Objawy depresji-co zrobić, żeby zmienić swoje życie? - Netkobiety.pl

A co jest tego przyczyną.?

A może konfrontacja? I tak podobno nikt z Tobą nie rozmawia to raczej czyjejś obrazy nie ryzykujesz. Może by tak zebrać w jednym miejscu te osoby i powiedzieć o swoich odczuciach,zapytać w czym tkwi problem i chciałabyś to wyjaśnić. Być może jak wspomniała czasymira chodzi o błachostkę a jak to w pracy zawsze znajdzie się osoba chętnie rozsiewająca plotki i wyolbrzymiająca problem. I tak zrobiły się z igły widły...

Cieszę się, że ktoś odopwiedział na mojego posta. Niewiem co jest dokładnie przyczyną niechęci innych osób do mnie. W pracy wiem, że się sprawdzam, że przełożeni nie mają do mnie żadnych zastrzeżeń. Jedynym problemem jest tylko stosunek innych osób do mnie. Ja nie liczę, że wszyscy będą pałać nagle sympatią do mnie. Chce poprostu, żeby akceptowali mnie i nie traktowali mnie jak kogoś gorszego. Ja jestem z natury nieśmiała i trudno mi zagadać do drugiego człowieka. Próbuję to zmienić, ale narazie nie widać żadnych efektów. Chciałabym, żeby atmosfera w pracy choć trochę się zmieniła, ale niedawno chyba tylko pogorszyłam swoją sytuację. Jak tak dalej będzie to ja się tam chyba nerwowo wykończę. Do pracy nie powinno się chodzić z lękiem, jak to dzisiaj będzie. A ja niestety tak mam. Wiem, że pewnie to co piszę jest "trochę" nielogicznie napisane, ale trudno mi to wszystko ubrać w słowa. Czasami sobie myślę, czy byłoby mi łątwiej gdybym miała chłopaka. Mi się wydaję, że chyba tak, bo miałabym oparcie w tej osobie i dobre słowo. Ale nie zanosi się na to, żebym sobie kogoś znalazła, będąc dalej nieśmiałą i skrytą osobą.

Wykorzystywanie drugiej osoby jako podnośnika własnej samooceny to nie jest zbyt dobry pomysł. Nie jest to też do końca w porządku. Poza tym pomyśl, jakie skutki przyniósłby koniec związku, jeśli byłabyś uzależniona psychicznie od swojego chłopaka. Mogłabyś się załamać i jeszcze bardziej zamknąć w sobie. Najpierw popracuj nad własną samooceną.

A co takiego zrobiłaś?

Czyli powiedziałaś jej? A jest taka możliwość, że skoro jest Twoją przełożoną to spróbuje jakoś naprawić sytuację, jakoś pomóc, czy nie bardzo?

Tzn. wiesz, jak mówisz o podejrzeniach, to tak naprawdę jakieś mętne jest, zamiast tego lepiej skup się na konkretach, spróbuj sobie przypomnieć konkretne zachowania któregoś ze współpracowników i jeśli masz co do tego zastrzeżenia, to możesz o nich powiedzieć wprost.

Ale że jak, mieć chłopaka dla samego faktu posiadania statusu zajętej?
Wszystko jest realne, ale jeśli nie masz o czym rozmawiać z facetami, to o czym rozmawiałabyś z tym swoim?

Powodzenia, trzymam kciuki

Właśnie się zwolniłam z pracy, w której czułam, że nikt mnie nie lubi.
Odczucie oczywiście oparte na fałszywych przesłankach. Były tam osoby, z którymi czułam wzajemną sympatię, tylko czasu nie było na zacieśnianie kontaktów. Za to bliżsi współpracownicy mieli powody mnie nie lubić, za trudny charakter: czepialstwo o szczegóły (częściowo spowodowane specyfiką obowiązków zawodowych), zbyt szybkie przechodzenie do meritum, brak zainteresowania rozmówcą, narzekanie na problemy z klientami i brak uśmiechu. Ale nie utrudniało to kontaktów zawodowych. Najbardziej mnie wkurzała "silna grupa pod wezwaniem", której niechęć do mnie do tej pory jest dla mnie zagadką. Może irytowałam swoją doskonałością?
Zawsze mi pomagało myślenie uproszczone: to tylko praca; mam tam pracować a nie zyskiwać popularność. Nie narzekać, nie opowiadać o sobie.

Wiem, że to trudne, przebywać w takiej atmosferze, a w dodatku osobie nieśmiałej. Ale to praca, robisz swoje i jesteś głucha na plotki.
Moją metodą było utrzymywanie dobrego kontaktu z przełożoną, najlepiej z bezpośrednią. To od niej spodziewałam się dostać wsparcie, kiedy sobie z czymś nie radziłam, kiedy nie umiałam podjąć właściwej decyzji zawodowej, kiedy miałam wątpliwości. Szkoda, że tak późno domyśliłam się, że szefowa też czegoś ode mnie chce - żeby ją od czasu do czasu rozbawić, zainteresować się nią. Szef też przecież człowiek.

Dobrze byłoby, ale chyba tak nie jest. Praca to min. 8 godzin + dojazdy, czyli 9-10 godzin,  ~3 godziny dla siebie (higiena, jedzenie), sen 6-7 godzin.
Ile czasu zostaje ci dla siebie? 2-4 godziny kontra 8 godzin w pracy? Właśnie dlatego nie warto męczyć się w złej atmosferze, jeśli jest tylko tak możliwość lepiej mniej zarabiać, ale w sympatycznej atmosferze. Wiadomo jednak, że z pracą nie jest tak łatwo. To co napisałaś, to raczej kierunek, w którym należałoby podążać.

Dobrze jest mieć jakieś hobby - coś takiego, co nakręca cię do życia, pomimo pracy, albo kogoś przyjaźnie nastawionego w życiu prywatnym, kto pomógłby przetrwać. (może psycholog? - jeśli nie masz komu wygadać się)
Dobrze jest też wyeliminować przyczyny zdrowotne np. niedobory magnezu, B6 (które wspomagają pracę ukł. nerwowego), żelazo - anemia, czy choroby z tarczycą, czasem mogą być to objawy choroby.
Często jest tak, że to my sami wyobrażamy sobie, że wszyscy są przeciwko nam, bo ktoś dziwnie się spojrzał, czy usłyszałaś fragment wypowiedzi (i założyłaś, że to o tobie). Może być tak, że ludzie w pracy widzą, że coś się dzieje z tobą, jesteś smutna, przygnębiona, ale nie chcą wchodzić buciorami w twoje prywatne sprawy, czują się skrępowani by zadawać osobiste pytania i dlatego cię trochę omijają.