Kłamstewka i półprawdy... - Netkobiety.pl

Cassiopea Najpierw może odniosę się do pierwszej części twojego maila, do tych "przykrych" słów: Twój mąż najpewniej jest cholerykiem, a choleryk musi szybko się rozładować nie przebierając w słowach po czym równie szybko mu przechodzi.

Jeśli związek ma być udany, trzeba umieć rozmawiać. Jeśli mąż nie chce rozmawiać, napisz mu list. O swoich wątpliwościach. On najprawdopodobniej kompletnie nie zdaje sobie sprawy z tego, że Ty masz wątpliwości, co do jego miłości względem Ciebie. Sądzi zapewne, ze jesteś chłonna jak gąbka i zniesiesz wszystko. Przekaż mu, że tak nie jest.

Jak sądzisz..... dlaczego on kłamie w drobnych sprawach? Masz jakieś podejrzenia?

Myślę, że nie byłoby źle, gdybyś zaczęła rozmowę, lub jak pisałam: napisała list gdzie wyznasz, że masz wątpliwości co do dalszych losów waszego małżeństwa. Może to go zachęci do rozmowy.

W KAŻDEJ sytuacji, każdego związku zaufanie to podstawa. Bez tego nie ma sensu.
Tłumaczenia Twojego męża.... cóż.... jak dla mnie pokazują brak szacunku do swojej żony

Diabeł tkwi w szczegółach.
Na pewno wspólnie ustaliliscie zaciskanie pasa? A może to Ty podjęłaś taką decyzję, a Twój mąż, kładąc uszy po sobie, powiedział słowa "zgadzam się" jedynie dla świętego spokoju?
Czytając pozostałe przykłady odniosłam wrażenie, że czytam post matki, uskarżającej się na niesfornego synka. Synka, który jest w okresie buntu, ale jawnie nie będąc w stanie sprzeciwić się decyzjom matki, stosuje różne gry podjazdowe, myśląc, że jego grzeszki nie wyjdą na jaw.

Wielokropek, a wiesz, że czasem mam takie samo wrażenie.  Jakbym miała w domu 3 dzieci, a nie 2.

Problem w tym, że tak, wspólnie ustalilismy zaciskanie pasa. I myslałam, że jesli cos wspólnie ustalamy, to możemy się tego trzymać.

Tak się zastanawiam czy to jego nastawienie nie wynika z jego doświadczeń sprzed naszego małżeństwa, bo był juz w związku w którym partnerka mieszała go z błotem i twierdziła, ze jest idiota który do niczego się nie nadaje. Może teraz, jak już trochę emocjonalnie stanął na nogi on zaczyna przenosić to na mnie?

Tylko co z tym zrobić? Na terapię nie ma szans, bo przy jego trybie pracy to nie ma prawa się udać. Rozmowy nie przynoszą skutków. Prosiłam kiedyś, żeby pisał dla mnie coś w rodzaju pamietnika i od czasu do czasu dawał mi do przeczytania, żebym go mogła lepiej zrozumiec, ale skończyło się na obietnicy, że będzie to robić... Jak trafić do takiego kogoś?

Ok, napisze i dam znać czy pomogło. Dziękuję za radę
Może ja powinnam zacząć pisać pamiętnik i dawać do czytania jemu?? Czasami tak mi się wydaje, że jak do niego mówię, to do niego to nie trafia i spływa po nim jak po kaczce.

Aha. No tak..... cóż... w mojej pierwszej odpowiedzi zasugerowałam, czy wiesz, skąd te kłamstewka. Być może ma to związek z inną kobietą. Ale to są tylko moje przypuszczenia.

Kto złoży papiery rozwodowe?

Nie załamuj się. Jeśli chcesz się dowiedzieć, czy on naprawdę chce rozstania, porozmawiaj z nim stanowczo, konkretnie. Zapytaj o szczegóły, np.
-Co zrobimy z mieszkaniem po rozwodzie?
- Czy chcesz z orzekaniem o winie?  itp. Wtedy się skonfrontuje z własnymi słowami, decyzją na temat rozstania.

I dlatego powinniście porozmawiać. Możesz dowiedzieć się, paru rzeczy o sobie. Uważam, że on Ci jest dłużny szczerą rozmowę, zanim podejmiecie decyzję o rozwodzie.

Problem w tym, że mój mąż nie chce rozmawiać. Od początku naszego związku on miał straszne problemy z rozmowami. Nigdy ich nie zaczynał i bardzo rzadko się otwierał. Ja zawsze wychodziłam z założenia, że problemy trzeba przegadać, bo same się nie rozwiążą, a on wolał je spychać "pod dywan" i liczyć, że znikną.

Z czułością nigdy nie było problemów. Z seksem też nie. Mamy bardzo podobne temperamenty, lubimy te same rzeczy.

Ostatnio mąż miał wypadek i przez to od ponad miesiąca jest w domu i nie pracuje (ma wyjechać dopiero w połowie lutego); ja chodzę normalnie do pracy. Dziś mi powiedział, że czuje się jak baba, bo zamiast pracować i zarabiać pomaga w domu i zajmuje się dziećmi... I, że nie jest w stanie sprostać moim oczekiwaniom...

Wyszłam, bo to naprawdę fajny facet. I mimo wszystko bardzo go kocham. Tylko zastanawiam się gdzie kończy się walka o związek, a zaczyna błaganie o odrobinę uwagi....

Nie wiem czy został tak wychowany... U teściów życie wygląda dosyć normalnie. Wiem, że była partnerka wbijała mu do głowy, że jest idiotą i do niczego się nie nadaje. Ale ja od 6 lat próbuję mu pokazać, że jest świetnym facetem... Widać bezskutecznie

Na codzień on jest naprawdę ok, ale jak przychodzi kłótnia, jakby mu się wyłączało myślenie. Mówi co mu ślina na język przyniesie, a potem czeka aż mi przejdzie i będziemy mogli sobie zacząć normalnie żyć (bez wyjaśniania tego, co zostało powiedziane).

Ja w tej chwili czuję się jak naiwniak Ale to z chłopem mnie rozbawiło Dzięki

Facet jest załamany tym, że nie może pracować, a Wy go jeszcze "z buta" .

Jeżeli masz świadomość, że jego poprzednia kobieta, go dołowała, to zastanów się nad tym, czy nie jesteś do niej podobna.
Tak po prawdzie, to zawsze dobieramy sobie podobnych partnerów i tylko wydaje się nam, że są zupełnie odmienni od poprzednich .
Moja była żona również pisała do mnie listy.
Nie otwierałem ich. Wiedziałem bez tego o czym pisze. Ona miała straszny problem, bo ostatnio rzadko ze sobą rozmawialiśmy, a ja...
A ja kombinowałem jak kolejny raz wywieźć w pole kilku mięśniaków, którzy chcieli odebrać nam wszystko. Błagałem, by dała mi trochę spokoju .
W odpowiedzi słyszałem, że w damskich gazetach piszą, aby o wszystkim rozmawiać.
O czym do cholery?! O tym, że każdego dnia mogłem nie wrócić do domu, czy o tym, że ten miły pan, który wczoraj uśmiechał się do nas pod domem obiecał, że potnie jej twarz jeśli nie zgodzę się na jego propozycję?

Facet nie musi być macho, aby tłamsić w sobie problemy, których rozwiązania nie widzi. I rzeczywiście: staje się wtedy dużo większym cholerykiem. Każdy by się stał .

Witam Cassiopea,może powinniście iść do psychologa-poradnii małżeńskiej tam możecie bez ogródek powiedzieć co was tak boli w drugiej osobie Taka osoba może wam pomóc w końcu wyszłaś za niego za mąż bo go kochasz i kochałaś,niby przyjmujesz do wiadomości fakt że dasz sobie rade bo po prostu musisz masz w końcu dzieci....ale tak naprawde nie chcesz odpuścić namów go na taką terapię daj wam 2-3 miesiące jak nic się nie zmieni to wtedy podejmiecie decyzję o rozstaniu ale decyzja ta będzie bardziej przemyślana a nie na zasadzie złych emocji które wami teraz targają...

I będę szczęśliwa chociażbym miała sobie to szczęście narysować....

pozdrawiam...

Moim zdaniem... No cóż, zaczne od Ciebie. Te 40zł, to pomyśl, czy wolałabyś, żeby poszedł do kina, czy na piwo, czy coś wyżej %, bo ja bym jednak wybrała kino. Jeśli on nie chce rozmawiać, to nawet oglądając TV razem, czy będąc w kuchni, gdy nie ma przy was dzieci, powiedz mu 'wiem, że nie chcesz tego słuchać, ale potrzebuje się wygadać komuś kogo kocham. Nie musisz nic odpowiadać, po tym, co Ci powiem możesz nawet wyjść, tylko prosze wysłuchaj mnie.' I powiedz mu to wszystko w delikatny sposób, np. W każdym małżeństwie są wzloty i upadki, ale jest pare rzecy, które mnie niepokoją. Rozumiem, że mężczyźni są zamknięci w sobie, ciężko przyznać się do błędu, chodź KOBIETY TEŻ TAK MAJĄ (musisz to powiedzieć, wtedy nie będzie, że tylko go obarczasz tym wszystkim, poczuje się lepiej). Ufam Ci, ale powoli to wszystko pryska, jesteś wspaniałym tatą, ale te drobne kłamstewka zostawiają pewien uraz na naszej miłości, ale w przyszłości też na miłość naszych dzieci, bo one będą nieszcześłiwe, bo 'tata niedotrzymuje słów' i dodaj, że może się czepiasz, ale takie głupie słowo jak 'przepraszam' Ci daje bardzo dużo w takich sytuacjach, że chciałabyś, żeby był względem Ciebie całkowicie szczery, żeby gdy coś zrobi, to Cię przytulił, pocałował w czoło i przeprosił, dla niego to nic, a dla kobiety to jest bardzo dużo. I musisz być bardzo spokojna, to ma być zwierzenie. Na końcu miło by było (jeśli on przełknie to, co do niego mówisz) jakbyś go przytuliła, czy nawet pocałowała w policzek i powiedziała 'dziękuje skarbie, że mnie wysłuchałeś, to było dla mnie bardzo ważne'

Nie gwarantuje, że to zadziała, ale mój chłopak mnie tego nauczył

Co z tym robic?
Piszesz, ze Twoj maz to fajny facet, tylko nie piszesz nic o jego "fajnosci"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Piszesz tylko o jego "niefajnosci" !!!!!!!!!!!!! Wiedzialas juz przed slubem, ze facet taki a nie inny!!!!!!!!!!
Ale co tam ja potrafie go zmienic????
No i co nie udaje sie????
Kochana ja nie chce Ci tu mowic, kto dobry kto zly ale zastanow sie nad moimi slowami. A wiesz dlaczego przyszly mi takie mysli do glowy czytajac Twoje posty?
Bo on ma isc do psychologa, on ma pisac pamietniki (taka spowiedz ) a Ty bedziesz diagnozowac co on zrobil, pomyslal zle albo dobrze??? Czyli po co do psychologa - Ty go "uzdrowisz" !!!! Zrobi tak jak Ty chcesz i nie bedziecie mieli problemu???
Piszesz, ze chcesz go zrozumiec a on Ci powiedzial, ze nie chce malzenstwa i rozumiesz go? Nie Ty masz swoje teorie jak on sie powinien zachowac, co Ci jest winny, powinnien Ci wyjasnic !!!!
To sa "Twoje chcenia" a nie proba zrozumienia!!!!!!!!!!
Jak trafic do niego? Nijak!!!! Zajmij sie soba i zastanow sie co Ty chcesz bo on sie nie zmieni!!!!!!!!!!
Zrob sobie liste (chociaz bedzie ciezko, bo prawda bardzo boli) i pisz: Plusy i Minusy mojego meza.
Potem jak juz przelkniesz zrob sobie nastepna liste: Co bym chciala od zycia?
Kochana Twoj problem to nie facet, Twoj problem to: Dlaczego wybralam sobie takiego faceta?

Cześć, jestem tu nowa.. Mam problem z narzeczonym i jego siostra.. Od razu powiem że są bliźniakami po 28 lat na karku. Otóż ich zachowanie strasznie mnie denerwuje i sprawia że dostaje nerwobólów. Dodam że mieszkamy razem od roku. Ona mieszka z rodzicami i gdy tam jeździmy zaczyna sie cała szopka. Całusy na powitanie przytulanie siadanie na kolanach lub nawet gdy ja siedzę obok niego i sie przytulam ona też przychodzi i się przytula. Wkurza mnie to bo czasami zachowuje się tak że chce mi udowodnić ze mój narzeczony jest tylko jej i nic na niego nie można powiedzieć zażartować bo zaraz zabija mnie wzrokiem. Laska oczekuje od niego ze gdy jestesmy u teściów on bedzie przychodził do niej do pokoju ( bo ona rzadko kiedy wychodzi, cały czas sie uczy) i beda sobie rozmawiac a ja najlepiej mam siedziec z jego rodzicami. Ostatnio tak zrobil, że zostawił mnie samą i poszedł do niej do pokoju. Gdy ona przyjezdza do nas i wyniermay sie na spacer do parku to  jest w stanie gdy ja ide z nim za reke przytulic sie i idziemy tak w trojkę. Wstyd mi wtedy przed ludźmi bo wygląda to tragicznie. A jak wracamy do domu i idziemy spac to oczywiście całusy na dobranoc i jak rano wstają to na powitanie nowego dnia. Są tygodnie ze codziennie ze soba rozmawiają i on olewa w tym czasie mnie. Raz gdy skończyliśmy się kochać nawet ze mnie nie zszedł i od razu chwycił za telefon aby do niej zadzwonić. Czasami mam wrażenie ze laska wogole mnie nie akceptuje. Gdy dzwoni to nie pyta sie co u nas tylko co u niego. Gdy sie zareczylismy nwet nie spojrzala na pierscionek nie mowic juz aby pogratulowala albo ucieszyla sie razem z nami.. nic. Najgorsze jest to ze jak rozmawiam z nim o niej  i ich relacji to on mowi ze wszytsko jest ok i wydziwiam. Czy to jest normalne czy moze za bardzo wydziwiam? Jak za czesto sie kontaktuja(np. codziennie) to mam koszmary z jej udzialem i zawsze w nich jestem odstawiana na drugi plan.

Happyfull, z całym szacunkiem ale chyba nie wiesz co piszesz.
Z Twojej wypowiedzi wnioskuję, że radzisz aby autorka tematu po prostu odpuściła wszystko, dostosowała się do Pana Męża i niech sobie żyją długo i szczęśliwie OBOK siebie a nie ze sobą.

Masz rację Catwoman .

Tego, że kicałem na jednej nodze także nie było widać (zauważyły to tylko 3 ekspedientki i dwie sąsiadki ).

To jest taki dziwny mechanizm: my nie zauważamy, że przycięłyście końcówki włosów, a Wy nie zauważacie, że mamy kłopoty, którymi nie chcemy się chwalić .

Mój kolega rozwiązał ten problem definitywnie: gdy ma gardłową sprawę wtedy nawet przez kilka dni nocuje w swoim gabinecie (w firmie). Na szczęście ma tam małą łazienkę .
Oczywiście jego żona zainstalowała mu tam kamerkę IP .
On oczywiście udaje, że o tym nie wie .
I wszyscy są... szczęśliwi???

daniolko: jeśli pozwolisz, to zwrócę Twoją uwagę na pewien niuans. Między bliźniakami istnieje niekiedy dziwna więź, znacznie głębsza niż między normalnym rodzeństwem. Dlatego uważaj, aby nie zrobić sobie z tej siostry wroga. W całej reszcie rację ma Catwoman .

Ale ze mnie lizus.

Rozmowa to podstwa w zwiazku, rozmowa o wszystkim, tez o uczuciach. B wazna. Zawsze lubilam facetow ktorzy potrafia i lubia  rozmawiac, a nie jakichs tam mukow...:) A czesto jednak z dobra rozmowa mezczyzni maja klopot...........:(

Słownik Marsjańsko-wenusjański.... pisany pod każdego osobnika indywidualnie

Czytalas tak aby tak to zrozumiec . Nigdzie nie pisalam, zeby partnerka dostosowala sie do partnera i zyla obok szczesliwa. Pisalam, ze partnera nie moze zmienic, jezeli sam tego nie chce! Nic uswiadamianie nie pomoze. Czytaj ze zrozumieniem!

Zaprosiłam dziś mojego męża na randkę Co prawda w duzym pokoju, bo za ścianą śpią dzieci, ale co tam Trzymajcie kciuki

Trzymamy .

Ja też chcę na randkę .

No pewnie...

A jak wróci moja Pani to będę wyklepywał największa patelnię z wiernego odbicia mojej twarzy .

Nie wiem czy wyjelam Twoje wypowiedzi z kontekstu - ja tak zrozumialam Twoje posty.
A czemu sama nie chcesz isc do psychologa?
I powiedz czemu piszez, ze "to nie ma prawa się udać"? To bardzo depremujace . Przeciez Twoj maz jest teraz w domu - dobrze zrozumialam?
Co do fajnosci Twojego meza to nic fajnego w Twoich postach nie znalazlam
Pomaga w domu, zarabia, opiekuje sie dziecmi - to chyba normalne w malzenstwie albo w zwiazku partnerskim? A moze nie? Moze to cos nadzwyczajnego?

YOGI bear moj post nie byl do Ciebie skierowany. 
A co do "czepiania" to na forum kazdy sie moze wypowiadac i miec swoje zdanie.

Dzieki za oswiecenie
Piszesz o facetach a ja mialam na mysli mezczyzne. A do ktorego gatunku Ty sie zaliczasz?

Moi drodzy, nie ma sensu się tu przekomarzać Chcecie to napiszcie do siebie na maila/ gg i po sprawie

Połowicznie. Syn się rozchorował i do północy nie mógł zasnąć... Ale zanim zasnął, jak tak patrzyłam na tych moich mężczyzn to po raz kolejny doszłam do wniosku, że mam świetnego męża i warto powalczyć

Tak więc dopiero po północy udało nam się trochę porandkować Dawno nie było mi tak dobrze w jego towarzystwie. Jednak to prawda, że połowa sukcesu to przestać myśleć o problemach. I tak sobie pomyślałam, że najpierw musimy sobie odbudować tą bliskość, a cała reszta pewnie w międzyczasie się rozwiąże sama. W każdym razie było super

Tak twierdzi. Mam nadzieję, że na deklaracjach się nie skończy, chociaż domyślam się, że do rozmów jeszcze daleka droga przed nami. Ale ziarenko optymizmy jest )