Zbyt dobry przykład w domu a wybór męża i założenie rodziny - Netkobiety.pl

Z tą kwestią spotkałam się już w przypadku kilku par .... a właściwie znajomych, bo niektórzy z tęsknoty za domem odkładają czas ożenku. I powiem Ci, że problem wcale nie jest bagatelny; z tego przecież względu wynika tyle konfliktów z rozwodami włącznie, kiedy to człowiek ożenił się/ wyszedł za mąż a nie odciął pępowiny. Niektórzy mają wręcz..... wyrzuty sumienia, że zostawiają rodziców, że czas poświęcają również i teściom, że mąż/żona  automatycznie nie doceniają każdej dobrze ugotowanej zupy (a tata się zachwycał) czy porządku w pokoju ( a mama zawsze!). Cóż, tutaj prócz wstrzymania się z ożenkiem jednak, dobrze jest być świadomym, że faktycznie tak..... bywa

Najtrudniej -z moich obserwacji i skarg znajomych- przychodzi ta rozłąka na samym początku małżeństwa, zwłaszcza gdy miało się rodziców, którzy świata poza ukochanym dziecięciem nie widzieli. To jest swoisty..... szok kulturowy:)

Ale to, że zamieszkasz ze swoim partnerem nie oznacza całkowitej separacji od rodziny. Znam mężatki, które odwiedzają rodziców codziennie, nie wiem czy to dobrze czy źle, no ale widzisz, można

Tu jest głównie problem z akceptacją faktu, że oto wkraczam w świat obcych ludzi, którzy mają inne zwyczaje, inaczej spędzają weekendy, inaczej gospodarują pieniędzmi i na Wigilię podają zupę grzybową zamiast barszczu z uszkami. Nie, to nie kpina- to wszystko jest elementem tego "szoku" kulturowego w obrębie nowej rodziny

Catwoman jak już się zdecyduje na założenie rodziny z chłopakiem to raczej ciągłe odwiedzanie rodziców nie wchodzi w grę. Będzie nas dzielić pewna odległość, a poza tym to byłby taki stan zawieszenia, a nam zależy na pełnej samodzielności. Myślę, że ograniczalibyśmy się do odwiedzin ze 2-3 razy w miesiącu, a nie pomieszkiwaniu  
A ten szok ''kulturowy'' to przerabiam stopniowo i nie stanowi dla mnie dużego problemu, bo dość podobnie spędzamy czas w rodzinach, mamy podobne zwyczaje. A w różnicach się docieramy, jak dotąd skutecznie

Emilio, masz rację, mój chłopak przez pewien czas na początku dostrzegał to, że z jakiś powodów mam wrażenie, że nie jest dla mnie wystarczająco dobry i miał do mnie o to żal. On ma swój obraz małżeństwa w domu i go powiela. Ja sama przez pewien czas nie rozumiałam czemu akurat to i to mi przeszkadza, teraz już wiem, że to przez Tatę a raczej dzięki Tacie. Tak jak piszesz, gdzieś w głowie mam, że jak mój chłopak jakoś się zachowa to czuję, że jest to nieodpowiednie chociaż nikt mi nie tłumaczył, że powinno być inaczej. Na początku związku pouczałam go, to było błędem, teraz zachowuje to dla siebie, ale odczucie pozostało.

Przykładowo mój chłopak nie okazuje za bardzo swoich uczuć. U niego w domu też tak jest i ja to rozumiem i akceptuję. Dla odmiany mój tata jest tego przeciwieństwem, daje mi dużo czułości i nie ma dnia, żeby nie powiedział mi czy nie zrobił czegoś miłego. Teraz żyję sobie w tym przyjemnym stanie, ale jak będę spędzać czas tylko z chłopakiem (czyli kiedyś mężem), to czy ten brak tych drobnych czułości nie będzie mi doskwierał? Podświadomie czuję, że opcja 'więcej czułości' jest ''lepsza'' ale wiem, że to nie podlega ocenie, bo przecież co kto lubi. Wiem, że wiele takich różnic po pewnym czasie stało się dla mnie normą w relacji ja-mój chłopak i mi odpowiadają. Chciałam tylko zarysować czym te różnice się objawiają i dlaczego są pewną niewiadomą.   

Oczywiście jestem wdzięczna Bogu i mojej rodzinie, że mam takie życie. Jednak to nie zmienia faktu, że miewam przemyślenia na ten temat

Można, ale nie chcę go do niczego zmuszać
Wbrew pozorom mój chłopak też ma wymagania wobec mnie wynikające np. z kuchni jego mamy, ale nie są dla mnie żadnym problemem, przeciwnie, szybko przyznałam mu rację w tych kulinarnych kwestiach

Mój facet jest pod tym względem idealny - jest pedantem, któremu nie przeszkadza bałagan robiony przeze mnie, a jedynie ten we własnych rzeczach Czasem tylko westchnie jak ja potrafię coś znaleźć. Jednak spodziewam się takich sytuacji, zresztą mój tata robi czasem drobny bałagan a mama od lat ma o to pretensje,a tata nadal swoje. I sobie żyją i tak szczęśliwie

Wasze odpowiedzi dały mi do myślenia. Tylko się zastanawiam, jak ''wyłączyć'' ten mój wzór taty, żeby móc po prostu korzystać z niego na zasadzie wiedzy a nie emocji?

Świetnie to rozumiem. Wiele razy złapałam się na takiej myśli "szkoda, że on nie jest taki jak mój tata". Nawet kiedyś tak myślałam: "Czy ja chcę za dużo? Wystarczy aby traktował mnie tak jak mój ojciec mamę." itp. Dla mnie tata nie jest ideałem, ale jest przykładem mężczyzny idealnego dla założenia rodziny, dla moich dzieci.

Nie zgodzę się z tym do końca. Kobieta dla, której ojciec jest wzorem mężczyzny ma akurat to szczęście, że wychowała się w szczęśliwej rodzinie, a nie że jest niedojrzała do założenia rodziny.
Ja już od dłuższego czasu jestem niezależna finansowo od rodziców, sama troszczę się o swoje potrzeby. Kilkumiesięczny pobyt poza domem rodzinnym nie jest dla mnie problemem. Gdy byłam na studiach wracałam raz na miesiąc, a to było i tak po wielokrotnych telefonach mamy. Nie ciagnie mnie bardzo do domu, chciałabym mieć już swójj własny dom Jednak w każdym mężczyźnie szukam cech mojego ojca. Ważne żeby był zaradny, troskliwy z ogromnym poczuciem humoru. Z rozrzewnieniem wspominam czas gdy jako mała dziewczynka wygłupiałam się z tatą. Chciałabym, właśnie takie dzieciństwo zapewnić moim dzieciom. Niestety były też kary cielesne, to oczywiście jest niedopuszczalne.

No patrzcie, a ja zawsze wiedziałam, że NIE chcę kogoś takiego jak mój ojciec, nigdy w zyciu (chyba, że chciałabym je spędzić w płaczu i stresie), i znalazłam właściwie kompletne przeciwieństwo
Zastanawiam się, jacy są ci wasi ojcowie, bo coś takiego jak tesknota za ojcem czy poczucie bezpieczenstwa przy nim to dla mnie abstrakcja Znajduję to w partnerze, ale w odniesieniu do ojca nie potrafię sobie tego wyobrazić. No chyba, że partnera na miejscu ojca postawię..

Poza tym, uważam, że warto wymagać i warto pracować nad zwalczaniem swoich wad (tyczy się to obu stron w związku ). Nie widze nic złego w tym, że wymagasz. Gdyby się nie wymagało, a na pewnego rodzaju traktowanie pozwalało, to łatwo byłoby skonczyć w dysfunkcyjnym zwiazku. Myslę, że trzeba wymagać, ale jednocześnie traktowac jak człowieka - z tego co mówisz, rodzice tak cię właśnie traktowali. Kochali, byli wyrozumiali, ale jednoczesnie mieli ''duże wymagania" - sama tak napisałaś.
Mój chłopak też ma trochę wad, ale rozmawiam z nim, jeśli coś mi nie pasuje, zachęcam, pomagam czy wspieram w zwalczaniu słabości. Myślę, że jesli zastosujesz wzmocnienie pozytywne - będziesz zachecać do czułości, inicjować je, pokazywac mu, jak dzieki nim jesteś szczęsliwa, to to pokaże twojemu chłopakowi, że można z tego czerpać dużo przyjemności na co dzień. I stopniowo nauczy się ''naturalnie'' je okazywać. Ja tez na początku mojego zwiazku nie byłam święta, bardzo denerwowałam się i krzyczałam (skutek wieloletniej nerwówki w domu), ale mój chłopak jakoś to przeżył. Wiedział, że też mi z tym źle i że chciałabym nad tym zapanować. Myslę, że jeśli ktoś jest otwarty na rozmowę i chce się zmienić, to to bardzo dobrze rokuje na przyszłość. Nawet, jesli na początku ma wady, nad którymi należałoby popracować.