Zakochałam się w nieodpowiednim facecie :(. - Netkobiety.pl

Julia, nic na siłę... Nie zmusisz go, żeby z Tobą był. Ale jeżeli Ci się nie spieszy, to rzeczywiście poczekaj, może zmieni zdanie. Z drugiej strony, jeśli już od kilku osób słyszałaś, że on może mieć każdą i spotyka się z dziewczynami tylko na raz, to może lepiej sobie odpuścić? Póki jeszcze nie jest za późno. Dużo bardziej cierpiałabyś, gdyby Cię zostawił po upojnej nocy. Poczekaj, porozglądaj się i żyj po swojemu, może akurat poznasz kogoś fajnego my kobiety niestety tak mamy, że zakochujemy się w nieodpowiednich facetach ja mam dokładnie tak jak Ty.

Ja mam 20 lat.
Z tym wiekiem, że nie jest aż tak młody chodzi mi o to, że nie jest 18letnim gówniarzem, tylko facetem, który by mógł zacząć o życiu myśleć poważnie.

Katarina dziękuję za odpowiedz .
Cały czas czekam, ale w końcu chciała bym się dowiedzieć czy warto.
Kilkakrotnie już chciałam sobie odpuścić...
Ale wtedy on np. się mnie zapytał czy była bym gotowa po maturze wyjechać z nim do Szkocji
Raz takie poważne pytania a innym razem ma wylane w naszą znajomość.
Ciągle poznaję nowych ludzi, muszę przyznać, że nie narzekam na powodzeniu u chłopaków..
Ale żaden inny mi nie odpowiada .

Ej no... Skoro Julia ma 20 lat i dosyć poukładane w głowie, to nie ma się co dziwić, że oczekuje tego samego od starszego od siebie o 4 lata faceta. Z jej perspektywy on rzeczywiście nie jest młody. Pewnie, że może nie jest stary, ale nie jest to też gimnazjalista.

Julio, może jego dojrzałość przejawia się w tym, że nie zaciągnął Cie bezmyślnie do łóżka. Wiem, że chciałabyś, żeby on się w jakiś sposób określił, bo z jednej strony mówi rzeczy, które dają Ci nadzieję, a z drugiej nie wykazuje żadnej inicjatywy. I doskonale Cie rozumiem, bo jestem w bardzo podobnej sytuacji

Moja sytuacja jest w tym sensie podobna, że też nie potrafię rozszyfrować faceta, nie wiem czego ode mnie chce. Ja mam prawie 26 lat, on prawie 28, więc jak widzisz, nie jesteśmy już nastolatkami i wypadałoby poważnie pomyśleć o życiu. Poznaliśmy się w ostatnie wakacje i natychmiast zaiskrzyło. Super nam się rozmawiało, rozumieliśmy na każdym polu w zasadzie bez słów. Na samym początku powiedział mi o swoim ostatnim związku, który nie jest zamknięty tylko dlatego, że on nie kończy takich spraw smsem. A potem zachowywał się wobec mnie tak idealnie, że nie przyszło mi do głowy, żeby spytać jak się sprawy mają Sielanka trwała mniej więcej do połowy września, kiedy to zamilkł, po prostu przestał się odzywać. Dostawałam od niego smsy 1-2 razy w tygodniu. Nie wiedziałam o co chodzi, nie chciał nic powiedzieć, bo to nie rozmowa na telefon, a spotkać też się nie chciał. Miej więcej po miesiącu tego dziwnego stanu wszystko wróciło do normy. Pisał, dzwonił, w końcu przyjechał i trzeba było wyjaśnić pewne sprawy. Powiedział mi wtedy, że postanowił wrócić do swojej dziewczyny, ale już wie, że to był błąd i od teraz już będzie wszystko dobrze. Ok, uwierzyłam. Po kilku dniach zamilkł całkowicie, zupełnie przestał się odzywać. Ja się wkurzyłam i tak zawzięłam, że choćby nie wiem co, to też się nie odezwę. A jeżeli on kiedyś jeszcze do mnie napisze, to tak mu nawrzucam, że się nie pozbiera I rzeczywiście odezwał się na początku stycznia. Tak się złożyło, że miałam wtedy poważny problem w pracy, nie miałam nawet komu się zwierzyć i on w tym momencie się właśnie zjawił. Gdyby nie to, że tak mnie wtedy wpierał, to bym nie odpuściła, ale w tej sytuacji wszystkie moje postanowienia wzięły w łeb Pisał coraz więcej do momentu, kiedy mu powiedziałam, że wyjeżdżam na kilka dni do Zakopanego. Pomyślał chyba, że kogoś mam (przecież nie jechałabym sama) i znów zamilkł. A ja miałam czas, żeby pomyśleć o tym wszystkim i po powrocie się odezwałam. Strasznie się ucieszył, próbował pytać co tam robiłam, ale nie powiedziałam jednoznacznie, że byłam sama. Niech się pozastanawia Od tamtej pory jest super. Pisze, dzwoni, był u mnie tydzień temu. Ciągnie nas do siebie strasznie. Niewiele brakowało, a wylądowalibyśmy w łóżku, ale w tej kwestii on jest dość rozsądny, nigdy mnie nie namawiał. W każdym razie chciałam z nim poważnie pogadać. Pytałam, dlaczego się odezwał po tak długim czasie, to powiedział mi, że coś go do mnie ciągnie i mimo że nic nie robiłam, to nie umiał o mnie zapomnieć. Pytałam o jego dziewczynę, powiedział, że się rozstali, ale przecież już kiedyś mi to mówił. Powiedział, że nic mi teraz nie obieca, ale będzie dobrze, że mam się nie bać. A ja i tak się boję Boję się, że ta laska ciągle gdzieś jest, mimo że zawsze nim poniewierała. Wiem to nie tyle od niego, ile od mojej kuzynki. W tym tygodniu jakoś mniej się odzywał, ja też nie miałam dla niego zbyt wiele czasu i uznałam, że ta znajomość nie ma sensu. Ale dziś znów jest kochany i znów żartujemy i wszystko gra. Ja wiem, że każdy powie, że powinnam go olać, bo znów mi wykręci jakiś numer, że jestem naiwna, no ale zależy mi na nim on też jest przystojny i mógłby mieć każdą, ale to nie ten typ. Jedyną osobą, która miesza jest jego (była) laska. Tak to wszystko wygląda i też nie wiem co będzie dalej.

Ja też bym bardzo chciała, żeby się udało... Żeby to w ogóle było możliwe, żeby on o niej zapomniał. No i żebym ja umiała mu zaufać, bo na dzień dzisiejszy cały czas mam wątpliwości i cały czas coś podejrzewam. Ale to jest chyba normalne, skoro mnie wystawił. Nie chcę go poganiać, niech sobie chłopak wszystko przemyśli, ułoży, mam nadzieję, że nie będzie świnią i kolejny raz mnie nie zrani. Ja wiem, że to dobry chłopak, tylko trochę zagubiony. On chyba też chciałby sobie poukładać życie, a jakoś mu nie idzie. Nie mogę zrobić nic więcej, jak dać mu poczucie, że jestem, że go wspieram, że może na mnie polegać. Szczerze mówiąc wczoraj byłam już zdecydowana, że powiem mu, żeby do mnie nie pisał, nie dzwonił, że lepiej będzie, jeśli damy sobie spokój. Ale chyba bym tego żałowała... I dziś uznałam, że poczekam, co ma być, to będzie. Najwyżej to umrze śmiercią naturalną, ale może tak łatwo nie umrze... skoro nie zapomniał o mnie przez cały ten czas... Dzięki za to, co napisałaś, dałaś mi nadzieję