dlaczego stajemy sie nikim? - Netkobiety.pl

Pytanie dość specyficznie skonstruowane i sugerujące, że to jest regułą A tak nie jest. Stajemy się nikim tylko wówczas, gdy ofiarujemy to uczucie nieodpowiedniej osobie... I może nie od razu, ale z czasem tak bywa, że przestajemy istnieć.
Gdy to uczucie żywimy do odpowiedniej osoby - stajemy się wspaniałymi i lepszymi.
Ale to wymaga szczęścia, bo trafić, i to za pierwszym razem - to łut szczęścia właśnie...

Hm stajemy się nikim kiedy poświęcimy się dla drugiej osoby, która jednak na to nie zasługuje, a nam się wydaje ze ona nas daży takim samym uczuciem. Też tak sie dzieje kiedy pomimo długiego związku "ukochana" osoba robi nam rogi...

No ok ale dlaczego? Dlaczego to ,że oddajemy się w pełni, z wielkiej (rzekomo odwzajemnionej) miłości czyni nas takim właśnie 'nikim'?

Nieprawda. Moja żona w moich oczach wcale nie jest "nikim". A ja w jej oczach też nie jestem "nikim".

Poczucie "bycia nikim" wg mnie zależy (1) od poczucia własnej wartości (2) szacunku osoby, z którą żyjemy. Jedno z tych dwóch musi być prawdą.

Np. moja żona może mnie nie szanować, ale wtedy mam to "gdzieś", ponieważ moje poczucie wartości jest niezachwiane; ja natomiast szanuję żonę, więc wszsytko jedno jakie ona ma poczucie wartości -- nawet jak ma niskie to wciąż może być szczęśliwa

PS. ale jesteśmy tak samo kiepskim małżeństwem jak "średnia krajowa" ze względu na zaborczość

jest takie powiedzenie,ile dajesz tyle do ciebie powraca,czesto jest tak ze my dajemy z siebie wszystko,a druga osoba to wykorzystuje nie dajac nic. i to taka pulapka,bo zazwyczaj jest to slepa milosc,chcesz dobrze,starasz sie,poswiecasz,a gdy zaczynasz sie buntowac stajesz sie nikim,zaczynasz przeszkadzac bo prosisz sie o troche milosci.

Czasem jest tak jak pisał Kosmiczny nick - oddaje się uczucia niewłaściwej osobie.
Jednak chyba częściej przyczyną "stawania się nikim" jest całkowite oddanie się drugiej osobie, całkowite poświęcenie. Jestem przeciwniczką takiego działania w związku. Nie można się oddawać całkowicie. Każdy musi pozostawić sobie "kawałek własnej podłogi" - praca, zainteresowania, przyjaciele i znajomi etc.
Widać to dobrze na tym forum. Ileż pisze kobiet, które po ślubie całkowicie poświęciły się dla drugiej osoby, nie podjęły pracy, same odcięły się od przyjaciół i po jakimś czasie czują pustkę.

Bo generalnie poswiecanie sie dla kogokolwiek jest bezsensowne.

Taka postawa "matki Polki", pelikana co dzieci swa krwia karmi, jest zwykle podszyta bardzo niskim poczuciem wlasnej wartosci, gniewem i niesamowita roszczeniowoscia. Zwykle strona otrzymujaca takie dowody milosci, wcale nie zdaje sobie sprawy z tych poswiecen, by potem uslyszec w klotni, ze jest dla niego/ niej niczym, ze oni sie tak poswiecali, a sa niedocenieni...itd. Powiem wprost- zwykle na wlasne zyczenie zalatwiaja sobie taka sytuacje.

zacznę od końca. jak się uchronić (niesamowicie trudne do realizacji) - przestać oczekiwać. dlaczego się tak dzieje? dlatego że w większości przypadków "dajemy" by otrzymać w zamian. kocham by być kochaną troszczę się by ktoś się o mnie zatroszczył oczekuję że zostanie mi zwrócony mój wkład. przyczyny: to że kogoś kocham i się o niego troszczę wcale ale to wcale nie jest równoznaczne z tym że on się nam tym samym zrewanżuje, to że jestem uczciwa i nie zdradzam nie jest żadnym gwarantem że osoba wobec której w ten sposób się zachowuję zrobi/będzie się zachowywać tak jak ja. dlaczego się staliśmy nikim bo NIGDY NIE BYLIŚMY KIMŚ dla tego kogoś. ALBO BYLIŚMY KIMŚ ale to się zmieniło osoba która deklarowała nam przyjźń miłość zmieniła zdanie i już MY ją nie interesujemy. ot i cała filozofia. oczywiście według mnie.  a nauczył mnie tej gorzkiej lekcji mój ex mąż który mi powtarzał jak mantrę gdy w kłótni jednym z argumentów moich było bo ja ci..... i lista dobrych uczynków odpowiedź niezmienna przez lata "ale ja cię o to NIE PROSIŁEM". bardziej łopatologicznie nie można było:-).

jest różnica wg mnie między ślepym poświęcaniem się i byciem "matką polką", a byciem dobrym zdroworozsądkowym partnerem. Niezaborczym, niezazdrosnym, niezdradzjącym, wyrozumiałym, troskliwym...i podpisuję się pod tym zdaniem ponieważ jest w nim zawarty fragment " my dajemy z siebie wszystko,a druga osoba to wykorzystuje ". Uważam, że takie świadome wykorzystywanie jest perfidne i egoistyczne i takie osoby są ZŁE. Bo my jesteśmy w porządku (nie żadne matki polki, tylko normalne fajne osoby) i dlatego uważam, że jesteśmy po tej DOBREJ stronie bartkady.

To mniej więcej mój przypadek. Żona sama nigdzie nie chodzi a potem gdy ja idę sam to robi fochy przez parę dni.

Dołączam się, jestem bardzo ciekawa

Z tym się zgodzę, z tym że nie ma tu żadnej barykady (tak, wiem, że to przenośnia).
Są osoby, które innych wykorzystują i są osoby, które dają się wykorzystywać. Tych drugich nie krytykuję. Po prostu uważam takie zachowanie (czasem, nie zawsze) za naiwne. Nie trafiają do mnie argumenty, że tak się dzieje bo ktoś kocha i chce jak najlepiej dla osoby kochanej. Już pisałam - trochę zdrowego egoizmu.
Co komu po świadomości, że jest "po dobrej stronie barykady" kiedy zostanie skrzywdzonym? Lepsze samopoczucie? Może, ale lepiej nie stawiać się w takiej pozycji.

Co do drugiej szansy - tak, czasem warto dać drugą, ale dawanie ich w nieskończoność to już nawet nie naiwność lecz głupota.

Jeżeli ktoś się stara jak może i dajemy mu "kolejną" szansę, to oznacza, że wykorzystano szansę pozytywnie. Czyż nie?

Gdy ktoś nie umie się odmienić po jednej szansie, przy której zarzeka się, że to zrobi, dalszych szans nie ma co ciągnąć.

Trzeba wyjść z założenia, że osoba, której zależy nie wykorzysta ani jednej szansy. Nie będzie potrzeby.

Ja w moim związku dostałam od partnera, to czego mi bardzo brakowało. Stał się dla mnie jak powietrze, bez którego nie umiałam żyć. Oczywiście byłam gotowa zrobić wszystko, żeby tylko nie stracić tego powietrza. Nawet się nie zorientowałam kiedy on przestał mnie szanować, a może nigdy nie szanował. To że mówił mi, że jestem nikim powodowało, że chciałam mu udowodnić, że się myli i w ten sposób nie jedno mi się w życiu udało. Niestety w pewnym momencie zorientowałam się, że ten mój najdroższy tak naprawdę mnie nie szanuje i uważa za nic, a mnie jest z tym bardzo źle. Wyraźnie odczuwam w tym powietrzy ogromne zanieczyszczenie i jak z tym żyć?

Nie mogę pojąć jednego. Dlaczego Ci którzy uważają nas za nic i nie szanują są z nami? Czy nie stać ich na kogoś kogo będą mogli podziwiać i obdarzać należytym szacunkiem? Dlaczego są z nikim?