Kupowanie psa do mieszkania. Jaka rasa? - Netkobiety.pl

Ja na waszym miejscu przejrzałabym oferty w internecie i w okolicznych schroniskach, może ma ktoś do oddania szczeniaczki po małych rodzicach.
No chyba, że do "dwóch sypialni i salonu kundel wam nie pasuje?
Myślę, że zamiast cisnąć sporą kasę w wylęgarnie psów, można uratować życie jakiemuś psiakowi który będzie wam do końca życia wierny i wdzięczny.
My swojego wzięliśmy z hodowli i ma tyle chorób, że szkoda słów. Nigdy nie wiadomo co hodowca "pokombinuje" z krzyżowaniem psów, a potem są tylko same problemy.

Bichon frise, maltańczyk albo westie, jeśli możesz poświęcić trochę czasu na pielęgnację psa. Jeśli nie to może mops? Wbrew częstym pozorom, to bardzo urocze, sympatyczne psy. Biszon hawański też potrzebuje pielęgnacji, ale mniejszej niż ta trójka, którą wymieniłam na początku. Griffon bruxellois jest w sumie niewymagającym psem, ale szczerze mówiąc - szczególną urodą nie grzeszy. I jeszcze jeden - Coton de Tulear. Chyba najlepszy ze wszystkich, oprócz czesania nie potrzebuje większych zabiegów.

Ms, mnie chodzi o takiego pieska, ktorego nie bede musiala wyprowadzac na godzinne spacery ani tez spedzac wiekow na czesaniu/ strzyzeniu go. Bichon odpada. W moich warunkach naprawde sie sprawdzi tylko cos malego, z nie za duza checia do gonienia za wiewiorami. Teriery sa sliczne, ale maja to do siebie, ze je energia rozpiera, spaniel bedzie mi ciagle do rzeki uciekal (mieszkam w miescie jak Wroclaw, z rzeka co w kazdym parku plynie), jamnik ma problem z kregoslupem- same schody. Dlatego tez pomyslelismy o tym nieszczesnym chihuaha, no bo maly, biegac nie lubi, futro bezproblemowe, od wody bedzie sie trzymal z daleka. Niestety jednak slyszalam, ze czasem z nich moga byc takie male wredoty: nie lubia innych psow, sa bardzo terytorialne, czesto strzelaja fochy i sa niezmiernie "wokalne" (czytaj: dra sie na kazdego). Probowalam pytac hodowcow, ale oni, jak wiadomo, tylko podkreslaja zalety- podobno wspanialy pies dla osob samotnych albo par (nie lubia dzieci I wogole nie toleruja wiecej niz dwoch ludzi).

Ja tylko nie rozumiem czym jest godzinny spacer raz dziennie... problemem? Przecież to zarówno dla zdrowia psa jak i właścicieli.
Z kotem nie trzeba chodzić nigdzie, wystarczy kuweta, a pies to pies, musi mieć trochę ruchu, chociaż ta godzinkę dziennie, to aż tak wiele? Każdemu psiakowi potrzebne są przynajmniej 3 spacerki dziennie, choćby ok 30 minutowe. A raz w tygodniu na przykład w weekend dłuższy. To dla ich zdrowia psychicznego, żeby potem nie bały się każdego stuknięcia butem o panele. Pies musi mieć kontakt z innymi zwierzętami, ludźmi, ruchem ulicznym...inaczej zdziczeje. Na prawdę radze dobrze przemyśleć kupno pieska, bo nie ma takie rasy, która nie miałaby ŻADNYCH wymagań, ani ruchowych ani pielęgnacyjnych. Przez zaniedbanie można mieć potem dodatkowe kłopoty, a wizyty u weterynarza mogą trwać dłużej niż godzinka dziennie.

Tu na przykład jest opis dotyczący zdrowia i pielęgnacji psa rasy Chihuahua:
" Pielęgnacja szaty długowłosego chihuahua wymaga regularnego czesania. Szczotkowanie odmiany krótkowłosej - okresowe czesanie gumową szczotką. Ważna jest profilaktyka okulistyczna (ma także znaczenie kosmetyczne - zakraplanie odpowiednich preparatów zapobiega powstawaniu "śladów łez") i dentystyczna (sprawdzanie właściwego wzrostu zębów u młodych psów, zapobieganie powstawaniu kamienia nazębnego). Wrażliwe na przeciągi, chłód i wilgoć (w czasie deszczy i mrozów stosuje się płaszczyk na boki i grzbiet).

Z powodu ich rozmiaru, nerwowego temperamentu i fizycznej kruchości wymagają dużej opieki zarówno ze strony właścicieli, jak i specjalistów weterynarii, zwłaszcza z zakresu położnictwa. Mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki), potrzeby ruchowe muszą zrealizować podczas częstych spacerów, do potrzeb fizjologicznych wystarcza kuweta."

Ok rozumiem. Dodam tylko takie mądre powiedzenie, które powtarza moja koleżanka również weterynarz...
"Pies nie umie tego, czego człowiek go nie nauczy".
Dlatego pamiętaj, że Twój pies będzie taki, na jakiego go wychowasz. Sam z siebie nie będzie super ułożony i grzeczny.

Z reguły, to większość małych ras jest dość ruchliwa i głośna.
Niestety...

Polecam boston terriera.Niech Cię nie zniechęci jego "terierowatość"- bo ona jest tylko w nazwie.Spokojny,zrównoważony pies,nie gania za wiewiórkami,bardzo się przywiązuje,ma krótką sierść i dobrze znosi warunki miejskie.
Polecam też sznaucera miniaturkę- miałam takiego psiaka i mimo,że piszą,że wymaga pielęgnowania sierści- ja po prostu go trymowałam i raz na jakiś czas przeczesywałam zimą.Nigdy nie miał kołtunów:)Spokojny,łagodny.
Obie rasy są mało szczekliwie,zrównoważone czego niestety nie można powiedzieć o chihuaha.

A dlaczego nie york. Nie ma sierści tylko włos i nie każdy jest hałaśliwy. Jest mały. chociaż to terier to nie potrzebuje długich spacerów, ale wcale by się na nie nie obraził. Problem jest taki (jeżeli można nazwać to problemem), że co 3 miesiące co najmniej trzeba go strzyc. Nie wymaga dużo pielęgnacji jeżeli jest strzyżony regularnie i kąpany. Myślę że UK można znaleźć fryzjera który przyjedzie do domu

A ja polecam wizytę w schronisku. Po co płacić za psiaka, tam jest tyle skrzywdzonych przez los piesków, którym dacie nowy dom i odpłacą Wam za to miłością. Są też psy rasowe - bez obaw:)
Wybierzcie jakiegoś średniego psiaka, a może on Was wybierze?

Ja bym nie przesadzała z tym, że metraż mieszkania jest ważny. Ja mam Akitę (obecnie 35 kg) na 36m2 i większość dnia spędza na spaniu. Fakt, że funduję mu długie spacery, ale to na pewno nie jest husky, który bez porządnego spaceru robi sajgon.

Natomiast, patrząc na Twoje wymagania, adlernewman, poleciłabym Ci kota. Pies, niezależnie od rasy, potrzebuje ruchu, a przede wszystkim socjalizacji- tego nie da się zrobić w mieszkaniu, bądź na 10-minutowym spacerku. Szczególnie pierwsze miesiące w życiu szczeniaka są ważne pod tym względem. Generalnie nie widzę powodu, dla którego w ogóle chcielibyście tego psa mieć - spacery nie, szkolenie pewnie też nie... po co Wam takie obowiązki?

Ja poradziłabym kompromis maine coon -a
To kot, ale o usposobieniu typowo psim
Są cudowne.
Radze poczytać o nich i zastanowić się.
Bo pies, czy to mały czy to duży to duża odpowiedzialność, a przy braku czasu można sobie tylko problemów narobić.
Brak odpowiedniego szkolenia, to "strzał w kolano" dla właściciela, nie dla psa...
Kota też oczywiście trzeba wychować, jednak odpadają spacerki i częste kąpiele.

Alder, a czemu jesteś przeciwniczką sterylizacji? Czy planujesz jezdzić na wystawy i zdobywać uprawnienia do rozmnażania?

To jest okrotne. Zmienia osobowosc psa. Absolutnie nie moge zniesc kastracji.

Alder, okrutne jest pozostawianie zwierzęcia (szczególnie psa-samca) popędowi, którego nie może spełnić. Równie okrutne jest nie zrobienie wszystkiego co możliwe aby zapobiec niekontrolowanemu rozrodowi kolejnych sierotek.

Historie o zmianie charakteru itp, można włożyć między bajki. A fakty świadczą o czymś zupełnie innym - również korzyści zdrowotne.

Ja też kiedyś nie byłam przekonana. Ale mnie przekonało najpierw życie z  i uważne obserwowanie 3 samców niekastrowanych, a potem rozmowy z kilkoma niezależnymi wetami. Kolejny mój pies był wysterylizowany. Obecnie suka też. I każdy kolejny też będzie. Chyba, że będę miała chęć na wystawy i rozmnażanie.

Oby tylko "podwaja"... Suka przeciętnie w jednym porodzie rodzi więcej niż 1-2 szczenięta, często sporo więcej. I jest w stanie tych maleństw wydać na swiat naście w przeciągu roku. Samiec jest w stanie w tym samym czasie pokryć wielokrotnie większą liczbę suk...

Nie przesadzajcie z tym az tak. jaksuczka ma cieczkę to nie ma ąz takiego strasznego problemu. Po co przekonujecie dziewczynę do czegoś o czym ona wcale nie pisała. Temat jest zgoła inny niż to o czym wy piszecie . Podjeła decyzje i już nie ma co się rozpisywać na inne tematy. Każdy może mieć inny pogląd i to jest jego sprawa. Skoro dziewczyna nie chce wysterylizowanego psa to nie. Ja mam psa i miałam też suczkę i żyli sobie razem. Cieczke też przeżyłam i tak strasznie nie było jak opisujecie. Trzeba tylko trochę zainteresowania i opieki

Pies ma być przyjacielem człowieka, domownikiem, a nie kolejnym meblem pasującym do metrażu i wystroju mieszkania. Czy to będzie chi czy york czy sznaucer olbrzym, musi miec zapewnioną opiekę weterynaryjną, szczepienia, usuwanie kamienia nazebnego itp, odpowiednią karmę, trzy, cztery spacery dziennie. I powinien zostać wykastrowany. Dla własnego dobra i bezpieczeństwa.
Nawykowe wypadanie rzepki może doprowadzić do zerwania wiązadła kolanowego, co wiąże sie z dość skomplikowaną i dość drogą operacją ortopedyczną.
Jako posiadaczka dwóch adoptowanych kundli i suki yorka (wszystkie "ciachnięte")wiem, że tylu kłopotów zdrowotnych ile mam z yorkillą nie mam z kundlami razem wziętymi. I wiem, że miłość psa przygarniętego jest absolutna i bezgraniczna.

Słuszna decyzja. I w przyszłości nie będzie suni groziło ropomacicze, które późno rozpoznane może się skończyć tragicznie.

A mnie to wygląda na dylemat w stylu - chciałabym psa, ale nie chcę się narobić. Niestety, pies to jest masa obowiązków. Trzeba wychować, wyprowadzać, czesać. Ja jednak odradzam rasy krótkowłose, bo choć nie ma kołtunów i się nie strzyże, to cały rok masz liniejące krótkie włosy wbijające się w dywan i meble. Mój dog gubi mnóstwo sierści. Polecam sznaucera miniaturowego - fajne, przyjazne, dość energiczne pieski, wymagają strzyżenia lub trymowania od czasu do czasu. Chyba wizyta u fryzjera to nie jest jakiś straszny obowiązek. Jak chcesz psa, który z natury mało szczeka i jest raczej leniwy to proponuję buldoga angielskiego, ale sierść pewnie będzie gubił no trochę się ślini. York nie jest złym pomysłem. Jeśli chodzi o szczekanie - jeżeli pies będzie odpowiednio wychowywany, nie będzie się nudził, będzie wybiegany, to zamiast szczekać jak frustrat pewnie położy się spać. Niestety bez solidnego szkolenia się nie obejdzie jeżeli pies ma się zachowywać cywilizowanie w każdej sytuacji.

co do kastracji - nieprawda, że zmienia się znacząco charakter psa. Mój dog miał jądra do około 7 roku życia. Potem zaczęły się problemy z prostatą i musiałam go zaprowadzić na kastrację. Z charakteru w ogóle się nie zmienił, jest odrobinę spokojniejszy (wiosną nie wyje do księżyca, woli się bawić z innymi psami niż z nimi walczyć). Jest zdrowy wesoły, trochę co prawda przytył, ale to raczej dlatego, że jest już stary i niezbyt ruchliwy. Kastracja to nie jest krzywdzenie psa. Gorzej jeżeli pies odczuwa ciągle popęd, którego nie może zaspokoić. To tak jakbyś zamknęła faceta na całe życie bez możliwości uprawiania seksu. Jeżeli nie zmierzasz jeździć na wystawy, to wykastrowany pies byłby nawet lepszym pomysłem do małego mieszkania. Zwłaszcza, że dominujący samiec nawet jeżeli jest to Chihuahua potrafi nieźle zaleźć za skórę. W ogóle lepiej nie brać najsilniejszego pieska z miotu, bo może się okazać, że macie małego terrorystę. Schronisko nie jest złym pomysłem, ale to nie może być pies bardzo trudny, bo będziecie mieć problem. Odradzam szpice, z reguły nie są łatwe w szkoleniu i lubią wyć.

Przeglądałam forum i cóż widzę?
Temat- "Kupowanie psa do mieszkania".

Pierwszy gul skoczył mi, gdy zobaczyłam słowo "kupowanie". Przepraszam, ale co to znaczy? Kupić do mieszkania mogę lampę, stolik, sofę, ale nie psa. Bo pies to żywa istota.

Drugi gul skoczył, gdy przeczytałam te słowa:
Ze wzgl na to, ze mieszkamy na drugim pietrze, a metraz nie jest zbyt duzy (dwie sypialnie, salon, kuchnia) jestesmy ograniczeni do czegos malego

Słowo "czegoś" nijak ma się do wyboru psa. Bo pies czymś nie jest, ma być kolejnym członkiem rodziny.

Dlatego zdecydowanie odradzam Wam kupowanie czegoś, żeby pasowało do metrażu.

To, że pies jest mały nie oznacza od razu, że potrzebuje mało ruchu. Większość olbrzymów będzie potrzebowało mniej ruchu niż małe, bardzo energiczne teriery. Wspominane tutaj kilkakrotnie yorki to wcale nie takie niewymagające ruchu psy. Znam kilka i te, które mają regularne aktywne spacery w domach zachowują się grzecznie. Niestety są i takie, których właściciele uważają, że mały pies nie potrzebuje ruchu i te w domu to chyba tylko na lampę nie wskakują. Yorki to teriery, małe, ale teriery i jak każdy terier mają masę energii, którą w jakiś sposób muszą z siebie spuścić, a to od nas zależy czy w sposób przez nas aprobowany czy nie. Co do chihuahua (miło by było sprawdzić chociaż jak interesująca nas rasa się nazywa) to dobrze słyszałaś, że może się zdarzyć, że będzie szczekliwy, uparty i nerwowy - szczególnie jak się go nie będzie traktowało jak psa. Bo chi chociaż ważą te swoje 3 kg. są małymi, inteligentnymi psami lubiącymi naukę i zabawę, a nie leżenie na podusi. Większość psów - młodych, zdrowych wymaga ruchu, aby były zdrowe na ciele i umyśle potrzebują spacerów. Chyba, że chcemy mieć tchórza-agresora-terrorystę, co w przypadku psa ważącego niespełna 3 kg. może i nie jest zbyt uciążliwe, bo łatwo takiego delikwenta spacyfikować.

A nieprawda, Yorki nienawidzą małych dzieci ;-).
Sa bardzo charakterne, powiedziałabym nawet, ze marudne.

Czytając posty Autorki doszłam do wniosku, ze powinna mieć raczej akwarium z rybkami, niż psa - chociaż pewności nie mam, bo przecież trzeba kupować karmę, wymieniać wodę...

No akurat bokser to słaby przykład bo to pies hiperaktywny, więc w przeciętnej się nie mieści i dla mnie to średniak, a nie duży pies. Sama mam sukę w typie AST, więc wiem ile tego typu psy potrzebują ruchu. Owczarek to jeszcze inny przykład bo o ile takiego tłumoka jak TTB wystarczy ( ha ha dobre to nie jest takie proste) zmęczyć fizycznie, ON-ka trzeba jeszcze zmachać umysłowo. Nie pisałam ogólnie, że małe psy wymagają więcej ruchu. Chodziło mi o to, że nie można się kierować tym, że jak mały pies = mało ruchu; duży pies = dużo ruchu. Uważam, że łatwiej zmęczyć gigantycznego molosa typu bernardyn niż np. jrt. Spacery wiadomo są potrzebne każdemu psu nawet temu przebywającemu w największym ogrodzie świata.

Dziewczyny, przestańcie... proszę.
Wszystko zostało już napisane.
Jak każdy z nas będzie teraz po kolei dodawał, co o tym myśli, to narobi się kolejnych 5 stron. Proszę skończmy ten off-top.

Oj dziewczyny, chyba trochę przesadzacie.

Jakby nie było psa się często kupuje. Owszem, można przygarnąć - z różnych miejsc. Ale jeśli komuś zależy na konkretnej rasie to dokonuje się wymiany gotówki na tegoż psa właśnie. I choć znacznie taki zakup różni się od zakupu krzesła czy samochodu, to nadal mowa o kupowaniu.

No i na dobrą sprawę nie ma się co czepiać tego niefortunnego ujęcia "pies do mieszkania". W końcu w innym wątku wszystkie chyba jak jeden mąż zgadzałyśmy się, że przy wyborze odpowiedniej dla siebie rasy, czy konkretnego egzemplarza do przygarnięcia należy brać pod uwagę swoje warunki lokalowe. A nawet, że jest to jedno w podstawowych kryteriów. Bo co, niby nie jest?

No a całą resztę - jak zaplanowanie tego ile jest się w stanie wydać na utrzymanie psa, ile czasu wygospodarować na pielęgnację i szkolenie, rozważenie na ile wymarzony pies pasuje do naszego stylu życia, to też nie ma co obśmiewać. Bo to bardzo ważne kwestie są.

Podejście autorki do niektórych spraw związanych z posiadaniem psa nie podoba mi się i pisałam o tym już wcześniej, nie będę się powtarzać, ale akurat czepianie się "kupowania" i "psa do mieszkania" wydaje mi się daleko idącą przesadą.