,,Kult martwych dzieci - Netkobiety.pl

dziwne troszkę, ale z drugiej strony w dawnych czasach robiono ludziom zdjecia po smierci i bylo to calkiem normalne ale zeby matka z dzieckiem... to takie troszeczkę dziwne jak dla mnie i za bardzo poruszajace, moze ktos uznac to za calkiem normalne mi jednak jakos nie miesci sie w glowie na te czasy

Czytałam gdzieś że takie przytulenie dziecka po śmierci ma terapeutyczny wpływ na matkę,być może i na całą rodzinę.
Jeżeli tego nie zrobią i nie pożegnają się z maleństwem ich ból i cierpienie będzie jeszcze większe.A robienie zdięć nie nazwałabym sesją zdjęciową tylko raczej pamiątką po tej malutkiej istotce jaka tym rodzicom zostanie.

Trochę mnie to przeraża, aczkolwiek trudno takie coś oceniać nie mając (na szczęście!) czegoś takiego za sobą. Jeśli komuś to pomaga, to nie wydaje mi się żeby było w tym coś złego. O ile pomaga, to niech będzie, ale zastanawiam się jak u licha ktoś na to wpadł? Chyba w życiu by mi to do głowy nie przyszło...

To rzeczywiście poruszające i trochę szokujące zarazem, kto na to wpadł? nie wiem ale może ktoś ze szpitala . Byłam niedawno w szpitalu z moim synkiem i pielęgniarki kilka razy proponowały zrobienie zdjęcia , a to z panem doktorem a to z chłopczykiem z którym synek był na sali itp. Koszt takiego zdięcia to 25 zł.

W czasie żałoby ludzie mogą zachowywać się róźnie, dla nas ich zachowanie może być niezrozumiałe, ale tak naprawdę to jest normalne.  Dla matki dziecko, które zmarło nadal jest jej ukochanym dzieckiem. I nie uważam, że robienie zdjęć z tymi dziećmi to brak szacunku. To chyba forma pożegnania.

Trochę to dziwny sposób terapii,ale skoro pomaga przejść w trochę lżejszy sposób rodzicom,a szczególnie matce przez czas żałoby po utracie dziecka to może warto próbować.Osobiście nie zrobiłabym sobie takiej sesji,dla mnie byłby to jeszcze większy ból niż pomoc.

To że zrobią jakieś zdjęcie OK. Ale w tym artykule była także mowa o tym że starsze rodzeństwo fotografuje się z tym zmarłym dzieckiem. To jest CHORE.

Dla mnie jest to co najmniej dziwne.
Jestem matką,ale nie wyobrażam sobie robić takich zdjęć.Zrozumiała bym robić sobie zdjęcia takiego dziecka na pamiątkę,pożegnanie się z nim,ale nie robienie sobie portretów rodzinnych z martwym dzieckiem.

To jakiś koszmar jest.
Zostawmy żywym co żywe, a śmierci, co martwe.
Jak dla mnie to nie jest żegnanie się ze zmarłym dzieckiem, tylko "podskórne" zatrzymywanie go przy sobie. A to nie jest ani dobre, ani zdrowe.
Patrzeć do końca życia na fotkę z martwym dzieckiem?
Jak to może pomóc?

Bo robić zdjęcie po to, żeby wrzucić do szuflady....

W tej materii mi osobiście wydaje się, że to jest kolejna fanaberia naszych czasów.
Ale to dlatego, że drzaźni mnie dogłębnie, że ludzkość zamiast zająć się rzeczami dobrymi, żywymi, budującymi, rozwojowymi coraz bardziej zagłębia się w mroczne kulty ciała.
Ale to jest temat na zupełnie inna rozmowę.

Z punktu widzenia pojedynczej matki - może to będzie miało sens, a może wręcz odwrotnie.
Z punktu widzenia ludzkości jako takiej - możemy sobie zaczęć kopać masowe groby mentalne, umysłowe, etyczne.
Zakopujemy własną przyszłość.*

--------------------------------
*Tak wiem... brzmi pompatycznie, ale jak się przyjrzeć to już od dawna się nie rozwijamy.