zerwałam w nerwach, strasznie żaluję... - Netkobiety.pl

Hej, jestem tu nowa, nie wiem czy podobny temat już był, a nawet jeśli każdy przypadek jest trochę inny. Pierwszy raz opisuje swoją historie na forum, ale już nie wiem co robić... Mam 22 lata, chłopak o którym opowiem również. Byłam z chłopakiem 4 lata, bardzo się kochaliśmy, wiadomo, były wzloty i upadki, ale ogółem było wszystko super. Bardzo często się kłóciliśmy, ale po paru dniach zawsze było wszystko jak dawniej. Poznaliśmy się w liceum, wszystko co najpiękniejsze w młodym wieku zrobiliśmy razem. Matura, studniówka, 18 urodziny, pierwsze poważne imprezy, pierwsze wakacje we dwoje. Był też moim pierwszym facetem i marzyłam, żeby zostało tak na zawsze. Mieliśmy tyle wspólnych planów, razem wkraczaliśmy w dorosłe życie i planowaliśmy w przyszłości ślub, dzieci... Traktowaliśmy siebie bardzo poważnie, rozmawialiśmy chyba o wszystkim. Można powiedzieć, że kłóciliśmy się jak włoska rodzina, ale związek był idealny... Niestety, wszystko "udało mi się" zepsuć... Od paru dni, jak to często bywało, kłóciliśmy się o głupoty. Strasznie mnie denerwował, nie mieliśmy dla siebie czasu, bo zaczął pracę (wczesniej bylismy przyzwyczajeni do spotkań codziennie). Przez to nie mieliśmy czasu rozmawiać o tym co nas denerwuje, tylko wszystko kryłam w sobie i z każdym dniem denerwowałam się coraz bardziej. Czułam się niekochana, jakby mu nie zależało na spotkaniach itp. Kiedy się kłóciliśmy, nie robił nic żeby było ok, tylko ja do niego wyciągałam rękę na zgodę. Ale tak akurat bylo prawie zawsze w naszym związku - takie mamy charaktery, on lubi ciche dni, a ja bym chciała się godzić za 5 minut. Kiedy było juz ok między nami, nie widziałam zaangażowania z jego strony, ja proponowałam spotkania, kiedy się spotykalismy tylko ja zabiegałam o bliskość, o przytulenie, czy pocałunek. W dzień kobiet przyjechał do mnie, też z fochem, bo był obrażony o kłótnie z poprzedniego dnia. Powiedział, że tylko chce mi dać prezent, zapytałam czy według niego to wszystko, czy nie mamy o czymś porozmawiać i czy tak ma wyglądać dzień kobiet... Odwrócil się i poszedł do auta. Wtedy uważałam, że to on przesadził dzień wcześniej, dlatego mega się wkurzyłam o ten dzień kobiet. I właśnie wtedy wszystko zepsułam.... z nerwów powiedziałam TO KONIEC. Za chwilę już tego żałowałam, ryczałam, nie wiedziałam co mam robić. Tego samego dnia zaczęłam go przepraszać. On był wściekły, odpisywał tylko chamsko, a pozniej juz w ogóle, telefonów nie odbierał. I tak od tygodnia... Przez ten czas zrozumiałam, że robienie tych pierdołowatych problemów było głupie. Zachowywałam się jak rozpieszczona księżniczka, od dłuższego czasu chciałam wszystkim rządzić, chciałam żeby wszystko było tak jak ja chce. On miał nową pracę, nie miał czasu, był zmęczony, a ja się o wszystko wkurzałam... Wtedy w piątek, powinniśmy usiąść i powinnam normalnie powiedzieć, ze czuję się ostatnio samotna itp. A nie zrywać... Strasznie tego żałuję. Przepraszam go od tygodnia, piszę, dzwonię. SPotkać się nie chciał w ogóle. Musiałam zrobić podstęp, czekałam pod jego domem 1,5 h w aucie żeby porozmawiać z nim 10 min jak wyjdzie z domu. Wiem,wiem...wariatka. Ale tak go kocham i wiem, ze zrobiłam źle zrywając, że musze zrobić wszystko żeby mi to wybaczył. On jest na mnie zły, mówi że mogłam myślec wczesniej i że on mi juz NIE UFA, ŻE SIĘ ZMIENIĘ. Tłumaczyłam, wtedy jak się spotkalismy, rozmawialismy nawet spokojnie, mówiłam mu wszystko to co tutaj napisałam, a nawet więcej. Widziałam po nim, że raczej nie jestem mu obojętna, że raczej mu na mnie zależy, tylko ma urażoną dumę, jest mu przykro i pewnie chce pokazać,  że nie może być tak, że ja bede sobie zrywać, na następny dzień wracać itp. Mamy wspólnych znajomych,widzieliśmy się 2 razy wszyscy razem,to rozmawialiśmy tak grupowo normalnie. Nie kłociliśmy się ani nic. Był między nami już spokój, bez nerwów przynajmniej. Dodatkowo, mam bardzo chorego dziadka, powiedziałam to dzisiaj chłopakowi, dopytywał, interesował się. Poczułam się znowu jak kiedyś, że się spotkamy i mi wybaczy. Ale on nadal nie chciał się spotkać i z powrotem przestał odpisywać, nie odbiera telefonów, spokój już się zburzył. Ciągle powtarza, że to spotkanie nie ma sensu, bo nie mamy o czym rozmawiać. Tak strasznie go kocham, tęsknie i żałuję... Nie wiem juz co mam robic. Latam za nim od tygodnia, rozumiem, że jest zły i urażony, ale aż tak?... Rozum podpowiada mi, że nie powinnam za nim latać, bo juz zrobiłam wszystko co mogłam, skoro on nie chce mi wybaczyć,to może już mnie nie kocha i jest mu to na ręke. Ale serce oczywiście podpowiada mi, że muszę walczyć, bo sama zawiniłam. Codziennie marzę o tym, żeby było jak dawniej. Żałuję tego jak niczego w życiu. Proszę o radę...
mal