Nie wiem co robić... - Netkobiety.pl

Naprawdę dla wytrwałych...Pierwszy raz korzystam z forum, ponieważ chciałabym zaczerpnąć opinii innych ludzi, bardziej obiektywnej, ponieważ moja sytuacja jest skomplikowana. Tak naprawdę to już nie wiem co myśleć, co robić, czy kochać, czy próbować zapomnieć. Nasz związek nie był idealny, zresztą jak każdy. Trwał 2,5 roku. Nigdy nikogo tak nie kochałam jak jego, potrafiłam zrobić dla niego wszystko, moje życie kręciło się wokół niego, prawie każdego dnia spotykaliśmy się, wszystko co istatniało było związane z nim, po prostu stał się częścią mnie. Każdy mój problem analizowałam wspólnie z nim, nie wiem jak ja to robię, że daje radę żyć bez niego. Wszystko zaczęło się od tego, że po pewnej kłótni pogodziliśmy się, po czym ja czułam pewien niedosyt w naszej relacji, brakowało mi jego, chodziaż był przy mnie. Miałam wrażenie, że nie musi być dla mnie czuły, bo i tak jesteśmy razem, po prostu zapominał o tym, ze ja wciąż potrzebuje jego czułości, miłych słów. Zaczęłam mu mówić, że ostatnio nie czułam się szczęśliwa,że bardzo się zmienił, nie czuję poświęconej uwagii z jego strony, dla siostry potrafiłbyć bardziej czuły niż dla mnie(napisał jej, że przyjedzie po nią pod szkołe i skradnie jej buziaka). Tak wiem, że to było dla żartów, ale jednak bolało, bo ja nie pamiętam, kiedy do mnie coś takiego powiedział tym bardziej, że jak widać potrafił i stać go było na takie słowa. Jedynie to mnie przepraszał. Następnego dnia spotkaliśmy się. Miał podbite oko i zakrwawioną rękę. Potem przyznał się, że sam sobie przylał, bo decyzja którą postanowił była najcięższa w jego życiu. Zaczął mówić, że w końcu zrozumiał, że nasz związek był na jego warunkach nie na moich, że ja ciągle cierpiałam a on tego nie zauważał, ranił mnie, a ja nie zasługuje na kogoś takiego. Powiedział, że on się nie zmieni, a ja nie mogę być z kimś takim. (Kiedyś nasz związek przechodził ogromną próbę, dałam mu szansę). Stwierdził, że raz dałam mu szansę. Jestem za wspaniała na takiego chłopaka itp. od tego zaczęła się cała bajeczka. Zaczął się ode mnie stopniowo oddalać. Pytając się go czy mu zależy na mnie, odparł, ze zalezy mu na moim szczęściu, więc zdania nie zmieni i już postanowił. Mam zobaczyć jak to jest żyć bez niego, mam się z kimś pospotykać, zapomnieć. Prosiłam go, żeby mnie nie zostawiał ( tak wiem,że to idiotyczne,ale w tamtym momencie nie miało to dla mnie znaczenia, liczył się on). Mówiłam, że nie dam sobie rady. Czasami mnie mocno przytulał, a czasami był twardy jak kamień, prosząc go żeby mnie przytulił powiedział, nie, bo będzie gorzej. Jeszcze pewnego dnia odwiózł mnie do koleżanek, powiedziałam mu, powiedz mi w końcu coś miłego, na co on powiedział, a co chcesz usłyszeć? Nawet nie chciał mnie pocałować... Pewnego feralnego dnia spotkaliśmy się, ponieważ mnie o to poprosił. Zaczęło się. Powiedział, że to koniec,że nie chce mnie dłużej ranić. Ja chciałam znać powód zerwania, w końcu to, ze on chce dla mnie mojego szczęścia nie było wystarczającym powodem, żebym go olała totalnie. Powiedziałam, chodzi o ciebie? Zmieniło się coś? A on tak, coś się zmieniło w jego uczuciach, on sam to widzi, że jest inaczej i że on sam zmienił się. Zrobiłam najgorsze, ale jednak zrobiłam, prosiłam żeby został ze mną, że sobie poradzimy, zeby dał nam ostatnią szansę, prosiłam, a on nie. Raz płakał i przytulał potem twardy jak kamien. Powiedziałam, ze może chodzi o coś innego, a on tak, zdradziłem cie, wczoraj calowalem sie z inna dziewczyną. PADŁAM. Dostałam jakiś drgawek, nie mogłam sie uspokoic, w koncu lezelismy i przytulał mnie, ale to nie bylo to samo, czasami zachowywal sie jakby nadal mnie kochal, a czasami tak jakby mnie miał głęboko gdzieś. Oczywiście dodał takie słowo co zranilo mnie najbardziej, czyli: Mogę pokazać ci nawet jak ją całowałem... Byłam w takim stanie, że to jż mnie nawet nie dobiło, najgorsze usłyszałam. Wróciłam do domu, wyłam, tabletki uspokajające oczywiscie, nie mogłam spać sama. Przyjaciele i rodzina pomagali, to dzięki nim odnalazłam swoją wartość na nowo. Jest ciężko nadal. Zaczął do mnie pisać co jakiś czas, potem spotkałam się z jego siostra, powiedziała, że to nie prawda, że on z kimś był. Krótko mówiąc, chce teraz ze mną kontaktu, cały czas interesuje z kim się widzę, gdzie wychodzę. Przeprosił mnie,że powiedział, że mnie zdradził, bo była to nie prawda. Myślał, że tak bedzie mi lepiej, jak go znienawidzę. Powiedziął, że to ja nie chce do niego wrócić, fakt na fb pisałam ze swoim kolega i powiedzialam, że nigdy do niego nie wróce ( a mój były włamał sie na moje konto i wszystko przeczytał). Przepraszał mnie jeszczer az za to, że tak mówił, nasapił, ze dla mnie to chore, ale on chce mieć ze mną kontakt, jak spotkaliśmy się, bo musiał oddać mi ważną rzecz, wziął moją rękę i ją pocałowa, uśmiechał się, dopytywał się o moje plany na wieczór, nie wiem co o tym myśleć, niby koleżeńsko, chcę zapomnieć, ale jak pisze, to nie potrafię go przekreślić. Wiem,że może wydawać się ta sytuacja dosyć dziecinną, ale niestety, taka jest rzeczywistość na którą wpływu nie mam. Nie wiem co powinnam zrobić. Oczywiście, nie narzucam się, bo wiem, że do niczego to nie doprowadzi.  Dziękuję wytrwałym za przeczytanie. Pozdrawiam.