Kompetencje miękkie - jaki mają wpływ na jakość pracy? - Netkobiety.pl

Należy też dodać, że owe kompetencje, które wpływają na jakość pracy powinien również, a może nawet przede wszystkim, posiadać kierownik ( w końcu "ryba psuje się od głowy" ).
Ja pracowałam kiedyś w takiej firmie gdzie dyrektor wyskakiwał z inwektywami, nie przebierał w słowach dodatkowo nie potrafił zmotywować ani nas ani siebie, no jedyne czego nie mogę mu zarzucić to asertywność Takie zachowanie wpływało na całokształt nie tylko jego pracy, ale również na jakość pracy naszej, naszego rozwoju etc.
Często spotykacie się z tego rodzaju "kierownictwem"? jak brak takich kompetencji u osoby zarządzającej wpływa na waszą jakość pracy? na pewno są osoby, który potrafią to zignrować i pracować z dystansem. Ciekawa jestem każdej opinii.

Nie zdarzyło mi się nigdy pracować w korporacji, jakiejś dużej firmie, obecnie jestem freelancerem pracującym na umowę śmieciową, ALE:
Miewam szefów; raz takich, którzy nadzorowali moją pracę non stop przez 8h, innym razem (jak teraz) bardzo pośrednich, którym składam jedynie raporty dotyczące swojej pracy.

Co do samych szefów; trzeba zaakceptować jedną rzecz: szef jest innym człowiekiem w pracy i innym prywatnie. Spotkałam w swym życiu mnóstwo osób - pracowników (kobiet) które nie wiedziały tego, nie potrafiły zaakceptować i personalnie brały do siebie dosłownie wszystko, po czasie zwalniając się z hukiem w poszukiwaniu "lepszego szefa".
Natomiast gdyby przeanalizować zachowanie samego szefa- był upierdliwy, niechętny do dawania podwyżek, zawsze miał mnóstwo "ale" i zadań "na wczoraj" - ale cóż, taki zwykle jest szef
Pracownice, które znam a o których mowa, zdecydowanie nie posiadały kompetencji miękkich

KGB, myslisz że kompetencji miękkich można się nauczyć?

Ja mam poważne wątpliwości. To znaczy pewnie można ale tylko do pewnego stopnia. Jeśli się ma chociaż minimalne predyspozycje to można je udoskonalić, ale bez predyspozycji to walenie głową w mur.
Ja zawsze byłam 'inna' od rówieśników. Nie umiałam nawiązać kontaktu w grupie. I przez 35 lat od dnia mojego pierwszego dnia w przedszkolu niewiele się zmieniło. Od 4 lat jestem w UK i nie mam ani jednej koleżanki/kolegi.
Autoprezentacja? Negocjacje? Kreatywność? Rozwiązanie konfliktów? Zapomnij! Nikt mnie nie nauczy jak zachowywać się w takich sytuacjach bo nikt mi nie poda gotowych formułek do zapamiętania. A bez formułek po prostu właściwe odpowiedzi nie przychodzą mi do głowy. Nie wyobrażam sobie żeby był na to jakiś sposób.
Widziałam jakąś reklamę warsztatów która mówiła 'każdy może nauczyć się być menadżerem'. Uważam że to bzdura. Nie każdy może być skoczkiem narciarskim, skrzypkiem, projektantem wnętrz,politykiem - i nie każdy może też być menadżerem.
Nie rozumiem jak 10 godzin jakiegoś treningu miałaby dać mi to do czego 40 lat pracy i doświadczeń nawet mnie nie przybliżyło?
Zawsze w zyciu miałam także jak coś wydawało mi się do nauczenia to się tego nauczyłam,a jak coś budziło lęk i wydawało się górą nie do przebycia to takie pozostawało mimo że starałam się tego nauczyć - że choćby wymienię prowadzenie samochodu czy robienie prezentacji.

PS. Nigdy  nie mówiłam że jestem dobrym specjalistą. W tym zakresie  niestety też poległam.

dlatego:

Plus, zapomniałaś dodać, kasy. W UK to może kosztować fortunę.
A jak i tak jestem w niebezpiecznej sytuacji, mogę zostać bez pracy na długo i oszczędności są mi potrzebne. Zwłaszcza że już wtopiłam na kredycie w CHF. Więc niekoniecznie chcę inwestować więcej w coś w co może nie przynieśc efektów...

W Polsce darmowych też nie ma!

A kto robi cokolwiek za darmo? Każdy przecież musi z czegoś zyć...

Niemniej- chętnie spróbuję. Chociaż nie jestem przekonana co do skuteczności.
Podobnie było z prawe jazdy. Niektórzy mówili: każdy może się nauczyć. Byłam na kursie raz, jeszcze jako nastolatka, oblałam egzamin i więcej nie poszłam. Po jakichś 10 latach poszłam na kurs znowu, zdałam za 4 razem i po mnóstwie dodatkowych lekcji. Potem bałam się jeździć więc znowu wzięłam dodatkowe lekcje. W efekcie jeżdżę jako tako ale tylko po znanym terenie, w nieznanym terenie gubię się tzn nie mogę znaleźć drogi no i przy tym robię błędy i do tragedii niewiele potrzeba. Więc rzeczywiście - do jakiegoś tam stopnia nauczyłam się, ale to jest chyba maksimum moich możliwości w tym zakresie chociaż wciąż niewystarczająco żeby bezpiecznie prowadzić.

Ja tylko dodam, że teraz jest moda na to aby w pracy być "widocznym". Każdy szef chce komunikatywną osobę, która szybko nawiązuje nowe relacje, która potrafi rywalizować przynosząc sukces szefowi albo zespołowi. Mile widziane są osoby tzn. dobrze wygadane, które swoją postawą sprawiają wrażenie pewnych siebie. Asertywne, energiczne, szybkie.

Ok! Te cechy są ważne, szczególnie jak ktoś pracuje w sprzedaży. Jednak absurdem jest wymagać takich cech na stanowiskach gdzie w rezultacie najbardziej liczy się precyzja, dokładność, fachowość. Gdzie często przy tego typuj pracy nie ma potrzeby posiadania umiejętnosci nawiązywania nowych znajomści, co najwyżej umiejętności przekazywania istotnych informacji. Dobrej ogranzacji pracy własnej itp.

Tym bardziej, że osoba energiczna raczej zanudzi się i nie wysiedzi kilku godzin nad jakimś np. wymagającym precyzji projektem. Natomiast ktoś spokojny nie ma ochoty na siłę "przyjaźnić się z zespołem" aby ktoś inny nie zarzucił mu braku umiejętności pracy z ludźmi. Co akurat jedno nie musi wykluczać drugiego.

Zresztą ludzie raczej instynktownie wybierają sobie zawody zgodnie z osobowością, temperamentem. Wiadomo, że innych cech powinno się oczekiwać, wymagać od sprzedawcy, a jeszcze innych od informatyka, czy księgowej.

Jednak ja mam wrażenie, że pracownicy jak i szefowie te cechy (asertywność, komunikacyjność, elastyczność itp.) często mylą z cwaniakowaniem i agresją. Czesto paradoksalnie osoby kłótliwe, atakujące kogoś innego aby się same wybielić, ogólnie nieustępliwe, krzykliwe są odbierane jako te pewne siebie, komunikatywne, asertywne. W moim poczuciu to jest żałosne. Tym bardziej, że jak taka osoba awansuje na np. lidera zespołu to jakoś słabo widzę aby taki ktoś potrafił swoich podopiecznych zmotywować, czy czegoś nauczyć.

Zgadzam się. Bardzo często tak jest, że cwaniactwo jest interpretowane jako asertywność. Najgorszy scenariusz jest wtedy kiedy taka "pseudo asertywna" osoba awansuje i uczy młodych jak mają być "asertywni" wobec klientów. Wtedy rozgrywa się dramat ponieważ szereg klientów nie godzi się na taką "asertywność " i rezygnują, wyniki spadają w konsekwencji zaczynają się zwolnienia i to najczęściej tych nieboraczków których jakiś cwaniakowaty typ uczył "asertywnego" zachowania.