PROBLEMY Z OKAZYWANIEM UCZUĆ- NIE UMIEM KOCHAĆ, NIE POTRAFIĘ - Netkobiety.pl

czasymira- napisz coś więcej o tym jak to jest z Twoim uczuciem gdy jesteś w związku? Może metodą analizy, wyciągniemy jakieś wnioski.

Podobno by dojrzeć emocjonalnie trzeba być kochanym przez kogoś taką bezwarunkową matczyną miłością. Przecież nie da się stworzyć takiej relacji zastępczej i to oznacza, że ja już nigdy nie dojrzeje?

Czy ja potrafię kochać? Nie wiem. 
Moja mama wiecznie niezadowolona z ojca. Ojciec nie zabierał głosu w rodzinie zdominowanej prze żonę i teściową. Moja babka zawsze w pretensjach do dziadka. Mój dziadek, to jedyny człowiek, z którym miałam ogromną więź emocjonalną.

Miałam 20 lat kiedy pojawił się w moim życiu atrakcyjny, mądry, inteligenty mężczyzna, który choć miał tyle lat co ja potrafił wytłumaczyć mi otaczający mnie świat. Postanowiłam zrobić wszystko, żeby tylko mnie nie zostawił. I tak przez 24 lata nie ważna byłam ja tylko jego szczęście. Czy tak wygląda miłość? Nigdy nie umiałam dać mu szczęścia takiego na jakie zasługuje, a on z czasem coraz mniej mnie szanował.

malina ja też zaczęłam terapię i mam nadzieję, że odnajdę siebie i nauczę się kochać rozsądnie. Mam natomiast wątpliwości, czy uda mi się uratować nasz związek. Czy Tobie udało się odnaleźć w związku czy musiałaś go zakończyć?

Jak dobrze, że trafiłam na ten wątek! Kurcze..
ale zacznę od początku..
U mnie w domu także łątwo nie było, o ile można to nazwać domem.. wychowywana przez babcie i dziadka alkoholika, tato w tym czasie za granicą w pracy, a mama - półprzytomna w parku na ławce. Nagle z dnia na dzień wszystko się odmieniło.. tata wrócił, z nową kobietą, zabrali mnie do siebie, dziadkowie poszli w odstawke, zapomnienie, gdyż malej dziewczynce czasem wystarczy dać wymarzoną zabawkę by zaczeła robić to, czego od Niej rodzic oczekuje.. Mama w tym czasie zmarła, z przepicia. Nowa rodzina całkiem fajna.. do czasu.. nie wiem dokładnie ile trwała sielanka, nie pamietam.. ale po ślubie nowej "mamy" z tatą, zaczęły się wzajemne zdrady, pretensje.. kłótnie o byle co.. potem godzenie sie i wypominanie wszystkiego.. Ja w tym czasie już młoda nastolatka, zaczynałam buntować się na wszystkie możliwe tego sposoby.. Rodzice - bezradni wobec mnie, zaczeli "wspomagać się" paskiem, sznurkiem, butami, czym popadnie by mnie uspokoić a przy okazji wyładować swoją agresję.. bywały miesiące lepsze i gorsze.. Ostatni taki lepszy, to był lipiec któregoś tam roku.. wakacje nad morzem.. Ja, Oni, nowa siostrzyczka, ciocia i wujek z dziećmi.. prawdziwe wakacje jakich nigdy nie miałam.. kolejne miesiące przyniosły rozstanie rodziców.. tata w szpitalu z poważnym urazem kręgosłupa.. matka z siostrzyczką u innego faceta.. a ja?? trochę tu, trochę tam... nie wiem gdzie było moje miejsce w tamtym czasie... po wyjsciu ojca ze szpitala, i wyzdrowieniu (a trochę to trwało) kolejne wielkie pogodzenie się mamusi i tatusia. efektem tego jest moja kolejna siostra. Jednakże trwało to już tylko rok.. pewnej nocy trzy lata temu macocha pojechała i już do nas nie wróciła.. zostawiając mnie, tate i siostry na pastwę losu. . Z buntowniczki, z dnia na dzień musiałam stać się osobą dojrzała, odpowiedzialna, potrafiącą sprzątać i gotować.. rzuciłam szkołę na rzecz siostrzyczek.. mama pokazywała się co jakiś czas.. nadal się pokazuje, ale jest to juz inna kobieta.. spijaczona narkomanka która kradnie co popadnie, u boku mężczyzny który już nie raz złamał jej rękę bądź nogę... dziwne to moje dzieciństwo..

Teraz sama zaczelam budować dom i rodzinę. Spodziewam się dziecka, mieszkam z ukochanym facetem, moją pierwszą miłością. Wszędzie węszę zdradę i podstęp.. Każde chwilowe spóźnienie do domu, każdy nieodebrany telefon bądź każde spojrzenie które mi się nie spodoba, dla mnie jest oznaką tego że jestem nie kochana.. Potrafię w przeciągu kilku chwil z kochającej kobiety, stać się istnym szatanem który mówi co popadnie.. Odchodzi, by za chwile przepraszać. Na szcęście mój mężczyzna jest na tyle kochający, że zawsze o wszystkim szybko zapomina.. Staram się ze wszystkich sił być perfekcyjna, nie znoszę krytyki, nie lubię gdy ktoś patrzy mi na ręce gdy coś robie.. W nowym towarzystwie jestem okropnie nie śmiała, nie umiem wydusić z siebie słowa, z obawy przed wyśmianiem i odrzuceniem. Boję się, że nie podołam jako matka, ranię swojego faceta bo nie chce słyszeć o ślubie.. ale dlaczego, to ja sama nie wiem.. Przez swój cały związek marzyłam o tym co mam teraz, o wspólnym mieszkaniu, maleństwie.. wspólnym życiu.. a teraz, gdy już to mam, chwilami marze o cofnięciu czasu i zaczęciu od nowa, bez dziecka i faceta.. Mimo iż zakochana jestem do szaleństwa i na samą myśl o tym, ze bede samotna, bez Niego, odczuwam paraliżujący strach.. Jedyne z czego jestem dumna w swoim zyciu to z tego, że wytrwałam w czystości i czekałam na tego jedynego... mimo tak wielu buntów z dziecinstwa, nigdy nikomu się nie oddałam, w głębi serca zawsze czulam ze to nie pora na mnie.. i czekałam.. Na Niego, mojego kochanego obecnego partnera.. Teraz mam lepsze dni.. ale boję się, że gdy po porodzie nadejdą trudy i nie podołam, powiem lub zrobie coś, czego będę żałowała do konca życia..

Czytając Wasze wypowiedzi, uświadamiam sobie jak wielki wpływ dzieciństwo ma na Nasze dorosłe życie.. Obym ja nie skrzywdziła tak swojego dziecka, jak sama zostałam wielkorotnie zraniona.

Nie będzie łatwo, ale chcę spróbować, warto.. dla Naszych rodzin, dzieci, partnerów.. warto walczyć.

Cześć dziewczyny,

cieszę się, że nasze grono się powiększa.

Ja czytam ostatnio ?Pokochaj siebie? Wayne W. Dyer polecam.

Dziś idę na drugą rozmowę z panią psycholog. Jestem bardzo ciekaw co mi powie.

cześć,niestety to co złego dzieje się w dzieciństwie pózniej przenosi się na życie dorosłe.U mnie ojciec despota,który nigdy nie chciał okazać mi żadnych uczuć wrecz z satysfakcją wyrzucił mi że namawiał moją matkę na usunięcie ciąży,ona jednak się nie zgodziła(jak widać ),moja matka natomiast bardziej skupiona na wychowywaniu 3 dzieci i patrzenie aby jakoś to wszystko się trzymało...jedyną osobą która mnie kochała była -babcia(mojej matki-matka),niestyt tylko 3 lata uświadczyłam tej prawdziwej miłości,zmarła....w domu na każdym kroku uświadamianie jak bardzo przeszkadzam,jak bardzo jestem pomyłką życiową mojego ojca....kiedy byłam juz panną ciężko mi było okazywać uczucia moim partnerom,unikałam zbyt czestego przytulania,drazniła mnie ich miłość która była dla mnie jak kajdany....poznałam mojego byłego byliśmy chyba w jakiś sposób szczęśliwi,albo tak sobie wmawiałam ,potrzebowałam miłości jak ryba wody,ale on nie umiał mi tego przekazać,albi ja nie umiałam jej przyjąć....potem pojawił sie mój mąż,osoba która bardzo jest uczuciowa,lubiąca się przytulać,potrzebująca na każdym kroku miłości,ja zmieniłam sie troszkę przy nim,ale nie na tyle żeby otworzyć sie na niego....miłość mnie krępowała,jej wszystkie symptomy,zależności,bardzo kochałam mojego męża ale nie potrafiłam mu tego przekazać bo chyba wstydziłam sie swoich uczuć,że jak je okaże to będe słaba,aż mój mąż znalazł pocieszycielkę,która go przytulała poswięcała mu czas bo ja sie odsunełam....i jaki wniosek kolejny kop w dupe....kolejne kopniaki dla leżącego,kolejne zamknięcie sie w sobie bo przecież znowu ktoś mnie zawiódł....dzisiaj kocham dalej swojegog męża tak samo jak 10 lat temu kiedy sie poznaliśmy,jedynie pomimo krzywdy otworzyłam sie nieco ,było ciężko i jest dalej ,bo pustka została i kto ją wypełni i czy da się wypełnić czymkolwiek? ....mąż mnie kocha,czy bedzie kochał do samego końca-nie wiem ,mam nadzieję że tak ,ale jak będzie? nie wiem?

pozdrawiam

Jeden krok do przodu przybliży cie do przyszłości lecz jeden krok w tył nie cofnie,tego co już było..

Jeśli chodzi o moją terapię, to mam mieszane odczucia. Trochę jestem rozczarowana. Na pierwszym spotkaniu dużo o sobie mówiłam. Dokładnie wyartykułowałam czego oczekuję po terapii. Myślę, że moim problemem jest brak pewności siebie. Za bardzo potrzebuje aprobaty innych osób, a że jej nie otrzymuję zwłaszcza od mojego męża, to sama nie wiem czego chcę. Wieczne kłótnie w domu, w których mąż mnie krytykuje źle wpływają na moje relacje z córką. Na pierwszym spotkaniu pani psycholog założyła, że będziemy pracować nad moimi relacjami z mężem, córką i ojcem, który również kładzie się cieniem na moje życie. Spodziewałam się, że na drugim spotkaniu usłyszę od pani psycholog jak ona odbiera moja osobę. Oczekiwałam pewnej opinii psychologicznej. Niestety tego nie usłyszałam. Nadal nic nie wiem.  Psycholog docenia to, że rozmawiamy w mojej rodzinie i próbujemy wspólnie coś ustalić i zmienić, żeby wszystkim było lepiej. Niestety nie dostałam odpowiedzi dlaczego to nic nie daje. Żadnej wskazówki. Jako zadanie na najbliższy tydzień dostałam wyjście ze schematów. Żeby moją córkę i męża zauważyli, że coś się zmienia.

Na następnym spotkaniu poproszę panią psycholog o konkretną opinię. Sama rozmowa dużo daje, ale nie wiele więcej niż pisanie na tym forum. To co od niej usłyszałam mogłam równie dobrze wyczytać z książek i nie musiałabym za to słono płacić.

Niestety nie wiem co robić dalej. Z jednej strony powinnam kobiecie dać jeszcze trochę czasu, ale też nie chciałabym wyrzucać pieniędzy w błoto. Czytałam na tym forum w temacie o psychoterapia, która wielu osobom bardzo pomogła, ale trzeba dobrego terapeuty.

Ostatnio mój mąż jest inny. Sprawia wrażenie, że rozumie moje problemy i mi pomaga, ale ja się boję, że to cisza przed burzą. Nie jestem w stanie mu zaufać, że już nie będzie wyzywał. Dlaczego raptem miałby nabrać do mnie szacunku?

Na razie dużo czytam. To pomaga mi nazywać rzeczy po imieniu, może coś zrozumieć.

Spojrzenie na sprawę z dystansu może pomóc. Nie chcę teraz Ciebie pytać o szczegóły, bo jeśli jesteś pewna tej decyzji, to tak zrób, ale napisz co tak właściwie Ci nie pasuje? Dlaczego jeden kocha Cię za bardzo a drugi za mało? W czym to się przejawia?

W łeb Cię sluuu nie walnę, bo nawet dużych dziewczynek bić nie wolno, ale trudno pochwalać Twoje postępowanie. Czy chociaż panowie wiedzą, że jest ich w Twoim życiu dwóch? Chyba jednak powinnaś się zdystansować do obydwu panów. Jeśli nie potrafisz teraz dokonać wyboru, to chociaż poinformuj ich, że potrzebujesz czasu. Pomieszkaj sama i dobrze sprawę przemyśl.

crystals, mam podobne uczucia co Ty. Nie przeżyłam tego samego, ale miałam wrażenie, że czytając Twój post czytam o sobie. Ciekawa jestem jak Ci się teraz ułożyło?

Pod koniec postu piszesz swoje obawy. Czy to przypadkiem nie są "prorocze myśli"? Piszesz jakbyś wiedziała co się stanie. Ja tak miałam, przewidywałam różne rzeczy, ale przypuszczam, że zdarzyły się dlatego, że w jakiś sposób do nich doprowadziłam, choć nie do końca świadomie. Jakby siedziały w mojej podświadomości i czekały na wyjście, szukały jakiejś "szpary" przez którą niepostrzeżenie mogłyby się przecisnąć...

A co do terapii, nie ma na co czekać. Na "dojrzenie" się nie czeka, ono się pojawia za sprawą działania. To tak jak Ty nie czekałaś aż dorośniesz, by zająć się siostrami. Jeśli ktoś Ci może pomóc choć trochę, to warto, a ta pomoc nie wygląda strasznie, jest zwykła emocjonalna rozmowa. Może się taka osoba nie trafić od razu, ale w końcu "kto szuka, ten znajdzie". Jeśli chcesz poprawić sytuację w domu, najpierw napraw siebie. Zlikwiduj przyczyny, by pozbyć się objawów. Pomagając sobie możesz pomóc też osobom, na którym Ci zależy, bo im również zależy na Tobie.

Pozdrawiam