Chlopak nie chce zamieszkac ze swoja dziewczyna. - Netkobiety.pl

Z takim rozumowaniem, to niech i po ślubie z nią nie mieszka...

Niech się lepiej przyzwyczaja i niech sprawdzi, jak to będzie już do końca życia od momentu ślubu.

Ponieważ jego argumenty są strasznie infantylne można wnioskować, że taki jest ich autor. Ot dzieciak jeszcze.
Niech ona go lepiej dopyta, kiedy on ten ślub planuje. Może ona myśli, że to już niedługo, a on sobie daje kilka dobrych lat.

No wlasnie rozmawiaja (podobno) i tak wyglada konwersacja...
Szczerze ja bym sobie dala spokoj ale ja to ja. Jestem inna
Moze podane argumenty maja dla kogos gleboki sens i tylko ja mam problemy z jego dostrzezeniem..?

Raczej artykuluje potrzeby glosno i wyraznie. Nawet bardzo glosno

No i chyba gdyby jej nie zalezalo to by z nim o tym nie rozmawiala, nie?
Zalezy jej, probuje zrozumiec ale jej nie wychodzi. Mnie tez w sumie nie wychodzi...

Ja po prostu chce wiedziec czy te jego argumenty mozna o kant tylka rozbic czy jednak nie?

Bo jak dla mnie to jest bredzenie chlopca...

Rozumiem gdyby 18latek tak myslal ale 25latek na wlasnym utrzymaniu, zahartowany z dala od domu??
I w sumie tak bez powodu ze mieszkac dopiero po slubie??
Zeby byl katolikiem z moralnymi zasadami to oki.
Ale ot tak sobie??
Nie lapie.

Chcialam zauwazyc ze chlopakowi nie przeszkadza wspolne mieszkanie...na kupie ze znajomymi.
To z samodzielnym i osobnym zamieszkaniem we dwoje ma problem...
Twierdzi ze finansowy pobudki nim kieruja...

Myślę, że chłopak jeszcze nie dojrzał do poważnego związku, pewnie mu szkoda tego "wolnego" życia. Bo jak zamieszkają razem to pewnie będzie musiał z wielu rzeczy zrezygnować. Dzieciak jeszcze ... szkoda, że dziewczyna tyle lat z nim zmarnowała.

Z pewnością. Poświęciła tyle lat na budowanie "związku", pewnie ma nadzieje na długie i szczęśliwe wspólne życie, zainwestowała swoje uczucia i czas ... być może to też jej pierwszy facet? No cóż, ciężko jej będzie podjąć dobrą decyzję.

A to juz jej decyzja.
Ja moge jedynie poczytac Wasze rady, zwrocic jej uwage na aspekty o ktorych sama nie pomyslalam i patrzec z daleka co z tego wyjdzie...
Chociaz noz mi sie w kieszeni otwiera bo dziewczyna jest naprawde fajnym czlekiem i nie zasluguje ze by sie z 25letnim dzieckiem uzerac...

Czy myslicie ze takie rozumowanie moze wynikac z kwesti "wyrwalem sie z domu, sam sobie jestem panem i teraz juz na zaden kompromis nie pojde?"

On po prostu czuje "wolność" i zapomina o tym, że nie jest sam na świecie, że czyjeś potrzeby po tylu latach powinien brać pod uwagę. Może i myśli, że nie pójdzie na żaden kompromis, bo czuje, że dziewczyna się waha, że nie potrafi podjąć decyzji i że pozwala sobą w ten sposób jakoś manipulować. Bo jeśli ona przyjmie teraz te jego dziecinne argumenty to przedłuży tylko jego "radosną niedojrzałość".
A on na kompromis pójdzie albo jak uzna, że już się wyszalał, albo jak go oświeci i zauważy, że krzywdzi dziewczynę. Obydwie opcje mało prawdopodobne moim zdaniem ...

Ta kwestia finansowa to dla mnie śmiech na sali - jak będą mieć problemy finansowe jako małżeństwo też się wyporowadzi do kolegów, żeby było taniej?
Obawiam się że to niestety problem z cyklu "Gdzie ci mężczyźni...?"

Dobrze mu po prostu tam. Kumple pod nosem, imprezki, wypady itp. A  wyrwał się tam pewnie jako "dzieciak".No i nagle: aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa jak pięknie. Jakis czas temu będąc u krewnych w WB poznałem taką ekipę w sąsiednim domu. Same chłopaki w wieku do 30. No chłopaki.
I tu pewnie jest pies pogrzebany, bo też w te jego teksty i troskę nie bardzo wierzę.

Tej Twojej koleżance, to się porządny kubeł z wodą należy na otrzeźwienie. Osiem lat z kolesiem i teraz marazm na kolejne kilka pewno - bo teraz on zacznie zbierać na ślub, oraz psychicznie przygotowywać się na zmianę i dorosłe życie.
Niech ona się lepiej zastanowi, czy na pewno tego chce, aby jej pierwszy i jedyny prawdziwy facet właśnie takim był - zaczęli, gdy miała lat 16, wcześniej pewno poważnych facetów nie miała. To jednak nie znaczy, że takich nie ma. Może niech lepiej poszuka innego, a temu da spokój, który on tak sobie pewno ceni.

Rozumiem ze popierasz moja filozofie

Dowiedzialam sie ponadto (dostaje nowe updartes co wieczor) ze w jednej z wczesniejszych rozmow facet zgodzil sie na uklad nastepujacy:

"na poczatku zamieszkuja ze wszystkimi na kupie ale jesli po pol roku dziewczynie uklad nie bedzie pasowal to sie wyprowadza na swoje"

A wczoraj nagle wyskoczyl ze jesli maja zamieszkac razem to dopiero po slubie. I definitywnie sie upiera.

I stad zdziwko dziewczyny. No bo jak to, wczesniej mowil tak, a teraz nagle definitywnie nie?

Sluchajcie ja juz nie rozumiem. Czy on lze jak pies czy tylko mnie sie tak wydaje?

A to nie jest tak, że on obiecuje dla świętego spokoju, ewentualnie sam w to wierzy, tylko jak przychodzi co do czego i czas spełnienia obietnic to staje okoniem i próbuje się wymigać?

Dla mnie to wygląda jednoznacznie. Nie mieszka z nią i nie zamieszka, bo nie chce.
A dlaczego nie chce? Nie wiem.