JAK URATOWAĆ DZIECI??? - Netkobiety.pl

Moja sprawa jest strasznie skomplikowana i nie dotyczy mnie, ale dzieci mojego brata. Ja z mamą jesteśmy już bezsilne i szukamy pomocy. Mianowicie mój brat poślubił prawie 7 lat temu swoją żonę, nikt z mojej rodziny specjalnie za nią nie przepadał, no ale w końcu to on z nią będzie żył a nie my. Żona brata założyła sobie, że po skończeniu technikum nie pójdzie na studia, ani do pracy tylko założy rodzinę i tak też się stało. Parę miesięcy po ślubie zaszła w ciążę i urodziła synka. No i tu zaczęły się schody. Kompletnie nie dawała sobie rady z opieką nad nim, no i jak to dobra rodzina każda ze stron jej pomagała, do tego stopnia że przez pierwszy rok mieszkali tydzień u moich rodziców, tydzień u jej. W międzyczasie wyszły skłonności bratowej do rządzenia całą rodziną i spozoru niegroźne zamiłowanie po piwka, które brat tłumaczył depresja poporodową. No, ale każdy miał swoją cierpliwość i po którymś z kolei jej wyskoków zasugerowano żeby poszli w końcu mieszkać do siebie. Z regóły po 3 dniach wracali z podkulonym ogonem i z przeprosinami. I tak to mniej wiecej trwało rok. Dziecko wychowywało się praktycznie tylko z nami, ona ani nie gotowała ani nie sprzatała tylko objeżdzała z bratem po sklepach, restauracjach i "doglądała" z nim jego spraw zawodowych, co w końcu zaowocowało jego ogromnymi długami. Wspomne jeszcze, że mieszkanie i start na rozkręcenie firmy zasponsorowała moja rodzina, brat przebywając ciągle z żoną na zakupach, a nie w firmie popadł w długi ponieważ ciągle dobierał pożyczki, zwiększał kredyty. O czym dopiero powiedział w momencie, gdy bank chciał mu zabrać samochód. Noi tu zaczęły się ogromne kłótnie, bratowa zaczęła wyzywać moją rodzinę, że za kogo ona wyszła kim my jesteśmy i że mamy kolejne pieniądzę "pożyczyć", brat jak zwykle kręcił i bronił jej, że ma gorszy dzień a poza tym znowu zaszła w ciążę. Oczywiście (czego do  tej pory nie rozumiem) dostali pieniądze od mojej jak i jej rodziny, z tym że moja mama zastrzegła, że nie chce jej wiecej na oczy widzieć. Brat może  tylko z dzieckiem przyjeżdżać. W tym czasie ona przebywala u swojej matki, my się w końcu po raz kolejny zapytaliśmy o co chodzi, że Wy nie mieszkacie we własnym mieszkaniu, jak normalne rodziny. Po długim milczeniu wyszło na jaw, że bratowa od dłuższego czasu leczy się na nerwicę natręctw, która objawia się ciągłym sprzątaniem (co ciekawe sprzata tylko u siebie, a u innych jest bałaganiarą). Wcześniej wydawało nam się,że jest ona tylko "wygodna" i nikgo nie zaprasza do siebie. Gdy już ktoś wszedł do ich mieszkania całymi nocami sprzątała wszystko, szorowała, miała przesuszone, dosłownie popękaną skórę dłoni. Oczywiścię wcześniej mówili nam, że to jakieś uczulenie. Po urodzeniu kolejnego dziecka mama i bratowa pogodziły się i znowu zaczelo sie jeżdżenie no bo przecież bratowa jest chora i ma dwojke dzieci - trzeba im pomóc. W międzyczasie mnóstwo kłotni, zapewnień że się leczy, przeprosin, incydentów alkoholowych i tak w kółko. Aż do pierwszej jej próby samobójczej i zamknięcia w szpitalu psychiatrycznym - zazwyczaj robi to gdy mój brat stara postawić na swoim i odmawia jej, spełnienia jej jakiejś irracjonalnej zachcianki (głównie wyjazdy i zakupy). Wszyscy znajomi się od nich odsunęli bo każdy ma jej dość i wymądrzania i dyrygowania. Ona jest w stanie zamęczyć wszystkich swoją osobą. Po wyjściu ze szpitala była kolejna próba, ale brat zmiękł bo ona obiecała że zrozumiała co to znaczy być matką bedzie sie nimi zajmowała i zgodzi się na terapię u psychologa. Dzieci dorastały, a wraz z tym jej fobie. Dzieci bedac u niej w mieszkanie nie mogly wyjsc z pokoju, bo pobrudza. Gdy przyjezdzaly do nas do domu, nie chciały wracać do siebie już w wieku 4 lat, tylko pytaja sie kiedy przyjadą na "wakacje" do nas. Oczywiście ona zapewnia, że kocha dzieci tylko ona jest chora i my mamy to zrozumieć. Dzieci zaczely chodzic w wieku 3-4 lat do przedszkola bo ona nie umiala z nimi spedzac czasu, tylko kazala im siedziec i ogladac telewizje, nie gotowala im tylko kupowala gotowe jedzenie. Brat stwierdzil, że niech ida do przedszlola to chociaz im tam dadza normalne jedzenie. Ciągłe awantury, kłótnie, brata wielokrotnie wyrzucała z domu. Bo jakas zachcianka jej nie została zaspokojona. Po którejs z kolei próbie samobójczej miała z nowu trafić do szpitala psychiatrycznego, ale udalo się bratu załatwić klinike Akademia Medyczną ze specjalnie dobrana dla niej terapią oczywiście uciekła / wypisała się po 3 dniach. Bratowa poprosila żeby moja rodzina poszla na spotkanie z psychologiem, który wyjasni jak postępować z chorą. Oczywiście psycholog powiedziała o przyczynach, która tkwi w dzieciństwie bratowej, której mama była notorycznie bita przez ojca alkoholika. Co ciekawe, moja bratowa w szale rzuca się na brata i go bije, nie raz widziałam go zadrapanego, na co on miał oczywiście wymówke. Teraz bratowa po raz kolejny jest w szpitalu  bo znowu połknęł kolejne psychotropy.Będąc tam wydzwania do wszystkich raz grozi nam raz żegna się, że zrobi sobie coś, następnym razem pisze,że mamy wysprzątać mieszkanie bo jak znajdzie bród to mu za.....li. Dzieci, gdy ona jest w szpitalu nawet nie wspomną o niej. Oczywiście mogłabym napisać jeszcze wiele przypadkach, o jej alkoholiźnie, o jej słowach, o tym jak dzieci po wejsciu do domu już przy drzwiach muszą się rozebrać do naga i wejsc pod prysznic bo są brudne, jak przyjadą od dziadków też są brudne. Mam świadomość, że jako rodzina chcąc pomóc zrobiliśmy więcej złego, ale teraz mamy świadomość że to mój brat powinien podjąć decyzję, której nie podejmie - on się zachowuje jak ofiara, która nie może żyć bez swojego kata. Tłumaczymy mu to, że wybierająć ją krzywdzi dzieci i że prędzej czy poźniej odbije się na nich. Czy istnieje możliwość jakiegoś prawnego ograniczenia im praw? Jesteśmy w stanie jako rodzina zająć się wychowywaniem ich. Brat z żoną nie nadają się kompletnie, ona traktuje je jakk karte przetargową którą manipuje wszystkich. Czy osoba po wielokrotnych próbach samobójczych i może wychowywać dzieci???