Społeczne postrzeganie chorób psychicznych - Netkobiety.pl

Jak są traktowane przez społeczeństwo zgodnie z naszymi obserwacjami czy jak my osobiście takie osoby traktujemy? Nie czepiam się, to po prostu dla mnie są osobne tematy.

Moje podejście do chorych i zaburzonych zależy przede wszystkim od tego, czy coś ze swoimi problemami robią i to SERIO robią, a nie np. łykają tylko antydepresany, bo tak jest wygodniej, bo na terapię szkoda im czasu. Jeśli widzę, że ktoś walczy z chorobą, stara się to i ja mogę się bardzo starać, żeby go zrozumieć, żeby wesprzeć, żeby mu to ułatwić. Ale jeśli ktoś nie ma zamiaru się leczyć, nie jest szczery z terapeutą, bo terapia dotyka bolesnych tematów, czy zwyczajnie mu się nie chce, bo tak mu wygodniej, bo ma pretekst do tego, żeby oczekiwać ulgowego traktowania, to ja w takie coś nie wchodzę.

Abstrahując też od tego są pewne zaburzenia i problemy, które trudno mi zaakceptować, przynajmniej w bliższych relacjach, ze wzgledu na samą ich naturę: kto nie zna żadnego bordera, dwubiegunowca albo choćby osoby z zaburzeniem negatywistycznym, nie wie, jak trudne i niszczące dla drugiej osoby to mogą być relacje. A psychopatia prawie w ogóle wyklucza bliższe kontakty.

Co do relacji chory - społeczeństwo, to zauważyłam bardzo skrajne postawy. Są ludzie, którzy w ogóle wieją jak tylko usłyszą słowo "leczenie psychiatryczne". Miałam taki przypadek, że przyszła do mnie dziewczyna lecząca się na PTSD po gwałcie z pytaniem, czy powinna powiedzieć facetowi, z którym od pewnego czasu się spotyka i z którym chce się związać o gwałcie i leczeniu, odpowiedziałam, że jeśli myśli o nim poważnie to tak, bo inaczej nie zrozumie pewnych jej zachowań nie mówiąc o tym, że trudno ukryć leczenie przed kimś, z kim się jest. Powiedziała i to było ich ostatnie spotkanie.

Słyszałam o wykorzystywaniu faktu, że partner czy przyjaciel ma problemy psychiczne: każda dyskusja zostaje sprowadzona do "przesadzasz, mówisz tak/chcesz tego bo jesteś chory/a", nawet kiedy chodzi o zwykłe ludzkie rzeczy np. podział obowiązków w domu.

Marnie też mają osoby leczące się na rynku pracy - jeśli nie ukrywają, że mają jakieś problemy z psychiką, muszą się liczyć z tym, że będą w pierwszej kolejce do zwolnienia.

Ogólnie mam wrażenie, że większość ludzi spokojnie podchodzi do ludzi z problemami, póki te ich problemy nie dotykają w żaden sposób. Nie przeszkadza im, że masz depresję, nerwicę, schizofrenię, póki tego po sobie nijak nie pokazujesz, ale jeśli się okaże, że za często jesteś smutna i ponura, zbyt łatwo płaczesz czy za często wpadasz w gniew, wtedy szybko się od Ciebie odsuwają.

No i ostatnia grupa to ci, którzy zaburzenia i choroby gloryfikują jako oznakę wybitnej wrażliwości, z reguły ludzie młodzi: nastolatki i ludzie w wieku studenckim. Taka trochę postawa emo: jak cierpisz, to znaczy, że jesteś artystyczna, wrażliwa, delikatna, a przez to bomba. Takie osoby często mają tendencję do rozdmuchiwania własnych problemów, bo to w końcu fajne je mieć. Niemniej zauważyłam, że ponieważ te ich problemy to w dużej mierze gra, to w chwili kiedy zauważają, że zachowanie chorych wymyka się spod kontroli, wtedy im to zaczyna przeszkadzać i przestają rozumieć, że to "oznaka wrażliwości". ;-)

Ogólnie mam wrażenie, że najzdrowsze podejście do chorych mają osoby (oczywiście nie jest to nienaruszalna reguła), które albo same miały jakieś problemy, albo mają/miały chorych w rodzinie.

Choroby psychiczne są różne, niektóre doprowadzają otoczenie osoby chorej do skrajności. Przeżyłem z taką osobą piekło nie raz i nie dwa. Latanie non stop kilkanaście godzin, robienie tysiąca bezsensownych rzeczy, wołanie co 5 minut żeby zrobić kolejny idiotyzm, bieganie po mieście, robienie awantur w bankach, urzędach, w domu. W końcu psychoza urojeniowa. Człowiek widzi, słyszy i pamięta rzeczy które nigdy nie miały miejsca. Nie rozumie co się do niego mówi. Skuteczniej rozmawia się ze ścianą. Jest absolutnie niekorygowalny, jest przekonany że wszyscy są chorzy psychicznie tylko nie on. Agresja, bluzgi i inne zachowania o których szkoda mówić. Ludzie ciężko chorzy psychicznie wyniszczają swoją rodzinę i fizycznie i psychicznie. Ciągła niepewność, strach, bycie doprowadzanym do szału przez taką osobę, prowadzi do szału, załamania i zezwierzęcenia. Członek rodziny takiej osoby w końcu sam znajduje się na granicy obłędu, jest doprowadzony sytuacji ekstremalnej w której nawet myśl o morderstwie z totalnej i nieakceptowalnej abstrakcji, staje się momentami realnie rozważaną opcją.

A niestety ustawodawca polski to największy debil i chory na głowę ktoś na świecie, bo polskie prawo przewiduje że osoba chora psychicznie musi wyrazić zgodę na leczenie! Tylko upośledzony debil mógł wymyślić tak nielogiczne prawo. Prawo które niszczy rodziny ludzi chorych, a ludziom chorym odbiera szansę na w miarę normalne życie. Ja się pytam, jak ciężko upośledzoną amebą której wóda obwód nerwowy wyżarła trzeba być, żeby stworzyć prawo w myśl którego człowiek chory psychicznie jest w stanie podejmować decyzje?!

no coz nie wiem skąd masz takie info Panie Lewski, na temat przymusowego leczenia bo niestety leczy sie bez zgody.Ciekawe jakby tobie było miło gdyby Cię ktoś zamykał bez twojego pozwolenia.chyba że chodzi o leczenie poza szpitalne-to sorry, masz racje.A tak to jezeli chodzi o postrzeganie osob chorych psychicznie- ja jeszcze nie widzialam zeby ktos zle reagowal na wiadomość ze ktos sie leczy,moze mialam szczescie. a nawet sadze ze w tym momencie mozna rozpoznać prawdziwych przyjaciol.

To może ja wyklaruję - żeby dorosłą osobę skierować przymusowo na leczenie psychiatryczne musi ona stanowić zagrożenie dla kogoś lub dla siebie. Sam fakt, że ktoś jest dajmy na to schizofrenikiem nie daje prawa do zamknięcia go wbrew woli w szpitalu, ale jeśli kogoś zaatakuje i pobije albo spróbuje zabić siebie lub kogoś - wtedy już tak.

A jakie Twoim zdaniem powinny być kryteria, kiedy można SIŁĄ (i to podkreślam) zamknąć chorą osobę w zakładzie?

Drogi Panie Lewski, zdajesz sobie sprawę, że w takim układzie na oko 1/3 forumowiczów kwalifikowałaby się do zamknięcia siłą w zakładzie?

Przede wszystkim masa ludzi COŚ ma - stany depresyjne, nerwicowe, nerwicę taką czy owaką, zaburzenia osobowości, syndrom DDD/DDA... MNÓSTWO. Ja tu prawie codziennie piszę w jakimś temacie, że podejrzewam to czy tamto, a zaglądam tylko do niewielkiego ułamka tematów.

Po drugie masa osób uważa, że żaden psycholog - a więc tym bardziej psychiatra! - im nie jest potrzebny, również z najróżniejszych przyczyn, przy czym dwie najpopularniejsze to "jestem silny/a dam sobie radę sam/a" i negatywne konotacje takich wizyt. Strach przed łatką wariata.

Po trzecie, nawet osoby, które chcą się leczyć, chcą chodzić na terapię, uznają, że mają problem, z różnych powodów przerywają leczenie farmakologiczne, przy czym tu najpopularniejszą przyczyną są skutki uboczne leków albo fakt, że początkowo chory może się czuć gorzej, a dopiero potem lepiej.

Stosując takie metody de facto cofnęlibyśmy się w czasie o jakieś 150 lat.

Poza tym czy serio uważasz, że taki przymusowy pobyt w szpitalu sprzyja leczeniu? Ja tak nie uważam. Uważam, że większość chorych zaczęłaby kłamać, udawać byle tylko się stamtąd wyrwać, a wbrew pozorom nawet specjalistów można oszukać jak się jest relatywnie bystrym lub/i trochę się poćwiczy. A potem jak ognia unikaliby wszystkiego, co mogłoby ich znowu do tego szpitala wpędzić, na pewno nie zaryzykowaliby kolejnej wizyty i kolejnej diagnozy. Ja bym nie zaryzykowała.

Osobiste pytanie na które nie musisz odpowiadać mnie tu, publicznie, ale sobie odpowiedz - czy Ty po tych swoich trudnych związkach poszedłeś do psychologa po ewaluację i ewentualne skierowanie na terapię?

Oczywiście oboje.
On z uzależnienia, ona ze WSPÓŁuzależnienia.

Ja.
Jeśli kogoś nie stać na zaryzykowanie paru siniaków moim zdaniem nie ma moralnego prawa decydować o zmuszaniu kogokolwiek do czegokolwiek.

A poza tym agresja chorych jest zdecydowanie dużo częściej skierowana na siebie niż na otoczenie.

Patrzysz się na indywidualne przypadki nie na problem całościowo. Jesteś psychologiem?

OK, alkoholizm dotyczy ich obojgu, ale zgodnie z tym, co napisałaś: to ona zagraża swojemu życiu, więc to ona mogłaby zostać zamknięta w szpitalu. Ona była bardzo sympatyczną, otwartą osobą, to alkoholizm ją złamał. To on zagraża otoczeniu! Problem polega na tym, że po alkoholu nie kontroluje siebie. Jak ocenisz zagrożenie jeśli kierowca-pijak z dużym doświadczeniem będzie prowadził samochód?

Nie chodzi o kilka siniaków. Co powiesz o rodzinach, w których są to siniaki na psychice całej rodziny, dzieci, które są ofiarami alkoholików.
Poza tym temat dotyczy ogólnie chorób psychicznych. Słyszałam kiedyś historię człowieka chorego (chyba na schizofrenie). Problemy pojawiały się jak przestawał brać leki. Były sytuacje, kiedy znikał z domu. Zanim go rodzina znalazła po 2-3 dniach jednego razu wydał prawie 70 tysięcy i kompletnie nie wiedział, co zrobił, nie pamiętał tego okresu. Jak wymusisz branie leków u dorosłego człowieka, który odmawia ich zażywania? Nie zagraża otoczeniu, nie jest agresywny, jeśli sam nie wyrazi woli, to może się nie leczyć.

Nie jestem za tym, by zamykać ludzi w szpitalach, bo tak jak napisałaś pewnie 1/3 forumowiczów by się tam znalazła. Raczej chodzi mi o to, że nie ma takich metod, które pozwoliłyby uniknąć tragedii.

Oczywiście że nie kwalifikowałoby się do umieszczenia w takim zakładzie. Skąd taki pomysł?

Zakładam że dyplomowany psychiatra ma dość oleju w głowie by stwierdzić, kogo należy zamknąć ,a kto może sobie chodzić gdzie mu się podoba. Depresja czy nerwice to nie powód żeby kogoś zamykać. Wydawało mi się oczywiste że do leczenia przymusowego kwalifikują się osoby które straciły kontakt z rzeczywistością i mogą być potencjalnie niebezpieczne lub wyniszczające dla siebie i otoczenia. np. paranoicy.

I co to ma do sprawy paranoików którzy np. rozbierają się na ulicy albo zatłukują rodziny siekierami bo nikt w porę nie skierował ich na leczenie?

A ja na to że trudno oszukiwać lekarzy, kiedy się jest pod wpływem takiego zastrzyku że przez tydzień się nie pamięta własnego nazwiska. W niektórych przypadkach człowieka po prostu trzeba potraktować silną farmakologią żeby się uspokoił i zaczął w miarę normalnie funkcjonować. Taki człowiek na dłuższą metę nikogo też nie oszuka, zwłaszcza gdy nie jest leczony. John Forbes Nash Jr. był więcej niż bystry, był genialny, ale nie potrafił skutecznie ukryć faktu że jest chory psychicznie. Z czasem podobno udało mu się odróżnić urojenia od rzeczywistości i żyć nie brać leków (choć kto wie czy mu czegoś cichcem nie podawali) ale to wyjątkowy przypadek, i w dalszym ciągu miewał napady zachowań które wskazywały że nie jest do końca normalny.

Nie wiem skąd pomysł że miałem jakiś trudny związek ale co ma trudny związek wspólnego z chorobą psychiczną? Jeżeli spadłem z roweru i stłukłem sobie kolano, to znaczy że mam stłuczone kolano, a nie że jestem chory na białaczkę. Kolano się zagoi, to nie choroba tylko przejściowe obrażenie. Białaczka sama się nie wyleczy. Podobnie jest z ciężkimi chorobami psychicznymi. Część z nich, także jest wywołana urazami fizycznymi. Jak można twierdzić że np. człowiek z wyraźnym uszkodzeniem mózgu, cierpiący na bezsenność, odczuwający przymus bezustannego mówienia, przy czym mówiący rzeczy idiotyczne, który nie potrafi nawet zapłacić rachunku za prąd, bo wszystko mu się miesza, któremu wydaje się że miały miejsce rzeczy które się nie zdarzyły, do tego z oczami paranoika, nie wymaga leczenia?

PANIE LEWSKI ZGADZAM SIE Z TOBA W 100%widze ,ze tu ludzie nie maja pojecia o czym pisza...........poprostu moga sie zglosic do szpitala  jako wolontariusze i tam bezblednie sami wskarza chorego psychicznie.Panie Lewski ty bardzo dobrze wiesz,ze chory ,ktory nie bierze lekow jest niebezpieczny i trudno z taka osoba zyc i przebywac.Wiem cos o tym,bo moj bliski sasiad choruje na schizofrenie i cala rodzina sie go boi,a i czesto przed nim sie chowia,bo bywa taki czlowiek bardzo nie obliczalny jak nie bierze lekow!!!! Leki  najnowszej generacji sa dobrymi lekami nie maja takich dzialan ubocznych i taki czlowiek moze swobodnie zyc i pracowac,ale tylko wtedy kiedy sam zda sabie sprawe,ze jest czlowiekiem chorym.

ADLERNEWMAN
No wlasnie ....jak piszesz ,ze jest c niebezpieczny dla otoczenia.Poczytaj sobie na temat  schizofrenikow,ktorzy nie biora lekow..................ja uwazam,ze na sile powinni te leki brac!!!!!
Nie leczona choroba  jaka jest schizofrenia jest niebezpieczna dla pacjeta,ale i dla calej jego rodziny i strach  sie bac!!!!Nie masz pojecia do czego ona prowadzi

no coz co moge powiedziec....ja jestem po drugiej stronie barykady i mam odmienne zdanie.dobrze jest miec takie podejscie jakie ma "zdrowa" czesc spoleczenstwa jest to i wygodne i poprawne.zapewne tez bym tak podchodzila do sprawy gdybym nie zobaczyla wszystkiego od drugiej strony.tak to jest mi po prostu przykro czytajac takie slowa.chodzi glownie o to w jaki sposob jest to napisane.czuje jakbyscie traktowali ludzi z jakas choroba psychiczna jak cos gorszego.cos strasznego.niebezpiecznego.powiem wam ze naprawde mala czesc ludzi chorym jest taka.glownie meczymy sie sami ze soba i walczymy ze światem.pocieszam sie ze podobno sa ludzie chorzy i niezdiagnozowani. i ze ludzie zdrowi robia nieraz duzo gorsze rzeczy i sa tego w pełni świadomi.

masz racje, po to sa takie tematy.dlatego tez napisalam co sadze.ale szanuje i rozumiem zdanie innych.bardziej wytlumaczyc? Chcialabym aby ludzie mieli w sobie troche wiecej empatii kiedy chodzi o ludzi chorych psychicznie.wiem ze ciezko sie z nami zyje.Ale to jest chyba jedna z najgorszych rzeczy ktora moze sie przydarzyć czlowiekowi.Kiedy jest sie chorym fizycznie, wszystko jest raczej jasne.Cierpi sie ale i tak uwazam ze cierpienie psychiczne jest gorsze.Nie masz nawet tej jedynej rzeczy ktorej nikt nie odbierze czlowiekowi zdrowemu-umysl. Nie masz siebie.Nie rozumiesz co sie dzieje dookola, trudno ci czasem dodac 2 do 2. Wszystko jest jak w jakims sennym koszmarze.no i leki. Wydaje mi sie ze wiekszosc ludzi mysli ze one i dosc szybko dzialaja, i ze dosc latwo je dobrac.Ja lecze sie juz 3 lata, i jeszcze nie mam dobrych lekow.Jedyne co mi do tej pory daly to drżenie rak, sen po 20h na dobe i bóle mięsni.ale dalej je biore.Dla rodziny.aby przynajmniej robic to co moge.

Lewski, po pierwsze leki nie zawsze dzialaja. Zalezy tu wiele od chorego i od tego na co choruje. Po drugie, wiekszosc osob chorych na schizofrenie wcale nie jest agresywna. Nie wiem, kto Ci bajek naopowiadal, mitow, ktore glosza, ze jak sie choruje na schizofrenie, to czlowiek zaraz z siekiera lata. Oczywiscie, sa ludzie, ktorzy reaguja groznie wzgledem innych, ale jest to maly odsetek. Przewazajaca liczba jest conajwyzej niebezpieczna dla samych siebie (glownie przez zaniedbanie, niejedzenie, odwodnienie, czasem proby samobojcze).

I przepraszam bardzo, ale nie traktowalbys tak lekko brania lekow psychotropowych, gdybys wiedzial jakie maja skutki uboczne. Jest to glownym powodem dla ktorego pacjenci przestaja je brac, nie dlatego, ze maja "widzimisie" i wola byc nekani przez glosy albo poczucie paranoji.

adlernewman skutki uboczne są prawie we wszystkich lekarstwach ...

np. przez pierwsze 2 tygodnie zażywania  mogą nasilić się myśli samobójcze
proszę powiadomić rodzinę - dla obserwacji ...

to co ??? psychiatra daje świadomie taki leki , żeby ktoś w końcu to zrobił ....  ??
odpowiedź krótka : NIE ....

Ale czy tak trudno zrozumieć gdy piszę że dwóch specjalistów ma orzec czy branie leków jest konieczne?! Czy nikt już nie czyta postów na które odpowiada? Pisałem wyraźnie. Poza tym z Twojej wypowiedzi logicznie wynika że istnieją przypadki kiedy pacjent musi brać lek dla własnego dobra. Co mu bardziej zaszkodzi, skutki uboczne leku, czy samobójstwo?

Poza tym, ile razy mam powtarzać że wymaganie od człowieka chorego psychicznie żeby świadomie o sobie decydował jest nielogiczne?

Przymusowo to bym chciał ministrowi zalecić totalną reformę edukacji, bo widzę że dyskusja zbyt często robi się nieproduktywna bo rozmówca nie potrafił przeczytać ze zrozumieniem czyjejś wypowiedzi. Wyraźnie pisałem że niektórzy ludzie są niebezpieczni (sama to stwierdziłaś!), że nie chcą się leczyć i że specjaliści powinni móc leczyć przymusowo w przypadkach o których uznają to za konieczne, żeby nie było tak jak jest że wiele rodzin przeżywa traumy bo jest terroryzowana albo po prostu boi się o chorego który odmawia leczenia bez którego totalnie nie radzi sobie z rzeczywistością.

jak wg was osoba z problemami może sama sobie zacząć pomagać? bez ingerencji innych

Na tym polega problem że tak właśnie nie jest. Owszem, jeżeli chory zatłucze kogoś siekierą, odkręci gaz, będzie próbował się zabić, albo kogoś pobije- to wówczas stanowi zagrożenie i faktycznie można go leczyć. Gorzej jeżeli jeszcze nie zrobi nikomu krzywdy. Agresywna postawa i groźby, którym chory zaprzecza i nie ujawnia w obliczu służb, mianiakalne bieganie po mieście czy robienie porządków, do stanu skrajnego wyczerpania fizycznego, albo zaciąganie kredytu i wpłacanie kredytowanych pieniędzy na lokatę "żeby zarobić", to w świetle prawa nie jest żadne zagrożenie.

Lewski ?????? a skąd Ty masz taką wiedzę teoretyczną      jak na swój wiek ????
jesteś częstym pacjentem czy jak??

Dobra, dobra takie pisanie to teoria, a praktyka pokazuje co innego.

Mam do czynienia ze schizofrenikiem. Niestety...
Nigdy sam dobrowolnie nie zgłosił się na oddział. Musieli go brać siłą i to w przypadku, gdy stanowił zagrożenie dla siebie i mieszkańców bloku, w którym mieszka.
Pech, że akurat dostał mieszkanie, które kiedyś było kotłownią i są w nim wszelakie zawory...

I pisanie głupot pod tytułem- "nie mam nic do takich ludzi, o ile coś ze sobą robią" też mnie denerwuje.
Akurat on coś ze sobą robi, ale zdarzają się w ciągu roku takie chwile, gdy choroba bierze górę i nie ma zmiłuj- nic ze sobą nie zrobi (nie weźmie leków, nie myje się, nie je, nie śpi), ponieważ nie jest w stanie. Taka specyfika schizofrenii.

Na dodatek  naszym chorym państwie jest takie prawo, że jeżeli ma chociaż cień świadomości, to na oddział go nie przyjmą w przypadku, gdy się na to nie zgodzi, mimo iż stanowi zagrożenie.

Ot, polska rzeczywistość. Nawet telefon rodziny w tym przypadku nie pomoże. Musiałby być ubezwłasnowolniony, żeby pogotowie mogło go wziąć do szpitala.

Widzę, że w tym "nie cierpiącym zwłoki" temacie wywiązała się zaciekła dyskusja z podziałem na dwa obozy: tych co się leczą - znając swoją przypadłość, jak i tych, którzy chcą tych "ułomnych" leczyć na siłę; niemalże z procy.
Jesteście jak dwie osoby stojące plecami do siebie i obrzucające się inwektywami po obwodzie kuli ziemskiej, tudzież jak dwie armie toczące ze sobą zaciekły bój w okopach, lecz kompletnie nic nie wiedzące o sobie na wzajem.
A prawda jest w tym taka, że leży ona po środku. Nie mniej jednak jako takiej prawdy nie ma, są jedynie punkty odniesienia. A że za każdym razem bywają one sporne, tak też nie było by powodu do jakiejkolwiek dyskusji

Z własnego ponad ćwierć wiekowego doświadczenia wiem, że wina w tym wszystkim leży nie w kulejącej służbie zdrowia - choć poniekąd tego dobrego zdania o niej powiedzieć nie mogę, wynikającego również z autopsji - a w niedouczeniu i niewiedzy - ciemnocie społeczeństwa odnośnie zagadnień okołochorobowych; nie tylko lekarzy.

Jestem osobą będącą ofiarą zaniedbań lekarskich - choć i to jest mocno naciągany i dyskusyjny temat, znany nie tylko mi od podszewki - potocznie zwanego wypadkiem przy pracy - błędu lekarskiego. I choćbym nie wiem jak chciał dochodzić swoich roszczeń - ukarać winnego nie mam jak. Temat mój jest zawiły i trudny do jednoznacznego zdiagnozowania, ale nie o tym mowa w temacie wątku, choć poniekąd mógłbym posłużyć jako "królik doświadczalny" w tej tematycznej materii.
Aby ułatwić mi dostęp do specjalistycznej pomocy medycznej w zamierzchłych czasach poczciwej komuny wpisano mi tylko raz w papierach, a dokładniej we wniosku na zapotrzebowanie na obuwie ortopedyczne skrótowe określenie schorzenia jako MPD. Dla lekarzy była to wytyczna jak maja mi pomagać, dla ludzi z otoczenia - powód do wyśmiewania, krytykowania - ogólnie mówiąc dyskwalifikacji w społeczeństwie. Prawie jak u Kochanowskiego - jeden "głupi" wpis i tyle zawistnego ludzkiego mieszania z błotem.
Ze swoim schorzeniem z pomocą specjalistów z renomowanego szpitala w Trzebnicy wyszedłem na prostą; znając podejście społeczeństwa do takich osób wyrobiłem pozazusowską grupę inwalidzką i temat praktycznie poszedł w niepamięć.
Nie mniej jednak nie było tak kolorowo, jak się początkowo wydawało, temat powrócił jak bumerang w wydawać by się było u ludzi z jednego pokroju, bo też niepełnosprawnych.
Najbliższa osoba z "nowej" rodziny zanurkowała w internecie, by rozwikłać skrót MPD i doczytując się między wierszami, że jest to temat pochodnie związany z procesorkiem pod czuprynką, momentalnie wystawiła potłuczoną odgórnie diagnozę - facet psychicznie chory. Absurd za absurdem goni inny absurd. Moje tłumaczenia czy też kogokolwiek z mojej rodziny nie są ważne - pisze w skupiskowym elektronicznym kotle głupoty, że tak TAK JEST, to tak ma być! Koniec i kropka.

Reasumując...
Głupotę sięgającą zenitu kosmicznego horyzontu tworzycie zazwyczaj Wy - zupełnie zdrowi i niekiedy wmawiający choremu, że ma setkę innych przypadłości niż ta pierwotnie u Niego zdiagnozowana. Brutalne ale prawdziwe i doskonale wiem, że ciężkie dla Was jest to do przełknięcia.
Czasem On sam wie lepiej od Was, co ma, co mu dolega i z czym to się je niż Wy z Jego otoczenia razem wzięci. Nie wspominając już o tym, że to właśnie na Was lekarze patrzą jak na wariatów, a nie na winnego całego zamieszania - rzeczonego chorego.

Krytykę Innych najlepiej jest zacząć od własnego podwórka, a dosadniej mówiąc od czubka własnego nosa. Bo jak ktoś Wam go utrze, to będzie bardzo boleć i jeszcze niewspółmiernie dłużej do tego się goić.
Ludzie bywają mądrzy w swych wydumanych wywodach, lecz niekiedy są potwornie żałośni.

No to widzę, że jedziemy na jednym wózku i znamy temat z obu stron tej barykady.

Złoty środek ciężko znaleźć i wyważyć
Lekarze zganiają temat na "obłożenie"; "ograniczone" kontrakty z NFZ regionalnym - a w rzeczywistości siedzą z rękami w kieszeni, kawki popijają romansując z pigułami, byle tylko do potocznej 15, kapotka na grzbiet i bye - a ten zaś odsyła do ministerstwa; ministerstwo do kółka wzajemnej adoracji pt "sejm" i koło graniaste się z hukiem zamyka, bo każdy potencjalny pacjent jest łojony na podatki i składki z pensji.
Rotacja być musi, bo inaczej służba zdrowia się udusi.

No dobrze, tylko jak tak lekarz pierdzieli, to niech wykaże się "listą obecności", że przyjął normę kontraktową lub też recepcjonistka o tym poinformuje. Takie kontrakty to jest paranoja, rozbój w biały dzień gdy tysiące obywateli jest co pensję okradany na rzecz tej wielogłowej ośmiornicy.
Taki przykład
W swoim mieście jak chodziłem do lekarzy, to poczekalnie pękały w szwach a lekarze kiwali się na stołkach albo uskuteczniali tour de po gabinetach, obmacując siostrzyczki i spoglądając spod byka na oczekujących. A w recepcjach - przyjdz pan za tydzień, miesiąc, kwartał a jak sprawa nagła i nie cierpiąca z bólu górnej 4 pod wątrobą to zapraszamy... za rok.
Tylko wyjechałem - po ślubie - za rogatki swojego miasta do ościennego, to dosłownie przy tym samym natłoku pacjentów, każdy z Nich wychodził w 5 min "z filiżanką po kawie" i obsłużony od a do z oblizywał się ze smakiem. Lekarz zacierał ręce, kroił ciasto i wołał kolejnego petenta na kozetkę lub przysiadkę do stolika na dymka przy kawie. Pieczątki rozgrzane do czerwoności waliły po stołach jak młot udarowy na robotach drogowych, że tylko rękę podstawić, to w czółko by pierdyknęli stempla idąc po żyłce; siwy dym i popelina... nawet nie zdążyłem zerknąć na zegarek, nacisnąć klamki a już byłem z receptami, skierowaniami, rentgenami i innymi pierdołami w drodze do domu. Herzlich willkommen Panie sąsiedzie zza rogatek!!! tylko brakowało
Ten sam rejon, te same "kasy chorych" a komfort obsługi nieporównywalnie gigantyczny i gdzie tu są kontrakty??? Czasem się zastanawiałem, czy jakiegoś pierwszorzędnego koniaczka, beczułki okowity albo innej brandy nie wtargać za pazuchą, bo sceneria na obiektach NFZ prawie jak z rozdania oscarów.
Szczęka z łoskotem rypnęła mi nieraz na ziemię rysując kafelki ze zdumienia. Jak tylko puściłem parę z ust jak to moje konowały mędrkują nad każdym petentem zapuszczającym korzenie w poczekalni, to szyby w oknach leciały od decybeli śmiechu.
Wpadłem przypadkiem z tamtejszymi papierami do swojego rdzennego lekarza, to były i gadka "czemu z miasta X a nie stąd, czemu nie u Nas Pan tego nie (z)robił" itp. Qrwica na zawołanie.
Teraz jak mam pójść do swojego lekarza, to się grubo zastanawiam, czy  nie poświęcić deko więcej czasu i śmignąć tam na ex małżeńskie "saksy", bo... no właśnie.

Wszyscy stoją ponad prawem a przestępca... zwykły w pełni zdrowy człowiek. Kuriozalnie dziki zachód w środku Europy. To je Unia Panie, ale cóż...

No można się bać ale czy na pewno zasadnie? Znałem kiedyś miłego, starszego pana, no dusza człowiek. A zabił w młodości człowieka, bo ten go zdenerwował. I ten starszy pan nie chorował na żadne choroby psychiczne, był w pełni poczytalny i świadomy tego co zrobił. Miałem w rodzinie bliską osobę z jakimś zespołem depresji i urojeń. Osoba ta brała leki ale jak już tu pisano leki te miały swoje efekty uboczne. Czasem więc przestawała brać leki, a czasem może halny wiał mocniej i efekty były widoczne, bo rozmowy z tą osobą stawały się trudne ale wykonalne. Zagrożenia nigdy nie zauważyłem. Znam też jednego gościa, który ma jakieś schorzenie acz nie dopytywałem jakie. Kiedy zbliża się jego zła faza, gość znika na jakiś czas lecząc się. Potem wraca i ot zwykły człowiek. Zresztą obrotny w interesach. Mój syn na przykład ma nawracające ataki tików i też ludzie się oglądają i dziwnie patrzą. Bo co, ma tiki, to im siekierę w plecy wbije?

Pierwsza sprawa to choroba chorobie nierówna.
Ostatnio nawet częściej mówi się o zaburzeniach niż o chorobie.

Dobra, jako że jestem posiadaczką nerwicy ze stanami depresyjnymi wypowiem się z mojej perspektywy. Jak mam gorszy dzień to wolę znieść go sama ze sobą, bo ani nie byłoby mi lepiej opierając się na kimś, ani temu komuś nie mogąc mi pomóc. Baa! Ja sama nie lubię jak ktoś marudzi. No, a zdrowe osoby, które są pesymistami i narzekają bo lubią- ah nie mogę powiedzieć co o nich myślę.

Nie chełpie się tym, że jestem "cool" wrażliwa, ale w sumie musiałam w sobie to polubić, bo inaczej idzie zwariować. No cóż wrażliwcem byłam od urodzenia. Dodatkowo miałam historie nerwic w rodzinie, więc poniekąd dostałam ją w krwi i nie była w rodzinie tematem tabu. Cóż po za rodziną to już bywa różnie, ale w moim wypadku to nie problem. Po pierwsze nie ukrywam zaburzeń wśród znajomych i o dziwo wielu z nich ma podobne problemy.

W pracy- pracuję i wykonuję swoje zadania tak jak powinnam, a wszystko co nie wiąże się z pracą uważam za moją prywatność.

Mimo wszystko uważam że społeczeństwo nie akceptuje takich wyznań. Będą oczywiście "mili", pomocni", a dobrze wiem że szukają stygmatów. Ma problemy, więc coś z nią musi być nie tak.... Na szczęście takich "życzliwych" ludzi się szybko wyczuwa  ;-D.

Uważam, że powinien nastąpić definitywny koniec z uznawaniem osoby korzystającej z psychologa bądź psychiatry, za kogoś WIELCE CHOREGO, NIEPOCZYTALNEGO, SŁABEGO, INNEGO. Myślę, że za jakiś czas takie leczenie będzie tak powszechne jak każde inne. Trochę jeszcze wody upłynie, ale trzeba temu pomóc.

Jeżeli mogę mieć jakiś apel to mam jeden. Jak dojdzie do sytuacji, że dowiecie się że ktoś się leczy to nie róbcie z tego wielkiego WOW.

tykwer- hymm... nie wiedziałam że ma schizo.. ale to BOSKI AKTOR.

comming out'y to wciąż rzadkość. No i sławnym więcej się wybacza. Tzn. sławny jak idzie na odwyk to jest hiroł, a jak ktoś z normalsów przyznaje się do alkoholizmu to leci na bruk.

Mam koleżankę chorą na schizofrenię. Kiedy ją poznałam była zupełnie "normalna", ale wrażliwa i nieco zagubiona. Choroba rozwinęła się w chwili, kiedy życie rozsypałao jej się na kawałki - zawaliła szkołę, przeżyła zawód miłosny, zupełnie nie potrafiła porozumieć się z rodzicami. Tak się złożyło, że miałam możliwość to wszystko obserwować - początki, pierwsze objawy, pierwsze zamknięcie w szpitalu psychiatrycznym, powrót do realności, nasilenie choroby, kolejne ataki, kolejne przymusowe pobyty w placówce zamkniętej.

Jak to u niej wygląda obecnie? Oczywiście stale musi przyjmować leki, za to między atakami wydaje się być taka, jak dawniej, choć może nieco bardziej przygaszona, chwilami zdystansowana, kiedy jednak zaczyna zamykać się we własnym świecie, absolutnie nikomu nie udaje się nawiązać z nią kontaktu. Niestety obecnie już częściej jest "tam" niż z nami.

Nie zauważyłam, aby otoczenie zepchnęło ją na margines, wciąż ma pewne grono znajomych, z którymi się spotyka, za to jestem pewna, że po kątach zdarzają się niemiłe komentarze. Sama kiedyś dosyć ostro zareagowałam na hasło starszej pani (notabene uważającej się za gorliwą katoliczkę), która w rozmowie z sąsiadką użyła zwrotu: "no wiesz, Gośka, ta psychiczna".

W moim bliskim otoczeniu jest osoba chora na psychoze/ schizofrenie..jk jest postrzegana?? Mysle ze powoduje nizrozumienie,irytacje,wspolczucie cZasem tez wywoluje agresje ale u nie licznych..bardzo przykra sprawa..osoba ta nie zdaje sobie sprawe ze swojej choroby..

Najczesciej ludzi z depresja inni ludzie traktuja normalnie (choc zdarzaja sie jakies podsmiechujki przez kretynow nie rozumiejacych problemu), schizofrenikow sie boja, a z tych z borderline sie smieja zwlaszcza gdy jest to czlowiek plci zenskiej. Sama choruje na to drugie - schizofrenie, ale malo kto wie o moim chorowaniu.

A jakie zaburzenie psychiczne zaakceptowalibyście u partnera lub partnerki?

Jestem tego samego zdania.
Podczas gdy pewne zaburzenia życia psychicznego np. depresja, albo jakieś nerwice mogą być swego rodzaju uciążliwością, która może przeszkadzać, ale nie dezorganizuje życia, to głębsze psychopatologie, gdzie człowiek chorujący „nie spostrzega, że spostrzega”, powodują, że wspólne życie staje się pasmem udręk.