Wykańczająca zazdrość/zaborczość dziewczyny - Netkobiety.pl

Kuba, wcale nie przesadzasz, a Twoje problemy to nie błahostki.

Twoja dziewczyna manipuluje Tobą, wysysa z Ciebie energię, a Ty niestety robisz najgorszą rzecz, czyli podporządkowujesz się temu.
Nie wiem jak się ten Wasz związek skończy, ale wiem co z pewnością powinieneś zrobić.
Po pierwsze. Wziąć się za naukę. I koniec.
Po drugie. Rozwijaj na nowo swoje pasje.
Po trzecie. odwiedzać rodzinę i przyjaciół.

A Twoja dziewczyna nie ma koleżanek? Ona się uczyć nie musi? Przyczepiła się Ciebie jak huba.
Ona też ma problem, niestety ze sobą. I albo zacznie akceptować Ciebie i Twoje życie, albo droga wolna.
Musisz być konsekwentny.
"Jadę bo się umówiłem z ojcem"
"Dziś się nie spotkamy bo za kilka dni mam sprawdzian"
"Dawno nie wychodziłem z chłopakami. Dziś wychodzę"

Bądź asertywny.

Jesteś w toksycznym związku, wiesz o tym, prawda? Twoja dziewczyna wymaga od Ciebie czegoś co w normalnym związku się nie zdarza. Ona w ogóle zdaje się nie zauważać Twoich potrzeb, chce żebyś poświęcał jej cały wolny czas i nieważne jest to że wtedy nie masz się kiedy pouczyć. Dla niej możesz siedzieć po nocach i zakuwać do sprawdzianów czy przygotowywać się na kolejny dzień do szkoły, najważniejsze jest to, zebyś siedział z nią każdego wieczoru. Ona wymaga i tak musi być. Zacznij myśleć o sobie w tym "związku", bo ja widzię, że wszystko jest podporządkowane Twojej dziewczynie.

Nie rozwijasz swoich pasji, bo ona sobie tego nie życzy.
Nie spotykasz się z kolegami, bo ona sobie tego nie życzy.
Nie spotykasz się z tatą, nie jeździsz samochodem, nie chodzisz sam na spacery, bo ona sobie tego nie życzy.
Nie masz satysfakcji w łóżku, bo ona myśli tylko o swoich potrzebach, a o Twoich zapomina.
Nie przykładasz się do nauki, bo ona chce żebyś po szkole poświęcał jej cały wolny czas.

Ona potrzebuje terapii i to natychmiast. Bez tego się nie obejdzie, żadne rozmowy nie pomogą... Wiem, bo sama przerabiałam coś podobnego. Kilka lat temu miałam chłopaka który też był zazdrosny o byle co. I zrobiłam tak jak Ty, czyli podporządkowałam mu się. Teraz z perspektywy czasu wiem, ze była to najgorsza rzecz jaką mogłam zrobić. Gdybym od początku nie dała sobą manipulować, nie ustępowałabym na każdym kroku, on by musiał mnie zaakceptować taką jaka jestem albo droga wolna. Ale cóż, człowiek uczy się na błędach. Wtedy bardzo mi zależało na naszym związku, więc dla świętego spokoju, żeby nie było kłotni o wszystko, to robiłam i postępowałam tak, jak on chciał. Też straciłam znajomych, nie rozmawiałam z żadnym chłopakiem, bo on nawet w zwykłym "cześć" upatrywał się zdrady. W szkole potrafił mnie szpiegować, przez dziurkę od klucza patrzył z kim siedzę na lekcji, nie daj Boże żeby to był jakiś kolega, bo na przerwie już miałam awanturę. Założyłam sobie portal społecznościowy, to po 2 tygodniach musiałam go usunąć, bo on suszył mi głowę, że po co założyłam, że pewnie piszę z chłopakami cały czas, że większość moich znajomych to faceci, że on sobie nie życzy żeby tak było. I codziennie, dopóki nie usunęłam swojego profilu był w złym humorze, czepiał się o coś, nic mu nie pasowało. Jak tylko wspomniałam coś o tym, że w wolnym czasie weszłam na gg, to było przesłuchanie: z kim pisałam, że znajomi są ważniejsi niż on, że wolałam poświęcić tą godzinę na siedzienie na gg, niż rozmowę z nim. On nie przyjmował do wiadomości, że potrzebuję trochę czasu dla siebie, co wcale nie oznaczało ze kocham go mniej. Przeglądał też mój telefon, jak kiedyś znalazł sms-a z życzeniami świątecznymi od kolegi to zaczął się wypytywać skąd się z nim znam, czy długo się znamy, jak często piszemy i co to w ogóle ma być, że on mi wysyła życzenia. Jak chciałam spotkać się z koleżankami to oczywiście też były wielkie pretensje, nie zgadzał się na to, powiedział że po co chcę się z nim spotykać, czy on mi już nie wystarcza? A jak już się uparłam i posżłam na to spotkanie, to obrażał się na mnie i wysyłał swoich kolegów żeby mnie szpiegowali. Jeszcze było wiele takich sytuacji gdzie on pokazywał swoją zaborczość, ale już nie pamiętam. Tak poz tym wszystkim co tu opisałam, układało się nam całkiem nieźle. Zapomniałam dodać, ze on zachowywał się tak pomimo tego, że codziennie powtarzałam mu jak bardzo jest dla mnie ważny, że nie potrzebuję nikogo innego, że bardzo go kocham i koledzy to tylko koledzy i nie ma o co być zazdrosny. Ale on dalej swoje....

W końcu po 2 latach powiedziałam sobie dość, nie pozwolę się dalej tak traktować, że też mam prawo do normalnego życia. W któryś dzień powiedziałam mu, że nie mogę tak dalej, że nie wiem czy go kocham, że potrzebuję przerwy. On się przejął, na początku nie wiedział dlaczego, co takiego robił źle, że chcę przerwy. Dla niego taka zaborczość była normalna. Twierdził że tak jest dlatego, bo mu na mnie zależy. Po chwili stwierdził że pewnie mam kogoś i dlatego chcę przerwy, że na pewno go zdradziłam...... Dla mnie to było absurdalne, ale on miał takie domysły. Po jakimś okresie przerwy on zadzwonił do mnie, rozmawialiśmy ponad godzinę. Powiedział że wszystko przemyślał, że wie że jego zachowanie było złe, że zmienił się i prosił o jeszcze jedną szansę. Długo zastanawiałam się czy się na to zdecydować, ale w końcu pomyślałam że może faktycznie będzie inaczej, bo jeśli mu na mnie zależy tak bardzo jak mówi, to nam się uda. Tydzień było super, nie kłóciliśmy się, nie miał pretensji, nie czepiał się o byle co. Tyle że to w sobie tłumił. W drugim tygodniu zaczął się dopytywać, ale nie tak jak dawniej: ze złością, tylko spokojnie. Zrozumiałam się ze nic się nie zmienił, tylko forma dociekań i kontrolowania była "łagodniajsza". Z resztą po tej przerwie ja nie umiałam się już normalnie zachowywać.... Miałam zniszczoną psychikę i tak przestawioną, ze nadal kryłam się jak rozmawiałam z jakimś kolegą, nie wiedziałam jak mam się zachować, bo a nuż gdzieś by mnie zobaczył mój chłopak i nie wiem jaka by była jego reakcja.....

Zachowanie Twojej dziewczny jest wyniszczające zarówno dla niej, jak i dla Ciebie. Postaraj się coś zacząć robić w tej sprawie. Pierwszą rzeczą jaką bym Ci poradziła to to, żebyś nie spędzał z nią każdego popołudnia i zaczął się w końcu uczyć, bo jak zawalisz szkołę, to za ciekawie nie będzie. Po prostu powiedz że nie spotkacie się dzis, bo musisz się uczyć. I nie reaguj na jej fochy, nie przejmuj się ze się obrazi, że będzie robić awanturę. Najważniejsze jest to, żebyś nadrobił zaległości, bo na pewno masz ich sporo. Powiedz ze przyjdziesz do niej, jak wyrobisz się ze wszystkim i tego się trzymaj. Bądź nieugięty. Wiem że to będzie BARDZO trudne, ale tak trzeba. Ona będzie zachowywać się jak mała dziewczynka, będzie się obrażać i tupać. Powiedz jej że jest dla Ciebie bardzo ważna, ale zarówno ważne jest dla Ciebie to, żebyś skończył szkołę. Powodzenia!!!

Ona będzie reagować tak za każdym razem jak będziesz chciał gdzieś wyjść, pouczyć się, posiedzieć w domu czy zwyczajnie spotkać się z tatą. Musisz być na to gotowy i nie uginać się. Ona musi zrozumieć że nie jesteś w stanie poświęcić jej całego swojego czasu, że ona jest bardzo ważna, ale masz też inne rzeczy do zrobienia, a doba ma tylko 24 h i nie możesz obawiać się tego że ona Cię zostawi. Jeśli na prawdę Cię kocha, to zaakceptuje taką zmianę i będzie z Tobą nadal. Wiadomo że to będzie taka rewolucja w waszym życiu, ale musi przywyknąć do tego