Czy to nie dzieje się za szybko... - Netkobiety.pl

ile wy macie lat?

Mamy po 22 lata...
Oj wiem wiem... Kocham go... Ale to coś innego niż w moim poprzednim związku. Byłam z byłym 4 lata i tam było inaczej bo miłość przyszła z czasem była taka "rozsądna" i rozsądnie się też skończyła. A tu to całkiem co innego może rzeczywiście górę bierze fascynacja. Nie jest tak że jestem rozkapryszona gówniarą która nie wiem co to miłość. Bardzo dobrze wiem co to miłość i jestem już wystarczająco dorosła żeby używać mózgu ale to jest takie niesamowite... Wiem że to może się szybko skończyć więc narazie w głebi duszy mam dystans. I to nie jest tak że nie widzę jego wad bo widzę i widziałam od początku i akceptuje je. On nie jest jakimś "boskim alwaro' jak to się mówi jest przeciętny i za to go kocham. Ale wiem że może to się skończyć dlatego narazie nie angażuję się w 100%. Trzymam odpowiedni dystans narazie. Może rzeczywiście poczekam przystopuje.. Zobaczę czy naprawdę to nie przeminie...

vinnga wiem wiem to "stopowanie" właśnie jeśli chodzi o wspólną przyszłość ślub dzieci... Wszystkiemu innemu już dawno się poddałam i to jest niesamowite i mam nadzieję że tak szybko się nie skończy:)

Jestem w identycznej sytuacji. Znamy się 3 miesiące, planujemy ze sobą zamieszkać, z tym że teraz dzieli nas 300 km i trochę się tęskni Szybko się zakochałam bo chyba od pierwszego wejrzenia on też. Tydzień po tym jak wyjechałam z miasta, w którym on mieszka, przyjechał do mnie. Spędziliśmy razem dwa tygodnie, było naprawdę fantastycznie. Gdy tylko możemy spędzamy ze sobą każdą chwile i są to chwile, których nigdy nie zapomnę. Ma pewne wady i widzę je i czasami doprowadzają mnie do szału ale kocham go. Powiedział mi, że kiedyś będę jego żoną i będziemy mieć dzieci, dwójkę, okaże się jak będzie, chciałabym żeby było dobrze, zobaczymy. Kiedyś w żartach wybieraliśmy imiona i los chciał, że podobają nam się te same i tak samo chcieliśmy zawsze dać naszym dzieciom na imię.

Zastanawia mnie tylko to, czy to ma sens, tak naprawdę. Może okazać się, że jednak to był błąd i tego się bardzo boje. Spotkałam go parę dni po tym jak wyprowadziłam się od byłego( po dwóch latach wspólnego mieszkania). Byliśmy razem 3 lata i wszystko rozpadło się po wspólnym zamieszkaniu.

Oj, w przypadku Andzi nie byłabym taka pewna czy powinna iść na całość.

1. Dzieli ich 300km - decyzja o zamieszkaniu razem w tym przypadku nie powinna zapadać pochopnie. Bo ona wymaga całkowitej zmiany stylu życia i środowiska przez jedną ze stron. Taką decyzję potem trudno odkręcić.
2. Andzia ma dopiero 19 lat i już ma za sobą 2-letnie mieszkanie z chłopakiem. To rodzi podejrzenia, czy na pewno jest osobą w pełni świadomą swojego zachowania. Nie mówię o chorobach psychicznych, ale czy np. jej potrzeba tak szybkiego angażowania się w związek nie jest zaspokajaniem potrzeby bliskości, której nie dostała w domu rodzinnym, czy nie jest ucieczką z patologicznego domu.
3. Po 3 miesiącach znajomości niektóre wady chłopaka doprowadzają Andzię do szału. Do czego ją doprowadzą po kilku miesiącach wspólnego mieszkania?

Poddanie się emocjom, korzystanie z szalonego zakochania - tak. Decyzje, które mają wpływa na dalsze życie - nie. Nie tak szybko.

On wprowadza się do mnie, chce zmienić swoje życie całkowicie, odciąć się od tego co go otacza w jego mieście.
Jestem świadoma swojego zachowania w pełni, to że mam dopiero 19 lat nic nie znaczy, rodzina bardzo mi pomaga i wspiera mnie, zawsze była przy mnie. I nie ma tu mowy o żadnej patologii.
Każdy ma jakieś wady, nikt nie jest idealny, prawda? Ale nad tym można popracować wspólnie, zmienić coś dla drugiej osoby...

Pół roku? Spokojnie, spokojnie. Najpierw zamieszkajcie razem i dopiero po roku, dwóch starajcie się o dziecko. No i czekam na twój wpis za dwa lata. Oby nie w "Rozstanie, Flirt, Zdrada, Rozwód".

efter9 a ja cię popieram gdybym miała faceta odpowiedniego i mielibyśmy odpowiednie warunki lokalowo finansowe też bym nie myślała. Wystarczy ze w obecnym związku myślę racjonalnie ze wszystkim się zwleka i na dobre to nie wychodzi. Moja babcia mi zawsze powtarzała " podobacie się sobie? jest wam razem dobrze? dogadujecie się? To z czym czekać? rodzina to nie balast wszystko da się pogodzić!" I ja jestem tego zdania
Gratuluję

Starligt dziękuję:) Chociaż ty jedna mnie rozumiesz:) Kurde ludzie racjonalne planowane życie jest nudne. ciagłe banie się o pieniądze czy nas stać czy nie banie się o przyszłość i wogule. Zacznijcie żyć trochę spontanczniej i słuchajcie głosu serca. Wiadomo że rozsądek jest ważny ale da się połączyć te dwie kwiestie tak żeby nie żyć nudno i bez sensu tylko cieszyć się z tego co sie ma:)

W moim przypadku może się okazać zając:) Lekarz powiedział jeżeli chce mieć dziecko musze zacząć starania jak naszybciej mam chore jajniki i on sam nie wiem kiedy zajdę moge zajść w tym miesiącu mogę za pół roku albo za 10 lat. Mam 22 lata i zawsze chciałam dziecko w młodym wieku wiem że może to potrwać ale juz teraz chce zacząć starania. A co do mieszkania to przebywamy z moim praktycznie cały czas razem z wyjatkiem czasu jak on jest w pracy. Raz w jego domu rodzinnym raz u mnie. nie chcemy czekać. I co będę tak czekać i obudzę sie w wieku 40 lat o już może pora na dziecko itakie tam... Ślubu narazie nie planujemy nie zależy nam na papierkach i bez nich się kochamy. Oboje jesteśmy ateistami wiec w grę wchodzi tylko ślub cywilny a to jest tylko papierek. Co prawda ułatwia życie dziecku ale narazie nie chcemy. Może za dwa trzy lata.

Ja jak poznalam ukochanego to tez szalalam, motyle w brzuchu, ale zanim zaczelismy byc razem minal chyba miesiac, a jak juz sie pocalowalismy to on mi powiedzial ze mnie kocha!! Po tygodniu, cios prosto w serce Myslalam ze sie udusze bo przeciez jeszcze nie kochalam, wiem co znaczy slowo kochac, nie odpowiedzialam dla niego  to bylo dziwne ale coz, odpowiedzialam jak bylam gotowa :):):):)

A chcialabym jak Wy szlec z motylami w brzuchu czas cos zmienic i wprowadzic wiosne do zwiazku

Sprawa z byłym jest już zakończona jak pisałam. Nie zrozumiałaś chyba. Pytałam się tam czy mu pomóc czy nie. To nie jest żadna spara która mogłaby zaszkodzić mojemy związkowi. Nie znasz mnie nie wiesz co myśle i czuję. Jestem dorosła i nie potrzebuję dziecka tylko chcę i nie chodzi tu o mnie tylko o nas. Chce je mieć z moim partnerem bo wiem że go kocham i wiem że będzie wspaniałym ojcem. I poznałam go już wystarczająco. Jak przypuszczam nigdy nie zakochałaś się od pierwszego wejrzenia i nie łączy cię z nikim taka więź gdyby było inaczej rozumiałabyś i tyle.

I myślę przede wszystkim o dziecku bo to ono będzie najważniejsze. Jestem szczęśliwa i mam zamiar być dalej.

Ja pierd.... Co za ludzie...

Źle zatytuowałam nie chodziło mi tu o miłość a raczej o przyjaźń o uczucie takiej więzi. Odkochałam się już dawno i myślałam że nic nie czuje że go nienawidze a poczułam że jest mi nadal jakoś bliski jako PRZYJACIEL. Miałaś kiedyś przyjaciela (faceta) Ja mam i wiem co to za uczucie i nie chodziło mi o miłośc nie zrozumiałś a ja źle to napisałam. A umieściłam tam bo... W sumie nie wiem gdzie to miałam zamieścić. Pytałam się tylko czy mu pomóc czy olać. A ty doszukujesz się kurde jakiegoś drugiego dna. Źle napisałam. Bo ja chciałam się od niego CAŁKOWICIE odgrodzc zapomnieć i udało się ale ta sutuacja przypomniała mi że łączy mnie coś z nim. WŁAŚNIE TA WIĘŹ ZWANA PRZYJAŹNIĄ!!!!!!!!!! Nie miłość. Kocham obecnego partnera i tylko go. Ja piernicze... Skończmy temat bo się nie dogadamy...