, ale było cudownie. I nagle z dnia na dzień przestał się odzywać, bo postanowił wrócić do byłej milczał przez 2 miesiące, ja też milczałam. Nie wytrzymałam w sylwestra, zadzwoniłam pod pretekstem życzeń i tak naprawdę żeby to zamknąć, bo jakoś ciągle gdzieś to we mnie było. Po tym telefonie byłam pewna, że to jest definitywny koniec i że się od tego uwolniłam. Ale po tygodniu on się do mnie odezwał i tak już zostało. Rozumiemy się doskonale pod każdym względem, mam wrażenie, że przez ostatnie dni nasze relacje się jeszcze ociepliły i może nie będzie tak źle? Ale nadal nie wiem na czym stoję, boję się, że ta jego była będzie chciała nim manipulować tak jak do tej pory, on nic nie mówi, chociaż wiem, że coś nas do siebie ciągnie i on też to wie. Ale już o nic nie pytam, nie nalegam, bo znów nabierze wody w usta albo całkiem przestanie się odzywać.

Więc dziewczyny, może nie będzie tak źle. Może oni się zorientuję, co stracili? Może po prostu trzeba poczekać, a jeśli się nie uda, to trzeba pomyśleć, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło Za rok nie będziecie o tym pamiętać albo będziecie się z tego śmiać

No tak, nie wszyscy są sobie pisani, tylko w takim razie mam ogromny żal do losu, dlaczego się z nim w ogóle poznałam i dlaczego to wszystko tak sie potoczyło? ;(

odp. chyba po to zeby sie czegos nauczyc i wyciagnac  wnioski ze dwa razy do tej samej rzeki sie nie wchodzi , tyle ze latwo jest mowic... aj sama jestem w rozsypce.....

to tak jak i mi jestem daleko od domu i znajomych ....

Staram się często pocieszać tym, że przecież nawet gdybym z kimś byla, to nie wiadomo czy to zagwarantowałoby mi szczęście. Bo właśnie patrząc na związki znajomych, gdy często słysze o jakichś zdradach itp to wmawiam sobie, że przecież nie mam na co narzekac... No ale jednak mam. Wpadam w jakąś paranoje, ale na prawde nie mogę patrzec jak oni po tym wszystkim się godzą i dalej są razem szczęśliwi. Dlaczego ja tak nie mogę? Co robię źle???
W ogóle zauważyłam, że słuchanie koleżanek, gdy opowiadają o swoich facetach, a już zwłaszcza widok całujących się i trzymających za ręce par, sprawia mi ogromny ból. Opowieści o jakichś randkach, spotkaniach.. To wszystko sprawia ze te wspomnienia wracają. Wiem, że każdy ma prawo do szczęścia i że przecież nie muszą się z nim kryć, ale ja już po prostu staram się od nich odciąć, bo nie chcę bardziej cierpieć.

ewelina, wiesz co, mimo wszystko Ci zazdroszczę. Chciałabym wrócić do chwil, kiedy już powoli zaczynało do mnie docierac, że nie zależy mu na mnie, ale jednak spotykaliśmy się, rozmawialiśmy. Okropnie mi go brakuje. Tej pustki nie potrafię wypełnić niczym.

Co odczuwałam po spotkaniach? Hmm, z jednej strony byłam szczęśliwa, bo mnie przytulił i pocałował na przywitanie i pożegnanie, pieszczotliwie nazwał, popatrzył tak jakoś szczególnie... Ale właśnie z drugiej strony taki niedosyt, że to wszystko stoi jakby w miejscu, że nie spieszy się do jakichś obietnic, związków. Tylko że właśnie tak sobie tlumaczylam jego zachowanie, ze moze nie chce sie spieszyc, i ze nie ma powodu, ze trzeba najpierw sie poznac, pobyc ze soba. "No bo przecież skoro ktos tak się zachowuje w stosunku do drugiego człowieka to musi coś do niego czuc, i predzej czy później i tak bedziemy razem!" Tak sobie myslalam, teraz po tym wszystkim nie wiem co mam o nim myslec, po co to wszystko było, takie złudne nadzieje mi dawał... Spytałam, nie dostałam jednoznacznej odpowiedzi, w sumie wina w końcu i tak spadła na mnie. To nie zmienia faktu, że dalej mi na nim zalezy, ale to już chyba się nie liczy.

A co do Ciebie, to tak własciwie jak wygląda cała sytuacja? Jesteście razem, czy tylko tak sie spotykacie? Ale ja z mojej strony to teraz każdemu bede doradzac tylko szczerą rozmowe. Ja sama żałuje ze nie zrobilam tego wczesniej, moze szybciej by sie to ucieło. Bo wątpie żeby sie to zmieniło tak samo z siebie.

Wbrew pozorom nie jesteśmy gimnazjalistami mamy po 20 lat.
Tak, teraz już wiem, że to miała być pewnego rodzaju "przygoda" dla niego. Chociaż jesli chodzi o "coś więcej" w sensie fizycznym, to chłopak sobie nie poużywał Tzn on chciał, ale na poczatku wyjaśniłam, że w takie bliskie stosunki z facetami, z którymi nie jestem w związku, nie wchodzę. I uszanował to, nie było z tym żadnych problemów

Nie zazdroszczę ale powiem Wam coś. Byłam kiedyś zakochana w chłopaku przez 9 lat. On wyjechał do UK ze swoją dziewczyną, a ja się po prostu w nim podkochiwałam, on nie miał o tym pojęcia. Nie mieliśmy ze sobą kontaktu, do momentu, aż popularne stały się portale społecznościowe. Odezwał się kilka razy. Rozstał się z dziewczyną, ona tu wróciła, on został. Dwa lata temu zaczęliśmy pisać, najpierw fb, potem skype, było super, wydawało mi się, że złapałam Pana Boga za nogi. Wreszcie przyjechał na urlop do Polski, było cudownie, spędzaliśmy ze sobą każdą chwilę. Miłość kwitła, był przy mnie ktoś, kogo kochałam od kilku lat. I wiecie co? Urlop się skończył i on wrócił do UK razem ze swoją byłą. Świat mi się zawalił, myślałam, że strzelę sobie w łeb, nie widziałam żadnego sensu życia. Wydawało mi, się że nigdy o nim nie zapomnę i nigdy nikogo nie pokocham, bo przecież jego kochałam przez pół życia.

Wiecie czemu to mówię? Bo wydaję się Wam, że nie dacie rady zapomnieć. Dacie radę. Mnie się udało i to nie dlatego, że poznałam kogoś nowego. Nie. Trwało to może 3-4 miesiące i zupełnie mi przeszło, mimo że on jeszcze do mnie czasem pisał. A teraz? Teraz nie dotknęłabym go kijem przez szmatę Wszystko się ułoży Zapomnicie, poznacie kogoś nowego i jeszcze będziecie szczęśliwe

Derpinka przeniesmy się na priv poużalamy się nad swoim marnym losem uczuciowym