nie potrafię się przekonać do szkoły - Netkobiety.pl

Agatko, żal mi Ciebie. Przygoda ze szkołą moja była podobna.
Całe noce myślałam 'pójdę do szkoły' a później i tak nie szłam, sprzed drzwi też kilka razy uciekłam.
Dostałam nawet publiczną naganę za rekordowe liczby opuszczonych godzin.
Nigdy nie przestałam opuszczać, w klasie maturalnej ciągle mnie nie było.
Nigdy się nie uczyłam na sprawdziany, prace domowe przestałam odrabiać po podstawówce.
Na lekcjach zwykle byłam nie aktywna, nie uczestniczyłam w życiu szkoły, nie przychodziłam na żadne wydarzenia, w niczym nie chciałam brać udziału, nie byłam słodka dla nauczycieli, którzy mało mnie znali zresztą, nie integrowałam się z klasą.
Byłam w liceum plastycznym,które trwało rok dłużej, i rzuciłam je, by przejść bez przygotowania do liceum ogólnokształcącego na rok maturalny.
Szkołą gardziłam i nadal uważam szkołę ponad podstawówką za stratę mojego czasu.
Też rozmawiałam o tym z psychologiem, dobrym psychologiem. I chociaż ja byłam w szkole dręczona,za bycie dziwadłem to nie z tego wynikała moja niechęć.

Agatko ( pozwól, że tak będę się w tym poście do ciebie zwracać ), bardzo współczuję ci twoich przykrych doświadczeń, na pewno nie jest ci łatwo odciąć się od przeszłości, ale dużo zależy od ciebie.

Wspomniałaś, że masz 18 lat i zdajesz sobie sprawę z tego, że szkoła jest ważna. To prawda, ale czy poza tym, że chcesz ukończyć szkołę masz jakiś cel zawodowy ? jest coś czym chciałabyś się zająć ?
co cie interesuje, co lubisz robić ? gdzie widzisz się za jakieś 3 lata ?
Może jeśli określisz swój cel będziesz miała motywację do działania ? i tym samym zrozumiesz, że do szkoły chodzisz aby po 1 zdobyć wiedzę po 2 aby zrealizować swój cel, który masz postawiony - wówczas obawa przed złą atmosferą, koleżankami powinna mieć drugorzędne znaczenie.

Napisałaś, że blokuje cie szkoła ogólnie , a jak jest z nauką ? jakie przedmioty cie interesują ? jak sobie radzisz, czy szybko przyswajasz wiedzę ?

Szczerze zachęcam do podjęcia terapii ze specjalistą, niemniej jeśli nie masz takich możliwości to mam nadzieję, że osoby z forum podniosą cie na duchu i być może coś sobie uświadomisz.

A co sądzisz o tym, żeby się zacząć nad tym zastanawiać ? czy masz jakiś pomysł czym chciałabyś się zajmować po szkole ? studia ? praca, gdzie praca ? może jakiś kurs ?
Czym się interesujesz ?

To świetnie, oznacza to że nauka nie sprawia ci większych problemów, może warto to wykorzystać ?

Gdybyś miała wpływ na wszystko to co zmieniłabyś w życiu, otoczeniu żeby było ci łatwiej przełamać tą obiekcję ?
Wiem, że to trudne ale pomyśl ile tracisz czasu i ważnych zajęć poprzez hamulce. Dlatego pisałam o pracy z terapeutą, bo uważam że pomógłby ci szybko się uporać z tą sytuacją.
Wydajesz się być mądrą dziewczyną.

Agatko cieszę się z twojego sukcesu!!!
Jeśli chodzi o twoje zainteresowania - są bardzo ciekawe i warto popracować nad tym aby je rozwinąć.

Postaraj się przestać myśleć tym co cie hamuje a skup się na tym co cie motywuje. Motywacją mogą być twoje plany a tym samym związane z nimi działania - takie jak np. w tej chwili zdobywanie wiedzy, nauka. Pomyśl o tym, że to już całkiem krótki okres czasu a w efekcie możesz zrealizować swoje marzenia!
Pamiętaj, że już teraz warto rozwijać swoje umiejętności - np jeśli chodzi o wizaż, kosmetykę - możesz eksperymentować  a efekty swojej pracy pokazywać np na profilu zawodowym, widziałam również, że dziewczyny często robią i dodają filmiki na portale dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem. Zachęcam cię do takich aktywności poza szkołą! to na pewno pomoże ci w przyszłości.
W razie potrzeby pisz, jestem pewna że zawsze znajdziesz tu wsparcie.

Trzymam za ciebie kciuki i jeśli tylko poczujesz potrzebę pisz.

Witaj NinaLafairy hm piszesz że ""to  tylko  szkoła "" sęk  w tym że  dla mnie to  aż  szkoła ,a same słowo ""szkoła""  wywołuje u mnie  już  głupi  grymas  na twarzy , szybkie  bicie  serca itp. Ja nie   boję  się  uczniów, nauczycieli ,nauki  czy  czegoś   tam  ja się  boję  szkoły ,samego  budynku, instytucji  jeżeli  mogę  to  tak  nazwać. Wiem  że  to  nie normalne  bo  to tak , jak by  nurek  bał  się wody, ale  niestety  tak mam....  i  może  gdyby  rodzice   nie   zmuszali  mnie  do  chodzenia do  tamtej  szkoły  podstawowej  nie miała  bym  takich uprzedzeń, ale teraz  to   mogę  tylko  o  tym  gdybać, co  by  było  gdyby....

Ja  wiem  że szkoła  otwiera  perspektywy,  daje szanse na lepsze życie. Jestem  tego w  pełni   świadoma  jednak często zamiast iść i  otwierać   się na te   perspektywy ja  zostaje w  domu  z  łzami  w  oczach  bo  nie   potrafię się  przemóc,  coś  mnie  zatrzymuje...

Podsumowując tydzień: byłam w  szkole w  poniedziałek, czwartek  i   piątek  jestem  zadowolona,  nie  jest  najgorzej , jednak następny tydzień  muszę  być w  szkole  codziennie ,mam  nadzieję że się  uda

Agatko, czy ten lęk dopada cię tylko na widok budynku szkoły czy również innych budynków ?

to jest zaburzenie psychiczne ktore trzeba leczyc- fobia szkolna!!! jesli u ciebie w miescie nie ma specjalistow w tej dziedzinie  to jezdzij na terpaie do innego miasta. To nie jest twoj wymysl tylko jednostka chorobowa. osobiscie znam 1 osobe z tym zaburzeniem i wyobrazam sobie jak musi tobie byc ciezko ! Nie poddawaj sie!!!