Rutyna w wieloletnim małżeństwie i nowa miłość - Netkobiety.pl

Krzywdzisz rodzinę, bo zostajesz z nią dla obowiązku.
Tak nie postępuje dobry mąż i ojciec.

Sam musisz podjac decyzje i sam bedziesz ponosil konsekwencje tej decyzji...Ja powiem tylko tyle-warto mimo wszystko walczyc o wlasne szczescie czasem kosztem innych...powodzenia!

Często w życiu jest tak, że trzeba podejmować trudne decyzje. Wtedy kierujemy się egoizmem. Jeśli ktoś kocha a ty nie - odejdziesz i to niby egoizm, ale jednak tak trzeba, by dać szansę sobie i komuś innemu.

Co zrobiła ci twoja Zona ze traktujesz ja jak nic nie warty nudny przedmiot za który jestes na dodatek odpowiedzialny???
Chłopie. Daruj sobie. Dwuletni romans a ty ratunesZ rodzine?? Raczej przedłużasz jej Agonie.
Jak ci to powiedzieć. Twoja Zona zasługuje na cos wiecej. Na uczciwość szczerość i miłośc.
Nie masz tego dla niej to spadaj.
Uwolnij ja od siebie. Daj jej żyć. Zasłużyła by być kochana. Jak każdy człowiek. To co jej dajesz to popluczyny. Uszanuj jej wartość i godność.
Idź do kochanki. Napewno będziecie teraz szczęśliwi jak dwa wrobelki.
Żaden człowiek nie potrzebuje bylejakosci. Twoja Zona także.
Nawet sie nie zastanawiaj.
Odejdz. Daj jej być sZczesliwa.
Nie masz jej nic do zaoferowania.
Zupełnie nic.
Nie widzisz tego jeszcze? To zobacz. Po prostu.

Na jakiej podstawie zakładasz ze stanowisz dla swojej zony jakikolwiek wartość? Jestes balastem w jej życiu.
A ona w przeciwieństwie do ciebie moze czuc sie związana tymi dwudziestoma latami.
Więc zwróć jej wolność. Zasłużyła na to by ktoś ja kochał.
Nie rozumiesz tego??

69sla69

nie zauważyłeś niczego w swoim poście?

NUDA.

Jasne że po tylu latach jest nuda i monotonia.
A co Ty zrobiłeś aby ta nuda się nie zakradła?
I nie zwalaj tu winy tylko na kobietę.

I myślisz że Ty tę nową kochasz? Nie kochasz.
Jesteś zauroczony nowością...a po nowości przyjdzie...nuda. I co poszukasz sobie nowej? A latka uciekają....

Racja.
Kolejny miś z mokrym noskiem co to żona - nudna żona stoi na drodze do szczęścia.
Żal.

Czy mój narzeczony też taki będzie za 20 lat?
Strach się bać

Chyba zle czytalas........

Ależ Ty już skrzywdziłeś swoją rodzinę! I nie rozumiem tego stwierdzenia, że zabiła Was rutyna, że było nudno - przecież za rutynę, bylejakość w związku i wypalenie się uczucia zwykle odpowiada nie jedna, a obydwie strony. Badania pokazują, że zauroczenie mija najpóźniej w szóstym roku od wzajemnego poznania się partnerów - to wtedy właśnie zaczyna opadać poziom chemii, która do tej pory była za ten stan odpowiedzialna. I to też właśnie wtedy, aby związek miał szansę być nadal ekscytujący, trzeba zacząć starać się podwójnie. Jeśli ktoś tego nie rozumie, nie powinien potem narzekać, przypuszczalnie doszukując się winy wszędzie, byle nie u siebie, a przy tym oddalając się w zupełnie inną stronę. 

Niemniej jeśli żony nie kochasz, to odpuść - dla dobra własnego i dla jej dobra, bo musisz zdać sobie sprawę, że od tej pory nic już nie będzie takie samo. I jeśli zabraknie Ci ogromnych pokładów miłości, cierpliwości, pokory, szacunku i rzeczywistej chęci zmiany, to tego już nie uratujesz, a skoro tak, to lepiej oboje dajcie sobie szansę na zbudowanie swojego życia od nowa.

Moje odczucia są dokładnie takie same. A to czego nie toleruje naprawdę to przekonania takich facetów ze jak sie poświęca i zostaną z żonami to zrobią jej dobrze.
W momencie zdrady stajecie sie oprawcami. Jako sprawcy przemocy i gwałtu na uczuciach kogoś kto wam ufał...
I jeśli nie ma tobie przekonania ze kochasz zone i chcesz zostać z nią ... To nie ponizaj jej swoim poświęceniem.
Jest warta miłości. A nie poświęcenia.

Wystarczy tylko jak wyobrazisz sobie sytuację odwrotną,ciekawe co byś zrobił i jak byś się czuł?

Założyciel wątku się nie odzywa. Podjął decyzję? 69sla69 napisz jakie poczynisz kroki w rozwiązaniu tej sytuacji.

Wybacz to pytanie, ale...czy spośród łopatologicznych metod przełamania rutyny w małżeństwie zaproponowałeś żonie wspólną sesję w poradni małżeńskiej lub psychologa? Sam jestem w trakcie rozwodu i choć mój związek trwał 4 lata + 2 lata małżeństwa, to po półrocznym "byciu sam" przemyślałem wiele ze swojego życia małżeńskiego i doszedłem do wniosku, że czasem milczenie, próby ucieczki od rozmów ze strony partnera/partnerki są wołaniem o pomoc, ale w sposób ukryty...

Niestety, niepokoi mnie stwierdzenie z Twojej strony "często z żona rozmawiałem co mnie boli co mi nie pasuje". Ona też czuje, też cierpi. Ona też miała problemy. Może tu leży Twój błąd? Za bardzo skupiałeś się na swoich problemach? Może zacząć należało od zrozumienia problemów żony a w następnej kolejności naprawieniu Waszych wspólnych ? Nie stricte Twoich?
Bardzo podoba mi się, że to, że nie wypierasz się swoich błędów. Doceniam to, bo to wymaga dojrzałości i odwagi spojrzenia w lustro życia. Tylko, czy masz tą pewność, że zrobiłeś absolutnie wszystko, by przepracować problemy małżeńskie zanim uznałeś, że to Cię przerosło? Nie zapominajmy, że kiedyś powiedzieliśmy sobie coś, co jest fundamentem wartości którymi powinniśmy się kierować..."w zdrowiu i chorobie, w szczęściu i nieszczęściu...nie opuszczę Cię aż do śmierci...".

""I know, here is my secret, a very simple secret: it`s only with the heart that one can see rightly, what is essential invisible to the eye". Warto się nad tym zastanowić.

Nie potępiam Twojego posunięcia, ale też go nie popieram, bo nie znam wszystkich aspektów Twojej sprawy. Ale zawsze warto walczyć do samego końca o coś, czemu oddaliśmy kiedyś całe serce.

Pozdrawiam serdecznie

A skąd wiesz, że tego nie zrozumiemy? Ale nawet jeśli nie zrozumiem, to mogę Ci wytłumaczyć co masz robić, aby naprawdę zawalczyć o rodzinę. Po pierwsze i najważniejsze - kochankę zupełnie wyrzucić ze swojego życia, definitywnie urwać tę znajomość i zapomnieć - wyrzucić numer oraz adres z komórki i z pamięci, nie szukać kontaktu, nie dążyć do spotkań, dać jej do zrozumienia, że walczysz o małżeństwo i dla niej nie ma już miejsca. Inaczej się po prostu nie da!

Oczywiście, że najprościej byłoby, żeby żona przeszła nad tym, co jej zafundowałeś, do porządku dziennego, ale jeśli jej choć odrobinę na Tobie zależy, to jest to zwyczajnie niemożliwe - zraniłeś ją, zawiodłeś, zdeptałeś wszystkie wspólnie przeżyte lata. Uwierz, ona też chciałaby, ale nie potrafi, bo jej świat właśnie się zawalił, straciła poczucie bezpieczeństwa, wiarę w Ciebie i Wasze małżeństwo, zaufanie, być może jej własne poczucie wartości i kobiecości też z hukiem legło w gruzach, a Ty chciałbyś, aby znosiła to po cichutku i w pokorze? Dlaczego? Przecież to nie ona nawaliła. Jeśli więc naprawdę chcesz walczyć, to nie ona, a Ty powinieneś ze spuszczoną głową, po cichutku i w pokorze  znosić to wszystko, co właśnie się dzieje. Mało tego, to Ty musisz jej teraz udowodnić, że ten ból w ogóle ma sens. I powiem Ci, że tak - naprawdę on musi być codzienne na jej ustach, bo ona w ten sposób nie tylko z nim walczy, ale też daje upust swoim emocjom. Przygotuj się też, że to potrwa nie tydzień, nie dwa, ale co najmniej kilka miesięcy, może rok, dwa lata, trzy. 

Nikt Ci tutaj nie powie, że będzie łatwo, dlatego, choć już raz napisałam, raz jeszcze powtórzę - jeśli jednak Cię to wszystko przerasta, a Tobie szczerze i głęboko nie zależy, to odpuść.

liczyłem na zrozumienie na pomoc ale zostałem potępiony ok rozumie was wasze udane związki miłosc wirnośc tylko pozostaje pytanie jak jest tak ok to co tu robicie dorabiacie za psychologa ? tak ja osobiście byłem rozmawiałem on mnie zrozumiał ale potrzebowałem czegos więcej pomyślałem o ludziach w podobnymi problemami a co dostałe w zamian że mam walić konia chłopie zastnów się co piszesz jak ci tak dobrze to sobie wal konia mnie to nie interesuje potrzebowałem miłości zrozumienia i to dostałe ale nie od własnej żony pokochałem tą kobiete nie za sex tylko za to kim dla mnie jest.

a jeśli chodzi o dzieci to one zawsze będą przezemnie kochane bo są też moje może odejde może teraz tego nie zrozumią ale kiedys dorosna i zrozumią moją decyzje jak taka podejme

Pozdrawiam

69dla69, mnie najbardziej razi to zakłamanie - ,,chcę żeby żona była ze mną szczęśliwa, ale kocham kochankę", ,,chcę mieć w domu spokój, ale nie zrobię nic w tym kierunku, aby żonie pokazać, że warto na powrót mi zaufać". Ten spokój i ta cisza mają po prostu być, przyjść same, bez miłości, pracy nad związkiem i pewnie też bez rezygnacji z kochanki. Ty zwyczajnie chcesz zjeść ciastko i mieć ciastko, ale nie rozumiesz, że tak się nie da.

Ja naprawdę wiem o czym piszę, bo przez wszystkie wspólne lata walczę o swoje małżeństwo i swoje w nim szczęście jak lwica, choć czasem wątpiłam, że to ma jeszcze sens, czasem mi się wymykało, to jednak zawsze wiedziałam, co jest dla mnie najważniejsze. Z kolei doświadczenie i obserwacje pokazały mi na czym to wszystko polega i jak to osiągnąć.

Nie wiem ilu z nas, ale ja na pewno.

Ale jakieś rozwiazanie musisz znaleźć.
Nie da sie tak po prostu trwać....

A na co liczyłeś?
Pewnie, ze wszyscy ci napiszą: zostaw tą starą, jędzowatą i oziębłą żonę, która tylko cię krzywdzi i nie potrafi zadbać o ciebie i biegnij do młodej, pięknej, powabnej i rozgrzanej na maksa kochanki. Będziecie szczęśliwi!!! A twoja obłudna małżonka nie tylko powinna smażyć się w piekle, ale jeszcze płacić tobie i twojej kochance alimenty do końca życia i dłużej.

Bo jesteś głupim i prymitywnym człowiekiem. Madry zaradny facet nie poleci do pierwszej lepszej zapchaj dziury, tylko dlatego, bo mu się nudno w małżeństwie zrobiło. Mało tego, mądry i wartosciowy facet nie dopuści w swoim malżeństwie do totalnej nudy i zupełnego oddalenia się żony, a ty doprowadziłeś do tego, że własna żona patrzeć na ciebie nie może.

Tak piszą nic warte zapchajdziury. Chyba zbyt długo przebywałeś w ich towarzystwie, skoro zaczynasz gadać ich językiem i myśleć ich mikromużdżkami.

Im dłużej cię czytam, tym bardziej się przekonuję, że nie jesteś facetem, tylko rozgoryczoną i upodloną kochanką.

Tak i za to placą nam niezłą kasę, ale do tego trzeba myśleć głowa, a nie tą dolną częścią ciała.

Tak tak. Kochanka jest cudowna, a żona bee. Pasuje?

No i o czym dyskutować z próżną babą bez jaj.

I przez 15 lat znosiłeś cierpliwie i ze spuszczoną glową oskarżenia o nic? Nigdy nie zaprotestowałeś?
To z tobą człowieku jest cos nie tak.
Uwolnij żonę od siebie, nie męcz już jej. Ona też ma prawo ułożyć sobie życie z normalnym człowiekiem i być szczęsliwą kobietą.

Typowy zyciowy nieudacznik, dla ktorego wszystko jest trudne i którego nikt nie rozumie., bo nie sposób zrozumieć.

Śpij spokojnie, na 100% dadzą sobie radę, a może nawet będzie im lepiej niż z tobą.

Ja mam podobnie i Cię doskonale rozumiem. Bardzo łatwo jest rzucać oskarżenia jak się samemu w takiej sytuacji nie znalazło. Życzę Wam wszystkim żebyście nigdy się nie dowiedzieli jak to jest. Jaki to jest ból jakie rozdarcie. Z jednej strony czeka na Ciebie szczęście, o którym zawsze marzłeś, którego pragniesz z całego serca a z drugiej dzieci, które niczemu nie są winne. Za co je karać?
Poświęcę się i będę je kochał jeszcze mocniej dam im wszystko dam im tyle miłości ile jestem w stanie.
Tylko dlaczego serce ciągle boli, dlaczego krwawi.

Wszystko jest super jak po rozwodzie ludzie dbają przede wszystkim o dobro dzieci, ale ile jest takich przepadków?

Zawsze starałem się dawać z siebie wszystko. Skomlałem jak pies przytul mnie, porozmawiaj ze mną i tak przez lata.

Pustka, niezrozumienie........... szkoda gadać.
Najpierw "zmieni się jak będziemy po ślubie bo mam konserwatywną rodzinę, trudną rodzinę, problemy w okazywaniu uczuć".
Potem nic się nie zmieniło.
Psycholog, dobre sobie "nigdzie nie pójdę to ty jesteś nienormalny".
Najlepiej by było jakbym kasę przynosił i o nic nie pytał  dużo kasy więcej kasy jeszcze więcej kasy. W końcu to mój obowiązek.
Wiem że walka, WIECZNE STARANIE SIĘ przez 10 lat było bez sensu.
Dobra rada do tych co są na starcie OD RAZU PODZIĘKUJCIE PÓŹNIEJ BĘDZIE JESZCZE GORZEJ.
Nasłuchałem się wyzwisk pod moim adresem, aż zobojętniałem. I stwierdziłem, że żył będę dla dzieci by wiedział co to jest miłość, szacunek zrozumienie.
To się miało nigdy nie zdarzyć aż tu nagle iskierka wskrzesiła płomień, o którym dawno zapomniałem.
I co teraz? To pytanie retoryczne wiem co mam zrobić!

Uważam, że zarówno autor wątku jak i nifares kochają, ale samych siebie - swoje żony jak i kochanki traktują przedmiotowo. Żony zapewniają jakąś tam (wprawdzie nudną) stabilizację i chowają dzieci, a kochanki dostarczają emocji i powiewu świeżości bez zobowiązań.

Gdyby naprawdę kochali kochanki, toby się rozeszli - mężczyzna, który kocha, nie naraża ukochanej na cierpienie (vide wątek http://www.netkobiety.pl/t61496.html - zakładając, że nie jest to podpucha)

Gdyby naprawdę kochali żony, toby kochanek nie było, byłyby za to próby ratowania małżeństwa (rozumiane tak, jak napisał to Fevers)

Zasłanianie się szczęściem dzieci - cytuję za nifaresem ("I stwierdziłem, że żył będę dla dzieci by wiedziały, co to jest miłość, szacunek zrozumienie") uważam za szczyt kołtuństwa.

To jak: żona i małżeństwo beee, ale nifares siedzi z nią, aby dzieci poznały smak miłości, szacunku i zrozumienia? Jak dzieci mają poznać miłość i szacunek WYCHOWUJĄC SIĘ W RODZINIE, W KTÓRYCH TYCH DWÓCH RZECZY NIE MA (lub też nifares twierdzi, że nie ma, bo wersji jego żony niestety nie możemy poznać)??

Jeden z drugim jesteście wygodniccy i nie macie jaj, potraficie tylko jęczeć i wyskakiwać z pretensjami na forum. Mężczyzna działa, a nie użala się nad sobą, zwłaszcza w Internecie do obcych sobie ludzi.

End_aluzja lubię Cię czytać gdy "wchodzisz w akcję".
Zresztą powyżej ludzie również zdrowo pisali.

Do "pokrzywdzonych" kolegów : betony z Was. Wielcy pokrzywdzeni, ble, ble.
Rozumiem...
A czy wy rozumiecie co tu ludzie piszą?
Na co, więc czekasz? Tak, tak, masz moje "błogosławieństwo" - odejdź od żony zołzy i bądź szczęśliwym.

znów się panoszę, bo nie zgadzam się z tym co Ludzie tutaj wypisują,
ja myślałem że ludzie na tym Forum doradzają pozytywnie,
ile w Was jadu,
ten chłop na pewno coś czuje do żony, bo gdyby tak nie było, to sprawę dawno już by zakończył,
i nigdy by tu nie trafił,
a jednak coś jeszcze w nim jest, coś tam głęboko, na ostatnim przystanku,
szuka, szuka,
a on chce wrócić, i żyć tak jak kiedyś, na początku
tak, zranił,
i ma problem, nie pochwalam tego, wielu by go wykastrowało
ale tak postępuje się z psami, a nie z ludźmi,
ja nie mam dzieci, i zazdroszczę innym, nie jestem po 20 latach małżeństwa, i zazdroszczę innym,
nie uszanowałeś tego co masz, a to bardzo złe,
ludzie nie idą w swoją ścieżkę bez przypadku,
popieram Olinkę, ja bym walczył o żonę,
a z tamtą dałbym sobie spokój,
skrzywdzisz dzieci, żonę już tak,
postaw się na jej miejscu,
tylko teraz będziesz miał najtrudniejszy etap, bo najpierw żona musi Ci wybaczyć,
co będzie cholernie trudne, ale możliwe,
jeśli chodzi o nudę,
może ona tez się zanudziła,
codziennie to samo,
nie można być egoistą,
podstawowa sprawa, trzeba rozmawiać,
moi starzy całe życie, się żarli, dzisiaj chodzą obok siebie,
żadne nie potrafi ustąpić, bo jest tyle jadu,
ktoś musi u Was ustąpić, ale nie odchodzić
Ty popełniłeś błąd, więc powinieneś Ty to zrobić,
ja swojej żonie pomagałem, w kuchni, sprzątaniu, chciałem z nią być, nawet odciągałem ją od gotowania,
żebyśmy byli razem,
ale ona dzisiaj odwraca kota ogonem, ale to wina teściowej, bo razem mieszkaliśmy, więc to inna bajka,
ja jestem po 2 takich związkach, gdzie mamusia decydowała,
a jeśli Twoja żona poszła z Tobą, to Cię kochała, moja żona została z mamusią,
to jest wystarczający dowód na miłość,
pewnie masz już swoje lata, wiele rzeczy Ci się nie chce,
pomagaj żonie, a nóż może w pewnej godzinie się otworzy, będzie patrzeć na Ciebie inaczej
wyjeżdżasz, przestaje ufać, zostawiasz ją samą,
z całym domem na głowie, chce przytulenia,
ja swoją żonę tuliłem, ale co z tego woli mamusię
kiedy się kłóciliśmy, wolałem wyjść żeby się uspokoić, ochłonąć, bo mogłem ją skrzywdzić słowem, dzwoniłem, do rodziny, wykrzyczałem się
to nic nie dało, bo mamusia
ale Twoja Żona jest od 20 lat z Toba, więc Cię kocha, więc uszanuj to i nie patrz tylko w swój tyłek
i powalcz o żonę, bo na pewno jest tego warta, dała Ci dzieci,
ja ich nie ma i zazdroszczę

Pzdr wszystkich w toksycznych związkach
i Kobiety które same decydują o sobie bez mamuś

Witam,
no tak bo nie mam dzieci, to nie mam doświadczenia, tzn że nie mam świadomości,
wielokrotnie moje przepowiednie co do mojego chrześniaka się sprawdzały w kwestii wychowania,
ale mniejsza z tym
facet 69sla69 ma identyczną sytuacje jak moi starsi,
on wiecznie prosił, błagał, zróbmy tak czy tak, nie
czy w kwestiach moralnych, czy rodzinnych, nie
właściwie we wszystkim
na każdym polu,
niestety cierpliwość ma swoje granice, bo ile można prosić
próbować, to co pisze nifares
kiedy kończy się cierpliwość zaczyna się złość
a wraz ze złością i złe słowa, nieraz nieprzyjemne, niemiłe, chamskie, wulgarne
ale można też spojrzeć na to w trochę innych sposób
są ludzie którzy mają też marzenia (nawet te materialne), tak jak mój ojciec, i liczył na to że żona będzie mu pomagać,
narzucił te marzenia na nią, a czy ona tego chciała?
może 69sla69 chciał więcej od życia, marzył żeby coś osiągnąć, a kiedy prosił, nie dostawał nic w zamian,
tylko kopniaka, czy mógł liczyć na żonę? pewnie nie
to w takim razie, czego ona chciała?
może trzeba zadać jej to pytanie?
czego oczekiwała żona od męża?
czego chciała od życia?
może to jeszcze pokolenie wstecz, i żyła bo nie wypadało inaczej,
a może żyje bo jednak kocha? jeśli by nie kochała, to spakowała by się i poszła w siną dal
jest też prawdą, że kobiety żyją też tylko dla bezpieczeństwa,
wiążą się z chłopami, bo nie trafił się inny, ma krzywe nogi i krzyczy donośnie,
ale jest zaradny i zarabia kasę
to bardzo przykre, ale prawdziwe, z doświadczenia nie własnego
twoja Żona rozumuje sama, no bo jest z Tobą od 20 lat,
wiec nie ma obawy że ktoś ma zły wpływ na nią, miejmy nadzieję (mamusia)
uważam że powinieneś zrobić ostatnie próby,
to wkurza, to zniechęca, to odpycha,
ale dla tych 20 lat trwania, powinieneś powalczyć,
ja bym pytał bez ogródek, czego chce, czy kocha, czy masz jeszcze o co walczyć?
pewnie to głupie pytania, chociaż mówi się że są głupie odpowiedzi
ale same słowa nie wystarcza, możesz pytać a nic nie robić, to raczej nic nie da
moi starsi stanęli w miejscu, on zaparty i ona,
Wy też stanęliście, i pogrążacie się coraz bardziej
ani jedno ani drugie nie chce odpuścić, może spróbuj Ty to zrobić, szczególnie po tym że ją zraniłeś,
sam się wyłamałeś, ja bym walczył, bo poszła za Tobą,
to że nie spełnia wszystkich twoich próśb(nakazów), to inna sprawa,
ale dała Ci dzieci, stawiała obiad na stół,
była z Tobą przez 20 lat, a to szmat czasu, przez tyle lat, przechodziliśmy razem, i wiele kryzysów,
wzlotów i upadków,
kiedyś usłyszałem w radio pewne słowa
ktoś na forum napisał, że to nie jego wina
a słowa brzmiały
"SZATAN JEST OJCEM PODZIAŁÓW"
nie dzielcie się tylko walczcie

Pzdr wszystkich w toksycznych związkach
I Kobiety które same podejmują decyzje bez mamuś

Katarzyna zarzuciła mi, ze bronię facetów ale trudno jest bronić powyższego.
Spartanie mieli zasadę, że z bitwy można wrócić z tarczą lub na tarczy, wygrać lub przegrać. Nie ma innej opcji.
Jak widać jest inna opcja. STCHÓRZYĆ. Wyrzucić tarczę i uciec lub co gorsza przejść na stronę wroga i walczyć przeciwko swoim.

To, że rejterujesz mogłoby być zrozumiałe. W końcu kto chce żyć w takim związku - wracasz na tarczy.
Ale nie jest zrozumiałe, że rejterujesz i starasz się wmówić całemu światu dookoła, że robisz to, bo zona jest "be".

Zdradzaczu nie jest to prawdą. Nie zdradziłeś bo nie możesz dogadać się z żoną, nie macie tematu, lub inaczej świeczki się nie podobały, kwiaty to zdechlaki. Zrobiłeś to bo jest inna osoba, która zawróciła Ci w głowie. Uświadomiła Ci, ze jesteś nieszczęśliwy. I to jest główny powód !
Czemu nie odszedłeś od żony skoro było tak źle ? Czemu robisz to teraz ?
To proste. Tu na forum funkcjonuje pojęcie małpy i Ty jak małpa nie potrafiłeś puścić gałęzi dopóki nie złapałeś innej.
Dlaczego w tym tkwiłeś ? Bo Ci to odpowiadało. Tak naprawdę nie próbowałeś zmienić nic. To co napisałeś to wyimaginowane próby, przemyślenia, które zatrzymywałeś dla siebie. Teraz masz inną gałąź i wymachujesz szabelką. Patrzcie jaki bylem dzielny, ile walczyłem itp.
End_aluzja 100/100.
Moja szczera rada dla Ciebie jest inna niż ta, której oczekujesz ale jeśli chcesz zachować minimum honoru i być uczciwym to złóż pozew rozwodowy, z Twojej winy. Zostaw wszystko żonie i dzieciom, które (jak napisałeś) kochasz i idź do nowej lepszej rzeczywistości. Żaden zdradzacz nie jest wart tego by małżonek cierpiał. Twoja żona również. Niech w spokoju ułoży sobie życie, rozpad małżeństwa jest w końcu z Twojej winy. Za jakiś czas będziesz chciał wrócić ale prawdopodobnie usłyszysz "too late".

Vice versa.