Po śmierci dziecka - Netkobiety.pl

Należy unikać postów nie wnoszących nic do dyskusji. Jeśli chcesz tylko komuś przytaknąć, to lepiej nic nie pisz.
moderatorka apoteoza

Hej, trochę kultury!
Każdy ma inne zdanie, a opinii jest tyle, ile ludzi na forum, wiec nastaw się na te mile i niemile.

Moje zdanie jest takie, ze nie jesteś na ciążę gotowa. Zachodzenie w ciążę i branie sobie na głowę takiej odpowiedzialności, jaka jest utrzymanie ciąży i późniejsza opieka nad dzieckiem jest dość nieodpowiedzialne, skoro Twoje zdrowie psychiczne na dzień dzisiejszy jest niestabilne. Bierzesz leki, masz sama ze sobą problemy. Gdzie w tym miejsce dla dziecka?

Ciaza być może polepszy Twój stan - chwilowo. Co będzie, jak po porodzie (jeśli ciąża się utrzyma) zaczniesz czuć się jeszcze gorzej? Bo dziecko płacze, marudzi, wymaga uwagi. Co będzie, jeśli nie dasz sobie rady?

Na Twoim miejscu porozmawiałabym z Twoim lekarzem, bardzo szczerze. Lekow sama nie odstawiaj, bo może się to źle skończyć. Opowiedz lekarzowi o swoich odczuciach, wszystkich! Wtedy najlepsze leczenie zostanie dla Ciebie wybrane i będziesz miała większą szanse.
Sadze, ze terapia bedzie Ci bardzo potrzebna.

A i dziekuje za pocieszanie "bedzie dobrze (jesli ciaza sie utrzyma)" nie ma to jak wsparcie Matki po smierci dziecka

Moja mama ma nerwice i depresje, bierze leki od lat, chodzi do psychiatry.
Jest moją najlepszą przyjaciółką, pokazała mi w dzieciństwie świat, zawsze miała dla mnie czas, i nauczyła wrażliwości. A nawet nie chciała mnie mieć, i w dodatku miała lat 20.
Także niema reguły na to, że ktoś z nerwicą czy depresją, będzie złą matką.
Ludzie plotą bzdury 'odstaw leki, kopnij się dupę' , jakby miała cukrzyce to też powiedzielibyście 'odstaw leki' ?
Słuchaj lekarza, bierz co lekarz Ci mówi, leki po to są by pomagać i pomagają.
Wszystko będzie dobrze, chcesz dziecka i będziesz miała dziecko. Zaszłaś w ciąże, to już wiele, Twój synek był zdrowy,to znaczy, że dziecko ma dużą szanse też być zdrowe, i nie sądzę by znowu akurat Tobie zdarzyło się, że lekarz znów popełni błąd i dojdzie do śmierci zdrowego dziecka. Myśl pozytywnie.

i jeszcze jedno "nie jestes gotowa na dziecko", czy po stracie trzeba czekac rok, piec, dziesiec lat bo wtedy bedzie sie gotowym? czy nasza zaloba ktora sprawia lęk i nerwice minie? nie nie minie, bedzie inna, pogodzenie sie nigdy nie nastapi, co powiecie o matkach ktore zachodza w ciaze po kilkanascie razy po poronieniach? im tez powiecie ze nie sa gotowe i są zatracone w swoim dążeniu do celu, nie jestem wedlug was gotowa na dziecko bo korzystam z pomocy psychologa? bo biore leki? czy kobiety chore na raka usuwaja ciaze?  czy kobiety chore na schizofrenie nie rodza zdrowych dzieci? czy kobiety majace stwardnienie rozsiane odstawiaja leki? nie, dążą do celu by spelniac marzenia
Nie pisz dwóch postów pod rząd bez wyraźnej potrzeby. Jeżeli chcesz coś zmienić, lub dopisać wystarczy kliknąć przycisk edytuj.
moderatorka apoteoza

Z tego, co pamietam, to nie radzilam Ci odstawienia lekow.
Jesli czujesz sie wystarczajaco silna by miec dziecko, to dbaj o siebie dalej, a na pewno bedzie ok.

Ja z Twojego pierwszego postu zrozumialam glownie, ze sie obawiasz ciazy, bo nie jestes do konca zdrowa, a do tego mialas poronienie.

Dopisalam pozniej tez, ze wystarczy, ze bedziesz sie stosowala do zalecen lekarza, opowiesz mu o swoich lekach, watpliwosciach.
Nie gniewaj sie, ale napisac, ze bedzie dobrze, to moze kazdy, ale co Ci z tego przyjdzie? Niczego Ci to nie ulatwi.

A do poronienia staralam sie wcale nie odnosic, bo wedlug mnie, w tej chwili, Twoim najwiekszym problemem bedzie ustabilizowanie sie na tyle, by urodzic dziecko, a nie cofanie sie do tego, co zle.

Jesli Cie czyms urazilam, to przepraszam.

Edit: Napisalas, ze od lat masz nerwice lekowa, i pod tym katem ja Twoj problem rozpatrywalam - i nie chodzilo mi, ze jestes niedojrzala do ciazy bo poronilas wczesniej, tylko zastawialam sie, czy jestes gotowa mimo swojej choroby na przyjscie dziecka.

Moje kondolecje w związku ze śmiercią dziecka.

Też choruję na nerwicę. W trakcie ciąży nie brałam żadnych leków, postanowiłam że ze względu na zdrowie dziecka, wszystko odstawię. Radziłam sobie w ten sposób, że do znudzenia powtarzałam "musisz być silna ze względu na dziecko", "ta mała istotka potrzebuje twojej siły, nie bądź tak skupiona na sobie". Może to banalne, ale mi pomogło. Spróbuj, może Tobie takie afirmacje również pomogą. Uprzedzając uwagi, że to nie są metody na poważną chorobę - owszem są. Choruję na ciężką formę nerwicy już 12 lat i przez prawie cały ten czas jestem na antydepresantach + okazjonalnie coś na uspokojenie. Wydaje mi się więć, że "trochę" w temacie się orientuje

Anno jak mozesz tak obrazac ludzi i to tak okrutnie.....wstyd!!!!!!

kliknij wyloguj i nie wracaj.......

Bardzo mi przykro z powodu utraty dziecka. To był dla Ciebie ogromny cios, ale proszę, nie trać nadziei.
Bardzo dobrze, że jesteś pod stałą opieką, świadczy to, o Twojej dojrzałości. Teraz musisz się skupić na sobie i swojej ciąży.

Nie dziwię ci się, ze jesteś w ciągłym strachu o ciążę, skoro straciłaś już jedno dziecko. Ciężko mi tu cokolwiek doradzić, każdy przeżywa śmierć dziecka inaczej, mogę tylko wyobrazić sobie, jakie to jest cierpienie. Nie zgadzam się, że nie jesteś gotowa na dziecko, powiem więcej- myślę, że dzięki niemu się dźwigniesz, że ono doda ci siły ( już dodaje). Moja mama po stracie synka- mojego brata- który żył 6 dni miała głęboką depresję i lekarz powiedział jasno- proszę zajść w kolejną ciążę. Wiele osób odradzało, ale mama posłuchała tego lekarza i urodziła. I to było jak dotknięcie czarodziejskiej różdżki, pamiętam, że wtedy odzyskałam swoją mamę- radosną, uśmiechniętą. Może ta historia doda ci otuchy. A teraz staraj się- wiem- to trudne nie myśleć negatywnie, relaksuj się- ty tylko wiesz w jaki sposób, rób co lubisz, dużo rozmawiaj z mężem i rodziną. A jakie masz te codzienne dolegliwości? Bo nie sprecyzowałaś? Może będę umiała pomóc?