Brak seksu w związku - Netkobiety.pl

Wcale ci sie nie dziwie.
Wydaje mi sie ze jest to spora roznica temperamentow, jedni maja potrzebe robic to czesciej inni rzadziej. Chyba ze tak nie jest od poczatku.  Bo jesli jest tak od niedawna a wczesniej bylo ok to przyczyna nie lezy raczej w mniejszym temperamencie.
W takich sytuacjach mozna sie wielu rzeczy domyslac ( tego ze ma kogos na boku,  przestalas go pociagac itp. ) tak mozna gdybac i domyslac sie caly dzien a przy okazji pigrazac sie wiec najlepiej w takiej sytuacji porozmawiac na spokojnie bo tak jak i ty nikt z nas nie wie co jest przyczyna braku jego checi.
I w pelni cie rozumiem ze myslisz nad tym ze nie potrafilabys tak zyc bo seks w zwiazku jest bardzo wazn, ale jesli go kochasz to sprobuj to uratowac, przeciez nie zmusisz go do seksu ale mozesz zmusic do szczerej rozmowy, niech sie w tym okresli a ty powiedz mu WSZYSTKO co o tym myslisz bez ogrodek.

A kto ci powiedział, że jemu jest dobrze? Nic bardziej mylnego. Sam zaczynam odczuwać spadek libido z powodu stresu. Na szczęście akurat w to mi graj, bo chce sobie zrobić dłuższą przerwę od pakowania się w jakieś dziwne sytuacje, ale bynajmniej dobrze to na człowieka nie wpływa.

lakhti - naprawdę myślisz, że zastraszanie faceta odejściem sprawi, że libido mu wzrośnie? Niby jakim kurde cudem dorzucanie kolejnego stresu do pieca ma rozwiązać sytuację? Tutaj trzeba raczej podobnie jak i z wami: rozmowa, nastrój i cierpliwość.

A co robicie w niedzielę rano?

Yoghurt

Ja wcale nie napisałam żeby Autorka od razu rzucała tego faceta. Zaproponowałam specjalistę - co wymaga już dużej odwagi, ale przede wszystkim rozmowy i zastanowienia się. Nie chodzi o to żeby szantażować, że "jak nie, to odejdę". Tylko facet musi sobie zdawać sprawę, że im dłużej takie coś trwa, tym gorzej.
Że jest już mnóstwo takich związków, gdzie latami ktoś bawi się w oziębłą rybę, a druga osoba cierpi - nie znając przyczyny, nie wiedząc w czym tkwi problem i nie mogąc nic zrobić, bo ryba nie zamierza tego stanu rzeczy naprawiać.

I sorry, ale wymówki w stylu "jestem zmęczony" to można przeciągać w nieskończoność i nie wmówisz mi, że to nie jest wygoda. Koleś nie chce seksu i tak mu dobrze - więc niech przynajmniej przyzna w czym rzecz, a nie wciska kitów.

Ty odczuwasz spadek libido i co? Dobrze Ci z tym czy nie, sam o tym zadecydowałeś, ale czy jesteś z kimś w związku? Chyba nie, sądząc po Twojej wypowiedzi. A tutaj facet ma kobietę, a ona ma potrzeby - niestety, ale ludzie nie rodzą się oziębłymi rybami. Chcesz być impotentem - proszę bardzo, ale dlaczego masz męczyć kogoś, kto chce z Tobą być? Seks jest zwieńczeniem uczuć w związku i nie możliwe żeby ktoś nie czuł pociągu do osoby, którą kocha. Jeśli jest inaczej to znaczy, że coś jest nie tak.

I albo partner Autorki sobie to uświadomi i zacznie nad tym pracować - chociażby mówiąc jej prawdę na początek, albo spadło mu libido, odechciało mu się seksu i będzie przez nastepne lata katował Autorkę przymusowym celibatem.

Jeśli ktoś nie potrafi tego zrozumieć to chyba nie ma za grosz empatii, że o "uczuciach" nie wspomnę..

Widzisz - ja np mam takie schorzenie, którego objawem jest uporczywe i powtarzające się uczucie zmęczenia. Z drugiej strony....w tym stanie działam najlepiej. Dopiero zmęczenie działa na mnie mobilizująco. Trochę to dziwne, ale swoje 5 groszy dorzuciło w tym temacie wojsko. Lampki gotowości do działania włączają się dopiero przy określonym poziomie zmęczenia. Widzę, że brak ochoty na seks wpływa destruktywnie przy świadomości, że kobieta chce. Widziałem po moim kumplu. Miał ochotę raz czy dwa w miesiącu. I tak przez jakiś rok. Chodził tak zestresowany i tak się bał, że go kobieta zostawi (albo zdradzi), że nawet jak ochotę już miał, to erekcja mu mijała już po paru minutach. Coś jak z niektórymi kobietami, którym okres się spóźnia, zaczynają świrować, ze może są w ciąży i to powoduje dalszą obsuwę w czasie. Stres osiąga poziom krytyczny, robi sobie taka test i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki jeszcze tego samo dnia pojawia się okres. Podobny mechanizm. Kwestia libido u facetów wpływa bardzo, ale to bardzo negatywnie na ego, na pewność siebie. Pojawiający się mechanizm wyparcia jest tak silny, że dojście do przyczyn tego problemu jest najczęściej nierealne, bo facet sam przed sobą wszystko bagatelizuje i nie chce o tym rozmawiać, ani nawet o tym myśleć.

Widzisz - to jest presja jaką czuje chyba każdy facet. Ma być gotowy zawsze i wszędzie kiedy tylko partnerka będzie miała ochotę. I oczywiście ma dać jej rozkosz swoje potrzeby stawiając na drugim miejscu. W drugą stronę to już nie działa. Widziałaś gdzieś rady dla tych chłodniejszych kobiet, które można by skrócić do "weź się w garść i zrób mu dobrze, bo pójdzie do innej" ? Ja nie. Raczej odwrotnie - on ma się pogodzić, zaakceptować, nic na siłę, widać tak masz itp.

To zdecydowanie nie jest fair. Bo widzę po tym forum, że jednak presja na facetów w temacie seksu rośnie. Co raz większe wymagania, a nic w zamian prawdę mówiąc.

Tak - masz rację - w tej chwili nikogo nie mam. Ale wiem doskonale jak to jest się zmagać z brakiem ochoty tej drugiej strony w związku. Wiem jak destruktywnie to wpływa na człowieka, jaką frustrację się czuje. Zwłaszcza przy braku dialogu i uporczywym zmiataniu sprawy pod dywan.

I co - ma się faszerować chemią, żeby miał ochotę i możliwość, czy ma sobie kijek zamontować?

Ok, to może ja po kolei poodpowiadam.

Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć. W sumie od początku było tak, że mi było mało. Mieliśmy trochę problemów z dogadaniem się w łóżku, ale to chyba każdy ma, w każdym razie teraz już się dogadaliśmy i jest fajnie. Tylko on teraz jeszcze mniej tego seksu chce, bo jest zmęczony. Dla mnie 2 tygodnie to jednak za duża przerwa.

Nie ma nikogo na boku, kocha mnie, sam mówi o zaręczynach, ślubie, dzieciach (to on zawsze zaczyna taki temat). Bardzo często też mówi mi, że mam super ciało etc, ale właśnie jak ja tu mam wziąć jego słowa na poważnie jak on nie ma na mnie ochoty... I problem w tym, że ja już z nim rozmawiałam i jedyne co on zawsze powtarza to to, że jest zmęczony. Fakt, że ma dużo na głowie, ale wcale nie wiele więcej niż ja. Mi też się czasem nie chce jak jestem po 9h pracy, ale zdarza się, że nawet jak jestem strasznie zmęczona to bym się dała namówić na jakiś szybki seks, zwłaszcza po dłuższej przerwie.

To mu już powiedziałam raz. Mieliśmy dłuższą rozmowę i powiedziałam mu szczerze, że być może kiedyś po prostu to we mnie pęknie i nie dam rady tego tak dłużej ciągnąć.

Cóż, mój ukochany lubi wtedy długo pospać, bo rzadko mu się zdarza porządnie wyspać, więc korzysta z okazji, że nie ma na ten dzień planów. A ja co drugą niedzielę też pracuję, więc zostawałyby 2 niedziele w miesiącu. Tylko z kolei on często sobie gdzieś z kumplami wyjdzie i następnego dnia (czyt. sobota/niedziela) źle się czuje, bo ma kaca, boli go żołądek etc. I wtedy cały dzień nie mam na co liczyć plus wstał późno, więc położy się spać tak naprawdę nad ranem, gdy ja już dawno będę spała i przestawi sobie cały cykl dobowy. Znam ten schemat bardzo dobrze...

Sadie: głównym problemem jest tu jego wieczne zmęczenie i niewyspanie. Był u lekarza, próbował tabletek nasennych, ale efekt jest taki, że owszem, zaśnie, ale jak się budzi jest tak samo zmęczony jakby w ogóle nie spał. Nie wypytywałam dokładnie, ale wiem, że miał tego typu problem w poprzednich związkach: że nigdy nie ma na nic czasu i ochoty. Jeśli chodzi o OCD to stanowczo nie grozi Już prędzej ja mam objawy, bo jak swego czasu pracowałam w sklepie to wszystko układałam równiutko prawie co do centymetra, bo inaczej mnie wkurzało. Mam wrażenie, że on po prostu ma seks gdzieś dalej na liście priorytetów. Jak mi wyjechał z tym praniem, że musi je odebrać to się go pytam, czy nie może go za godzinę odebrać albo pół. Usłyszałam, że nie, bo on nie chce, żeby mu ktoś wyrzucił ciuchy na ziemię. W najgorszym wypadku wydałby te kilka złotych na dodatkowe pranie, czy to aż taka tragedia? Po prostu nie rozumiem dlaczego on w takim momencie ocenia niejako "opłacalność" seksu. W sensie czy warto marnować na to swoją energię i czas w danym momencie. Podczas gdy ja jak mam ochotę to zwyczajnie mam resztę świata gdzieś i myślałam, że wszyscy tak mają...

O, no właśnie! A on nie, bo jest zmęczony... Mam wrażenie, że on mi ciągle próbuje udowodnić, że on tyle robi i jest taaaki zmęczony, a ja to siedzę na tyłku w domu i się lenię. Gdzie ja też pracuję i na dodatek studiujemy na tym samym kierunku. Aha, no i na piwo po pracy nie jest bardzo często zbyt zmęczony. A jak się z kolei upije to mu się nagle temat seksu strasznie włącza i mi opowiada co by tu ze mną nie zrobił, a potem przychodzimy do domu i... nic. Raz, dokładnie raz nam się zdarzyło uprawiać seks po imprezie.

Masz na myśli, że jemu czegoś brakuje w seksie? Błąd, on twierdzi, że jestem fantastyczna i uwielbia seks ze mną i z nikim nigdy mu nie było tak dobrze. A przynajmniej tak mówi. No i co ja mam z takim zrobić?

Tylko, że ja mam kompleksy i on o tym dobrze wie. Nie będę mu nagle wciskać kitu, że tak nie jest. Nie widzę w tym sensu, zresztą i tak by się kapnął, że kłamię, bo kłamać nie umiem.

No i właśnie ja nie chcę, żeby on czuł presję z mojej strony, więc mu nie truję dzień w dzień, tylko raz na jakiś czas mu coś wspomnę, np. teraz po ok. 2 tygodniach. Bo chyba to dość czasu, żeby przejął w tej kwestii inicjatywę i żeby mu się zachciało? Ja z kolei nie chcę sama nic zaczynać, bo boję się, że mi odmówi i poczuje atakowany przeze mnie. A ja naprawdę nie mam jakichś super wymagań, jak nie ma siły to ok, może być krótki seks, nie potrzebuję maratonów. I właśnie problem się zapętla, bo gdy długo, długo jest nic, to ja zaczynam temat, otrzymuję w odpowiedzi "nie", jest mi przykro i czuję się brzydko i nieatrakcyjnie, robi się dramat, bo "ja go obwiniam" etc. Wtedy to z kolei ja nie mam na nic ochoty (to chyba nieciężko zrozumieć, że mi mija ochota jak widzę, że facet się nie kwapi mimo moich zabiegów). I ja nie chcę tego zamiatać pod dywan, ja chcę to jakoś rozwiązać, a on się zawsze na końcu obrazi, potem się pogodzimy i co? I stoimy w martwym punkcie, bo przecież nic nie zostało ustalone. A mówi się, że to baby tak robią i są irracjonalne...

Yoghurt

Jakoś dziwne, że kiedy facet spytany czemu ma kochankę, czemu zdradził żonę najczęsciej powie - bo nie było seksu.. od roku, od dwóch lat.. od pięciu. To jest "rozwiązanie" problemu przez większość facetów.
Żona nie daje.. pójdę do innej. Owszem kobiety takie tez się zdarzają, ale w większości najpierw próbują rozwiązac ten problem z facetem. Zaczyna się od pytań czemu nie chcesz? Co się zmieniło? Czy ci się już nie podobam itp. I co? Jak długo można słuchać o rzekomym zmęczeniu? 10 lat? Nikt nie jest aż tak zmęczony żeby chociaż nie pozwolić sobie na cokolwiek.. nawet nie pełny seks ale cokolwiek.. Tymczasem facet mówi dobranoc, odwraca się dupą i idzie spać. I na czym tu ma sie ten związek oprzeć? Od seksu się zaczyna, a kończy na kompletnie niczym.. na życiu z zimną rybą, która nawet raz w tygodniu nie przytuli.

Co do presji na mężczyznach, może tak jest może nie.. ja osobiście nie uważam, żeby facet miał być zawsze gotowy i pełen werwy mimo tego jak się czuje. Ale kiedy to wchodzi w nawyk to co mam myśleć? I o to właśnie chodzi. Jeśli coś jest nie tak to powinien powiedzieć prawdę. To kobieta prędzej zrozumie niż olewanie jej bez słowa.

I nie wiem czemu szufladkujesz kobiety mówiąc, że nic od siebie nie dają. Jest to kompletna bzdura, bo to właśnie od kobiet wymagacie żeby się nakombinowały. A to seksowna bielizna.. a to tańce, a to gadżety.. a to to i siamto.. I sporo kobiet tak robi. Robi z własnej woli, żeby się podobac i zainicjować albo na prośbę faceta. I właśnie często w tym tkwi problem - teraz już naprawdę mało jest takich kobiet, które tylko leżą i czekają na swój "święty" obowiązek. Tylko jak kobieta wiecznie inicjuje i się prosi to też sie robi nużące i zaczyna marzyć o takim co przyjdzie i ją "weźmie".

A kijki to większość kobiet może sobie z powodzeniem sama skombinować. Tylko będąc w związku odkłada się kijek na rzecz tego prawdziwego. I chemia też do tego nie potrzebna, bo są różne sposoby i wiele rzeczy, które facet może kobiecie dać bez tego wielkiego wysiłku.

Ale to wszystko jest kwestia odrobiny chęci, dobrej woli i uczuć wobec kobiety.
Tylko najłatwiej olać sprawę i zbywać wymówkami, nie?

Lakhti - libido jest zawsze takie samo, czy ma się lat 20 czy ma 50. Zawsze takie samo ma parcie na seks albo go nie ma, lub jest niedopasowane do partnera. Partnerowi twemu wystarcza ile jest, tobie nie. Cóż żadna rozmowa nie zwiększy libido jego i częściej mu się chcieć niż naturalnie ma, to nie będzie.
Sprawa - on może ma problemy i dlatego nie chce - to banał. Może kobiety wtedy nie chcą, ale nie zapominajmy że dla faceta seks to przede wszystkim fizyczność. On zapomina o problemach na czas seksu, to go odpręża i pomaga. Jeśli nie jest skory - znaczy to, że nie chce z tą właśnie osobą, reszta to zasłanianie się pracą, stresem i Bóg wie czym...
Mężczyzna widząc cycuszki nad swoją buzią instynktownie zaczyna się interesować i nie myśli o zakupach wcale. Chyba, że owe cycuszki nie są tymi, które działają na niego.

Cóż...trudno się z tym nie zgodzić, aczkolwiek zdarzają się wyjątki...jak połamane żebra, kręgosłup, śmierć albo coś

O, o , no właśnie! Czy tak nie powinno być? A on nie, on ma zawsze coś innego do roboty i nie chce tracić energii na seks. I jeszcze bym zrozumiała jakbym była jakaś naprawdę szkaradna, czy płaska, ale nie jestem. Może powinnam mniej nago po domu łazić, może wtedy zatęskni za widokiem

Kurczę, ja się mu naprawdę staram wszystko mówić, żebyśmy się rozumieli wzajemnie etc, ale on moje komentarze odbiera często jako atak na jego osobę i obwinianie go o taki a nie inny stan rzeczy (na to w sumie zawsze wychodzi, bo to tylko ja zaczynam temat i mówię co mi nie pasuje...). Za to on mi robi wyrzuty jedynie w odpowiedzi na moje, sam z siebie mi nigdy niczego nie zasugeruje, że może bym tego nie robiła, a to go wkurza etc. Musimy się pokłócić, żebym się dowiedziała co mu nie pasuje. I wczoraj chciałam z nim pogadać jak wrócił z pracy, żebyśmy w końcu spróbowali jakoś ten problem razem rozwiązać, no bo nie można po prostu liczyć na to, że zniknie. Ale dowiedziałam się, że, uwaga, "jest zmęczony" i nie da rady prowadzić jakiejś poważnej konwersacji w tej chwili. Po czym założył słuchawki i zaczął oglądać jakiś serial. Żeby nie było: on mi zawsze okazuje bardzo dużo czułości, przytula, całuje, i tak też było wczoraj, ale pogadać to już nie... Ehh, i znowu mi pozostaje czekać.

Ma prawo. Każdy ma prawo być zmęczony. Każdy ma prawo źle się czuć. Każdy ma prawo po prostu nie chcieć. Ale nie przez kilka miesięcy z rzędu! Jeżeli mężczyzna przez kilka miesięcy wypina się radośnie bez naprawdę bardzo ważnego powodu na potrzeby swojej partnerki, to jest to zwyczajne zaniedbanie i nie dziwię się kobietom, które wtedy zdradzają.

Problem w tym, że one zazwyczaj uważają, że są w swoich związkach i małżeństwach szczęśliwe. Tylko seks nie jest taki, jak powinien, więc szukają go gdzie indziej.

V Panther, właśnie w tym problem, ze większości szkoda czasu na tłumaczenie skoro tyle piekarni do wyboru a ta konkretna nie sprostała wymaganiom .

No więc dla mnie seks to coś więcej jak pójść po bułki do piekarni... Oczwiście, że mogłabym sobie kogoś znaleźć do seksu, ale nie mam na to ochoty. Chcę uprawiać seks z facetem, z którym mam więź emocjonalną, który dla mnie dużo znaczy. A mój facet jest dla mnie ważny, więc chcę problem rozwiązać. Jak się nie uda to się prędzej rozstaniemy niż ja go zdradzę.

Nie miałby prawa Ciebie tak traktować, nawet jakbyś była "szkaradna i płaska". Wiadomo, że nie trzeba być miss, żeby pociągać faceta, czasem pociąga najzwyklejsza dziewczyna, która być może reszcie populacji niezbyt się spodoba . Tzn, należy Wam się poważna rozmowa, bo pisałaś chyba, że z innymi dziewczynami nie miał takich problemów.
Jak widać w tym temacie Cię zbywa, a jak to jest z innymi tematami, na które rozmawiacie? Ile już jesteście razem? Nie pamiętam tego dokładnie.

Kiedyś chyba pisałam, że u Was to może być ciężej, bo tak u Was jest z seksem w sumie od początku, ciężko coś zdziałać, jeżeli np facet ma inne libido. No, ale oczywiście może to być kwestia stresu, tego, że nie dba o siebie, wieczne przemęczenie... no, ale to on w końcu będzie musiał coś z tym zrobić, sama za niego nic nie zdziałasz, jeżeli on nie zauważy problemu, bo być może dla niego jest Ok, może się wyspać, najeść i tyle.

Lakhti - dla mężczyzn seks jest jednak bardziej sprawą fizyki, dla kobiet psychiki. Bo kobieta czując niechęć do mężczyzny - nie podnieci się gdy on dotyka, czuje że to odrzuca. Chciałabyś całować z kimś, kto Ci obojętny? Nie sądzę.
A mężczyźni - cóż gdy oczy zamkną, nawet najbrzydsza kobieta ręką doprowadzi go do orgazmu...

Psychicznie mężczyźni nie chcą seksu, gdy po prostu nie czują, że ona jest szczera w tym co robi. Nie jest szczera w seksie, to oznacza, że nie stara się, jest obojętna i nie dąży, nie widzą jej podniecenia, oczu, nie słyszą oddechu... Gdy to dłużej - odechciewa się. Bo co to za radość z kimś, kto nie angażuje się. Lepiej samemu i w spokoju.

A ja położyć "wacka" pod Mjölnir

Po sposobie dotyku, zapachu i "elektryfikacji" w powietrzu rozpoznam bezbłędnie.

Zostawiam wasze dylematy wam. A sam nie chcę pisać off-topicu. Tyle w tym temacie.

coś takiego - a ja całe życie myślałem, ze mężczyźni chcą seksu, bo ich laska jara i w dupie mają czy jest szczera, albo co tam sobie myśli

Próbowałam z niego wydusić o co chodzi. Wychodzi na to, że... on sam nie wie Po prostu fantastycznie. Mówię mu, że dla mnie skoro niczego nie inicjuje to tak jakbym go nie pociągała. On stwierdził, że to nie tak, że po prostu nie jest zbyt dobry w inicjowaniu rzeczy. No to się dobraliśmy, bo ja też nie (tylko u mnie to wynika głównie z tego, że się boję, że mnie odrzuci). Pytanie tylko dlaczego on ma problem z inicjowaniem seksu. Nie wie. No ok, to czy zdarza mu się mieć na mnie ochotę w ciągu dnia? No zdarza, i to wiele razy. To czemu nic wtedy nie robi lub nie mówi? Też nie wie. No i tyle z rozwiązywania problemów... Jak on sam nie wie to jak ja mam mu niby pomóc? Mam autentycznie wrażenie, że on się czegoś wstydzi. Kurde, jesteśmy ze sobą 1,5 roku, połowę tego czasu mieszkamy razem i myślałam, że jesteśmy do siebie na tyle przyzwyczajeni, że nie ma się czego wstydzić. Problem jest też w tym, że po każdej takiej akcji ja się czuję bardziej niepewnie i nie mam już takiej radości z seksu jak miałam na początku. No nic, zobaczymy jak to się dalej potoczy. Dziękuję wszystkim za odpowiedź

kaisa_malene, doskonale rozumiem Twój problem, w wielkim skrócie, mój pratner nagle  z dnia na dzień stał się oziębły, najpierw seks w miarę często, nie narzekałam, później co ok 2 miesiące z łaski na uciechę a normalny seks był ok pół roku temu. Rozumiem to jak fatalnie się z tym czujesz, też czuje się najgorsza, najbrzydsza i etc. Tak samo jak u Ciebie rozmowy nic nie dają. Po prostu zmęczony, po prostu mu się nie chce, jemu wystarcza rzadko itd... Gdy mówię, że dla mnie to nie jest normalne i że mam nieco inne oczekiwania, to słyszę, że muszę zrozumieć bo on tak ma... Nawet nie wiem jak dalej prowadzić rozmowę by dojść do jakiegoś kompromisu... Z tego wszystkiego obecnie mam też tak jak napisałaś, zaczęłam się wstydzić bliskości, mam wrażenie że nawet już nie potrafię oddać się tej przyjemności, że nie należy mi się odrobina czułości... że to już nie dla mnie, mam wręcz blokadę... Najgorzej, że oddala mnie to od niego i boje się że niebawem będzie on dla mnie jak przyjaciel... bo w sumie jest nim cały czas skoro intymności brak...

Popieram sadie, ma rację, nie ma odpowiedzi nie wiem, przyczyna jakaś musi być tylko kwestia czemu krępują się o tym mówić?  Co ze szczerością? Przecież przed własną połówką nie powinno się ukrywać problemów żadnej rangi, od tego się ją ma by wsparła, pomogła, zrozumiała... Takie zachowanie tylko truje relacje...

Piszesz, że przytula, całuje, okazuje czułość... no to jakim cudem tłumaczy, że nie umie zainicjować? że się krepuje? przecież zaczyna cokolwiek więc od tego droga bardzo bliska do zbliżenia? Mój dla porównania nawet mnie nie całuje.. jedynie na powitanie czy tam na pożegnanie... Więc u mnie w ogóle nie ma żadnego nawet gestu w tą stronę, zaś Twój jak widać potrafi objąć, pocałować tylko pytanie czemu nagle się peszy? Przecież w przypływie podniecenia raczej nie pomyślał by "o jednak nie bo nie potrafię zainicjować", skoro właśnie już to zrobił?

Zgadzam się. Ja np. odkąd pamiętam mam niskie libido i bałam się trafić na mężczyznę, który będzie miał duże wymagania. Całe szczęście mój już narzeczony ma tak samo niskie jak ja. Odbyliśmy wiele szczerych rozmów na ten temat i jego zdanie jest takie, że jakby było częściej to byłoby miło, ale on tego częściej nie potrzebuje, tak samo jak różnych udziwnień i ulepszeń. Nikt też tego nie robi sam, nikt nie ogląda pornografii, o zdradzie też nie ma mowy. Czasem ja, czasem on odmówi i nikt nie ma pretensji. Czasem jest często, a czasem nawet raz na 2tyg.
A no i nie wiem w sumie skąd wzięła się opinia, że Ci którzy mają niskie libido są mało atrakcyjni, bądź zakompleksieni lub mają kogoś na boku. Mój narzeczony jest przystojny, dobrze zbudowany i całkiem normalny, ja podobam się mężczyznom i też nie widzę głębszego problemu. Niektórzy mają po prostu mniejsze potrzeby, ale jak najdzie ochota to się dzieje.

Taka różnica, że my na ten temat potrafimy rozmawiać, a jak widać jej chłopak nie. Zmuś go do rozmowy, nie rób mu wyrzutów, poproś o szczerą odpowiedź.

Kaisa, ja z kolei jak czytam to co piszesz, to właśnie jakbym czytała o swojej historii... też mam identyczne wrażenie, że na początku był otwarty i w sprawach seksu też, bo jeszcze nie był aż tak zaangażowany w nasze relacje, bardziej chyba traktował mnie jak odskocznie po wcześniejszych nieudanych związkach i takie samo podejście miałam ja, bratnia dusza, aż doszło do seksu, przez miesiąc bardzo OK a później od razu inny człowiek... Bardzo mnie to odsunięcie bolało, bo nawet nie mogłam nic z niego wydusić... wtedy przez kilka miesięcy chodziłam bardzo przybita bo wiedziałam, że mi zależy, widziałam, że jemu też, ale nie mogłam pojąć czemu przestałam być dla niego kobietą... Od tamtej pory nie ma dnia żebym przez to nie płakała

Tak samo jak Ty widzę, że mój też ma problemy z wyrażaniem tego co oczekuje, tak samo przez gardło mu nie chcą przejść słowa w tym temacie... Gdy poruszam ten temat to mnie atakuje, że mi tylko jedno w głowie, że to nie jest najważniejsze, że w związku są ważniejsze aspekty itp itd... A gdy mówię, co ja uważam, schodzi z tematu... Jak jeszcze poruszałam czasem ten temat, już nawet pół żartem coś "przygadując" to tak samo natychmiast robił wszystko by nie powiedzieć czegoś więcej, unika tego jak ognia...

Również mu mówiłam,że czuje się bardziej jak koleżanka/siostra niż dziewczyna... ale jestem w błędzie podobno...

Widzę, że nasze przypadki są niemalże identyczne... tylko pytanie czemu w każdym innym temacie potrafią byś szczerzy, rozmawiać a w temacie bliskości "olewają" to co czujemy i jak przez to się czujemy... Nie wiem jak na Ciebie, ale na mnie to działa strasznie destrukcyjnie... nie czuje się w ogóle kobieco, skoro nawet własnego partnera nie pociągam... gdy np ostatnio się przy mnie przebierał, to się aż zdziwiłam, bo krępował mnie jego widok bez koszulki... wstydziłam(?) się tego, że patrze na niego, że wtedy pociągał mnie jeszcze bardziej, ciężko mi to opisać, ale aż byłam speszona... wtedy właśnie uzmysłowiłam sobie tą blokadę, że nawet już bym nie potrafiła znaleźć się w "bliższej" sytuacji .. naprawdę przeraża mnie to, co się zadziało z moją psychiką.. dlatego chociaż piszę tu na forum, bo gdyby nie to to bym zwariowała...

Na koniec napisałaś, że jego wymówką jest to,że musi wstać, no ok, każdy musi i każdy może być zmęczony, to nie jest powód dla którego się odtrąca.. mój też tak mówi, bo zmęczony, bo wstać trzeba, bo śpiący... raz się zgodził na zasadzie ja leże, ty rób co chcesz... głupia się zgodziłam, bo myślałam że w trakcie nabierze ochoty, ale nawet mnie nie raczył dotknąć... żałuje do dziś, że na to przystałam, tylko bardziej uzmysłowiło mi to, że go nie pociągam... (tylko po co mówi inaczej...) Masakra, znów płaczę...

A jak już dojdzie do czegoś u Was, to daje Ci przyjemność? Czy robi to mechanicznie, aby odhaczyć w kalendarzu, że było?

"zapytałam go ostatnio gdy już byliśmy w łóżku i się całowaliśmy etc na co ma ochotę"

Moja rada - nie pytaj. Większość ludzi ma problemy z mówieniem na głos o swoich fantazjach. Mnie osobiście również trudno o tym mówić, chyba że w trakcie, jak już jestem bardzo podniecona, wypowiadam swoje życzenia ;p Jesteście już trochę razem- domyśl się czego może chcieć ;p Może spróbuj czegoś nowego - ale wszystko to powoli, z czułością, aby Cię nie odtrącił. Może Wasz seks przestał być czuły, stał się z biegiem czasu bardziej "mechaniczny", a jemu właśnie potrzeba tej bliskości, uczuć. Chce poczuć się szanowany i kochany - wiem, może to dziwnie brzmi, bo to mężczyzna. Ale czasami oni też mają takie potrzeby. Absolutnie niczego Ci nie zarzucam, bo nie wiem jak dokładnie wyglądał u Was seks.

Jest też taka opcja, że MOŻE miłość w nim wygasła i boi się o tym Tobie powiedzieć, bo, mimo to, bardzo Cię lubi i szanuje i strasznie boi się Ciebie zranić - tylko domysły. Gdy we mnie miłość do mężczyzny powoli wygasała, minęło "zaślepienie" charakterystyczne dla początku związku, również zaczęłam unikać zbliżeń - nie mogłam, po prostu. I też długo zwlekałam z wyjawieniem prawdy, aż w końcu wybuchłam co zakończyło się rozstaniem. Myślę, że zamiast pytać "czy Cię jeszcze pociągam?" lepsze byłoby tu spokojne, acz zdecydowane pytanie "czy Ty mnie jeszcze w ogóle kochasz?" Tak prosto w oczy.

Albo po prostu choruje w tych miejscach, coś mu tam wyskoczyło i wstydzi się przyznać, równocześnie nie chce pójść sam do lekarza.

Pozdrawiam!

kaisa no to sie oducz niesmialosci
Zainicjuj cos sama i zobacz co bedzie.
Czy ten chlopak to wulkan energii tylko trzeba go rozgrzac czy tam sie cos wiecej kryje...

Jesli masz ochote na swojego faceta to czemu nie masz smialosci na niego wskoczyc?

Ja obecnie tez musze inicjowac...czesciej niz bym chciala...ale koniec koncow to jest moj maz.
Z chwila kiedy nie bedzie chcial uprawiac ze mna seksu, odejde bo nie bedzie to mialo sensu.

Sadie: jestem z natury nieśmiała, ale moje zachowanie zależy w dużej mierze od drugiej osoby, czy czuję się przy niej komfortowo. Na początku znajomości byłam trochę nieśmiała, ale po kilku miesiącach na urodziny przyszłam do niego z ciastem, w samym gorsecie, stringach, pończochach i wysokich szpilkach (tak, tylko to miałam pod płaszczem, a musiałam wyjść na zewnątrz, bo wtedy jeszcze razem nie mieszkaliśmy, dość ciekawe przeżycie). Więc potrafię jak chcę i jak się czuję pewnie. Teraz czuję się totalnie niepewnie i aseksualnie + naprawdę ciężko się zdobyć na jakiekolwiek inicjowanie, jeśli masz świadomość, że na 75% powie, że nie bo cośtam... Właśnie to mnie najbardziej boli. Bo pół biedy jakby po prostu sam nie inicjował, bo się wstydzi, on mi odmawia. Dlatego nie chcę inicjować, bo nie chcę, żeby mnie znowu odrzucił. I my tu gadu gadu, a tu znowu tydzień mija i nic... I żeby nie było: po naszej ostatniej kłótni to ja oczywiście zainicjowałam (ze skutkiem pozytywnym tym razem). Teraz poczekam aż mu się przypomni, że ze swoją dziewczyną może uprawiać seks, nie tylko gadać i się przytulać.

szanties: nie pocieszasz... Jak tak ma wyglądać moje życie seksualne do starości to ja dziękuję... I kurde, miałam wcześniej 2 facetów i nigdy nie miałam tego problemu. Jak już to w drugą stronę, że ja czasem byłam zmęczona i wolałam iść spać. Ale to czasem, nie notorycznie. Więc ta sytuacja jest dla mnie zupełnie nowa i w życiu bym się nie spodziewała, że mnie coś takiego spotka.

Niestety nie zabrzmi to fajnie ale na Twoim miejscu po prostu dałbym sobie spokój i ewakuował się z tego związku. Oczywiście to tylko mój osobisty pogląd ale nie oszukujmy się dziewczyno "dostaniesz do głowy". Moim zdaniem nie dobraliście się pod względem temperamentów i twój problem będzie się tylko potęgował a nie o to chodzi. W związku masz być szczęśliwa i spełniona i jak to określiłaś masz mieć obok siebie faceta, który rzeczywiście każdy Twój sygnał będzie potrafił czytać i z radością dostarczyć Ci chwil uniesień a Ty z wzajemnością dać mu to samo. To jedyny sposób na tym etapie Twojego życia, ażeby podejmować trafne życiowe decyzje bo ważą się jego losy. Pamiętaj żadna osoba czy to będzie facet czy kobieta nie zmieni swoich potrzeb z dnia na dzień bo taki już jest. Każda zmiana z jego strony to będzie poświecenie a to nie trwa w nieskończoność (również będzie mu z tym źle i będzie go to frustrować tak jak Ciebie obecna sytuacja) . Pozdrawiam i życzę podejmowania trafnych decyzji.

Uff... no to mój problem chyba się w końcu rozwiązał. Polecam upić faceta, gdy się chce z nim szczerze porozmawiać, od razu bardziej skory do rozmowy będzie Nam się zebrało na szczere zwierzenia wczoraj na imprezie i przynajmniej wiem już o co chodzi. Sadie miała rację: wymówki były często tylko wymówkami. Tzn. on faktycznie jest często zmęczony i ja to rozumiem, ale przecież w ciągu dnia jest tyle możliwości etc i dla chcącego nic trudnego. Tylko, że on się... boi zaproponować No i akurat tu wierzę, że mężczyźnie się ciężko do czegoś takiego przyznać, bo przecież wyjdzie na ciotę i co ja sobie pomyślę. A on się bał, że ja go odrzucę, przy czym jednocześnie sam mnie odrzucał (co raczyłam mu zresztą w tym momencie przypomnieć, żeby do niego dotarło jak ja się czułam, skoro sam się boi odrzucenia). Jakaś masakra. I wyszło też na jaw, że dziewczyny, z którymi był wcześniej, były innego typu niż ja: same się na niego rzucały zanim jeszcze płaszcz zdjął po powrocie do domu i w ogóle seks non stop z ich inicjatywy. A tu trafił na mnie, która wcale nie ma ochoty wszystkiego inicjować i też się wstydzi. Nosz cholera, za podobni do siebie jesteśmy. On też ma niską samoocenę i jest niepewny siebie, bo się nad nim dzieciaki znęcały jak był mały, chociaż w ogóle tego po nim nie widać, bo wśród ludzi gra odważnego i jest duszą towarzystwa. Niemniej jednak jak już sobie wszystko dokładnie wyjaśniliśmy: czego oczekujemy, co lubimy, a czego nie, to mieliśmy naprawdę super seks po powrocie do domu I mam nadzieję, że od teraz będzie tylko lepiej. A jak nie, to przynajmniej będę wiedziała w czym tkwi problem i coś będę kombinować. Dziękuję wszystkim za komentarze

Dlaczego mam nie wierzyć pijanemu człowiekowi? Do tej pory jedyne, z czym się spotkałam u pijanych ludzi to zbytnia szczerość i wylewność. Dowiedziałam się zresztą od chłopaka kilku innych rzeczy w ramach szczerych wyznań i nie wszystko było takie różowe. Powiedział mi też, że od nowego roku zrezygnuje z pewnych zobowiązań na uniwersytecie, które faktycznie wypełniają mu mnóstwo czasu (nie może tego zrobić tak nagle, musi znaleźć zastępcę). Więc pozostaje mi przeczekać ten okres i mieć nadzieję, że faktycznie wtedy coś się zmieni i będziemy mieli dla siebie więcej czasu. Jak nie, to pewnie nie wytrzymam w takim związku na dłuższą metę. Uważam, że warto poczekać, bo naprawdę mi na nim zależy. I co masz konkretnie na myśli mówiąc, że pełno tu nieścisłości?

kaisa_malene - wbrew pozorom nie jest tak łatwo o dziewczynę, która wychodzi regularnie z inicjatywą. A już wątpliwe jest, aby "wszystkie jego poprzednie same się na niego rzucały". Jest to możliwe, ale mało prawdopodobne jednak.

Poza tym, nieśmiałość można zrozumieć, ale przy takim rzekomym libido (wszak byłym chyba nie odmawiał?), to nie odmawiałby i tobie, a przynajmniej nie tak często, aby wykształcił się w tobie strach przed propozycją. I dziwnym zbiegiem okoliczności po całym czasie waszego związku dopiero teraz to wychodzi?

Nijak nie tłumaczy to też myślenia o zakupach, pralni itp.

W całym swoim życiu (może i długie nie jest, ale dobrze zabawić i dobrze się wypić to zawsze lubiłem - a truskaweczka19 to kojarzy jakie ilości alkoholu mogę spożyć) nie widziałem jeszcze nikogo, kto powiedziałby prawdę będąc w stanie "po spożyciu". Jakieś pojedyncze elementy prawdy - tak. Ale nigdy historii jako całej. Lepsze lub gorsze bajki to ja słyszałem nie raz. Ba - sam po pijaku niezłe cuda wygadywałem. I nie miało to wiele wspólnego z prawdą, choć brzmiało to jak najbardziej prawdziwie. Jakby nie było, to alkohol to środek psychoaktywny działający na ośrodkowy układ nerwowy. Na wszystko co mówi osoba pijana/wstawiona należy patrzeć przez palce. Niezależnie od tego czy te słowa nam się podobają, czy nie i czy wydają nam się logiczne, czy nie. Gdyby zaczął wsiadać za kółko mówiąc "spokojnie - dam radę" to nie miałabyś wątpliwości, że to alkohol przez niego przemawia i nie jest to prawdą. Ale, że skleił historię, która przypadła ci do gustu, bo zawiera wszystkie elementy dobrej historyjki, to uwierzyłaś....