Rodzina, z której pochodzisz wywiera wpływ na każdy dzień ... - Netkobiety.pl

Ja pochodzę z rodziny patologicznej (ojciec alkoholik) i bardzo długo byłam sama - musiałam najpierw doprowadzić się do porządku dzięki terapii. Balam się mężczyzn, bałam się alkoholu.

Mojego męża poznałam na jednym z chatów internetowych. Myślę, ze na każdego ktoś gdzieś czeka - ale potrzeba czasu i wytrwałości.

Może to zabrzmi brzydko, ale ja tez wole, jak mojej mamy nie ma - rozwiodła się z ojcem gdy miałam lat 5, wróciła na studia i tak naprawdę nigdy się mną nie zajmowała, zostawiała u babci.

Potem ojciec zmarł, a ona wyszła ponownie za mąż - za dupka. Znowu mnie ignorowała.
Wyprowadziłam się zaraz po 18, nie dostałam od nich ani grosza. Sama znalazłam prace, mieszkanko i zdałam maturę.
Potem zawalczyłam o stypendium.

W tej chwili mam swoja własną rodzinę, w której nikt mnie nie ignoruje. Z matka kontakt sporadyczny.
Co zawsze działało na mnie źle, to sposób, w jaki matka mną manipulowała - zawsze czułam się winna, nawet jeśli nie ja zawiniłam.
Np. sytuacja z wczoraj - mama mieszka za granica i uparła się, ze przyśle mi paczkę, ponieważ spodziewam się dziecka, a ona chciałaby jakoś mieć w tym wszystkim udział. Dzisiaj odbieram od niej wiadomość, ze mnie strasznie przeprasza, ze jest fatalna matka, ze ja ja proszę o pomoc (gdzie nie prosiłam...!), a jej nie stać finansowo... Tak mną zakręciła, ze poczułam się winna, a to ona nie przemyślała swojej decyzji. Takich sytuacji są miliardy.

Czasem boje się, ze ja tez taka będę...

I ja Tobie gratuluje maluszka i tego, ze tak świetnie sobie radzisz.
Co do rodziców, może zmienia im się priorytety na starość...

Mam termin na 20-ego maja, o ironio, w dzień urodzin mojej matki.

Rodzice są prawnikami?

Mama prawnik, a tata lekarz.

Gratuluje
Nawet miliony!
odpowiedzialnośc odpowiedzialnością, ale oni żyją swoją pracą!

Z perspektywy czasu powiem tak: niektórzy ludzie nie wiedzą na co się decydują, gdy poczynają dziecko wszyscy mają to i oni mają życie weryfikuje... a to wielka odpowiedzialność
Z drugiej strony - jeżeli tacy rodzice krzywdy nie robią, to może, gdy się już dorośnie (skoro i tak i tak, było się ZAWSZE skazanym na większą samodzielność <zimny chów>) warto dać im żyć po swojemu?
Gratuluję obu paniom pociech
Zachodząc w ciążę "robiły" to panie dla siebie czy dla tych (jeszcze nieznanych) dzieci?
Odpowiadając na pytanie zawarte w tytule - oczywiście. Każdy z nas jest taki jaki jest RÓWNIEŻ w skutek wychowania, wzorców i zasad wyniesionych z domu. Najważniejsze, by dom miał taką atmosferę, że zawsze się do niego wraca z utęsknieniem
Jako stara baba stwierdzam - mając na uwadze, CO bolało mnie w dzieciństwie - zdołałam TO z życia moich dzieci wyeliminować - zamiast tego popełniłam własne "autorskie błędy wychowawcze" Można dążyć do ideału, ale nie łatwo go osiągnąć. Niemniej warto się starać i odpowiedzi szukać
Pozdrawiam

Dokładnie tak. Ja też nie zamierzam zostać pracocholiczka .

Jeśli wiesz, że daleko ci do ideału to zrób coś, aby tą drogę skrócić. Dąż do idealnosci.

Takie jest twoje zdanie. Ja mam totalnie inna opinie na ten temat

polecam założyć rodzinę...

akurat jesteś w błędzie, a teoria, nawet z tych najmądrzejszych książek jest tylko ubogą siostrą praktyki...

" polecam założyć rodzinę" - ja uważam, że rodzinę powinny zakładać tylko osoby dokładnie ku temu przygotowane.
Rodzina to nie przypadkowo spotykane osoby na ulicy, tylko ludzie którzy spędza z sobą cale życie. Wiem, że moze nie mnie wypowiadać sie na ten temat, ale mimo konfliktów moja rodzina istnieje i ja robię wszystko by dojść do szczęśliwego finału tej wyboistej drogi.

Gdybyś przeczytała dokładnie wszystkie posty, wiedziałabyś, ze jest dokładnie odwrotnie.

Ludzie, czytajcie ze zrozumieniem. Gen nigdzie nie napisał, ze założenie rodziny jest super proste i każdy powinien to robić jak najprędzej.
Po prostu żadna książka nie odzwierciedli tego, choćby nie wiadomo jak dobrze była napisana.

Najlepiej uczymy się praktykując, NIE teoretyzując, co nie zmienia faktu, ze nieodpowiedzialni ludzie nie powinni się ku temu rwać, jak słusznie zauważyła Czekoladka.

Czy się mylę twierdząc, że uczyć się ŁATWIEJ na podbudowie książek? Czyli jakby cudzych doświadczeniach, przeżyciach, błędach (wszak piszesz, że INNYCH przed nimi ostrzegasz) i przemyśleniach? (da się uniknąć niektórych błędów)
Zadałaś w 1 poście czekoladko pytanie JAK?
Im więcej sposobów tym SZYBCIEJ i trochę łatwiej....
Ale jeżeli upierasz się PARZYĆ wyłącznie osobiście i nie omijać żadnych raf - proszę bardzo
Na te tematy w ciekawy sposób wypowiada się B. Borys w książce "Patrząc i słuchając - zapiski psychologa". Zechcesz - spojrzysz, nie zechcesz - twoja strata.

A w czym ten pracoholizm miałby się objawiać - w czytaniu książek (czy źle zrozumiałam)?
Pozdrawiam w wreszcie słoneczny dzień

W końcu, po długim kombinowaniu, się domyśliłam stary mózg wolno kombinuje...
Primo - osobiste badania empiryczne NIE WYKLUCZAJĄ zaznajomienia się z teorią spisaną już przez kogoś wcześniej - no nie?
Ba, można sobie weryfikować te słowa w praktyce i może to być ciekawe doświadczenie, myślę.
Secundo - pracoholizm, w wydaniu twoich rodziców, raczej ci nie grozi. Biorąc pod uwagę ich zawody, musieli dużo później założyć rodzinę, ze względu na długie i wymagające studia (chyba, że Ciebie babcie/nianie "chowały").
Ty poszłaś swoja drogą i podobnie jak ja - to co Cię w domu rodzinnym "uwierało" (brak czasu dla dzieci) - możesz omijać szerokim łukiem.
Nie ma to jak samoświadomość
Powodzenia

Moim zdaniem nie da się pogodzić pewnych rodzajów kariery z rodziną, Chociaż wiele osób lubi gadać , że się da, to chyba tylko żeby siebie pocieszyć.
Ja jestem z normalnego kochającego domu, mam nieco dziwacznych rodziców (artyści) ale poza tym zawsze mieli dla mnie czas, pomysł jak się ze mną bawić kreatywnie. Zawsze byłam przytulana kochana, nie było tabu. Były też zasady, wiec też nie tak że mogłam robić co chcę i kiedy chcę. Mój tata zrezygnował z kariery dla mnie i dla mamy.
Ja poza tym ,że mam wiele podobnych cech charakteru, moje życie jest prawie całkowitym przeciwieństwem.
Jestem pracoholiczką, karierę stawiam na pierwszym miejscu, nie jestem tak otwarta ani tak serdeczna.
Pragnienia co do związku mam całkiem inne podczas gdy moi rodzice są bardzo udaną zakochaną w sobie od lat parą. Cóż , nie zawsze jest tak, że jak rodzice dają taki przykład nawet dobry to pójdzie się za tym.