Dorosły mężczyzna, który nie wie czego chce... - Netkobiety.pl

Zastanów się, co Ci ten związek tak naprawdę daje. I jak Was widzisz np. w małżeństwie.

I tak będzie najprawdopodobniej zawsze. Bo on kieruje się emocjami, a nie uczuciami i dla niego jeśli się gniewasz, krzywisz- to jesteś zła.
Jemu jest potrzebne poczucie bezpieczeństwa (charakterystyczne dla...dzieci) i będzie szukał osób, które mu zapewnią takie bezwarunkowe.

Na chwile na pewno. Jednak wątpię by był gotów być w PRAWDZIWYM związku czyli takim, w którym są problemy, które należy rozwiązywać, kwestie do omówienia, w którym UCZESTNICZĄ DWIE OSOBY tak samo.
Uważam osobiście (miałam podobne doświadczenie, też z DDA, który zachowywał się identycznie jak Twój) że prędzej czy później się tym zmęczysz, odejdziesz, poznasz kogoś "normalnego" i wtedy zobaczysz jak tak naprawdę może wyglądać szczęśliwy, normalny związek.

Jemu jest brak bezwarunkowej miłości, nie dostał  jej od rodziców i będzie szukał u kobiet.

"W każdym razie ja teraz bardzo potrzebuję ciepła, a on się chyba wycofał." -- uważam, że zawsze będzie tak, że on będzie Biorcą a Ty Dawcą.

A czy on Ci je dawał?
I jak się z tym czujesz gdy "nie dajesz" ? winna?

Czy winna? Patrząc na przeszłość może trochę. Po prostu taka byłam, nie potrafiłam być ciepła. Nie wiem dlaczego, może to kwestia mojego ojca, który nic z tych rzeczy mi nie dał. Nie miałam takiego wyczucia, żeby go np przytulić lub powiedzieć coś miłego. Zamiast tego dostawał sarkastyczne docinki.

On raczej mi je dawał (może pod koniec coś tam się zepsuło). Odkąd spotykamy się znowu również to robił, i trochę narzekał, że ja nie. Ale podczas ostatniego spotkania (już po tej jego refleksji odnośnie humoru) nie chciał sam z siebie np wziąć mnie za rękę

Nigdy nie chciałam zwalać tego na rodzinę, bo wiem, że sama jestem za siebie odpowiedzialna i sama decyduje o swoim życiu. Ale faktycznie, po głębszym zastanowieniu on przypomina mi trochę ojca. Na przykład oboje jak sobie wypiją robią się albo bardzo uparci, albo złośliwi i krzywdzący.

Inny facet, z którym coś tam mnie łączyło (i który mnie skrzywdził) też miał złe relacje ze swoim ojcem. Przypadek?

Cash, bardzo dziękuję. Czy Ty już zdołałeś "się naprawić"?

Szczerze mówiąc cała ta sytuacja strasznie działa na moje poczucie własnej wartości. Czuję, że nie jestem zbyt dobra (zarówno pod względem wyglądu jak i charakteru), a gdybym była, to wszystko byłoby dobrze

witaj .mysle ze szkoda czasu marnowac na takich .u mie bylo podobnie ..ten moj ma 33 l . na poczatku mu zalezalo . potem tez tak raz chcial raz niechcial . a ja sie zastanawialam o co chodzi . sama niewiem kiedy sie zakochalam .wiec myslalam ze to kwestia czasu .. byle dziewczyny go zostawialy ..a wydawal sie ok . spokojny inteligentny .nie brzydki .robi uniki albo nie odp na sms albo nie mial czasu .. ciagnelo sie tak 3 lata ..na nic sie nie zdecydowal . gdy ja poznalam kogos to zrobil sie zazdrosny .tez myslalam ze cos czuje ..i znowu bylo to samo .raz chcial sie spotykac raz nie . wrescie sie ocknelam ze z tego nic nie bedzie . bylo to trudne . teraz wiem ze on mowi ze jestem fajna dziewczyna ale on zony nie szuka i zalozenia rodziny .wykorzystuje kobiety by sie przespac a one maja nadzieje ..ja nie lubie jesli ktos otwarcie niechce rozmawiac i robi uniki . jest niedojrzaly i niezalezny .. a morze trafi kiedys na swoja polowke kto wie ..ja juz mam 33 l . i mam nadzieje ze spotkam swa milosc prawdziwa

Monisia33, ja mam 21, a do tematu miłości (od zawsze) podchodzę bardzo sceptycznie. Szczerze mówiąc uważam, że nie jestem na tyle dobra żeby ktoś mnie pokochał. Ogólnie nie do końca jestem przekonana do miłości ze strony mężczyzn.

Ten mój z kolei niby chce się ustatkować (poruszał temat ślubu kościelnego i cywilnego, chciał znać moje zdanie, wspominał o dzieciach itd). Ale tak jak pisałam wcześniej, on jest zmienny. Z jednej strony tego chce, z drugiej coś go hamuje.

nie mysl ze z toba cos nietak .bo on ma jakie chwiejne emocie . jak temu mojemu nie zalezalo na zadnym zwiazku .bo najlepiej sie z nikim nie dzielic .mi tez powiedzial ze wczesniej jak sie poznalismy bylam szczuplejsza . noi mi bardziej zalezalo . trudno na mlodsza wygladala nie bede . pare kilo przybylo . teraz nie jestem za chuda . morze myslal ze bede go prosic by byl ze mna .. a on ma ze tak to wszystko w d....pozdrawiam

mysle ze jak bedziesz miala 30 to spojrzysz na to inaczej .. ja tez mam czasami watpliwosci . bo potrafia niezle sie maskowac . zacznil lubic siebie . morze jakies wyjscia z kolezankami .

Miałam tak. Byłam w takim związku. A było ich 3:)

A więc to było tak: jednego tygodnia deklaracje uczuc i nie wiadomo co, pierścionek będzie kupował. A potem niee, wiesz, jednak przemyślałem to jak miałem chwilę czasu i nie pasujemy do siebie, nic z tego nie będzie. Mój płacz, moje cierpienie. Za kilka dni: przepraszam że jestem takim burakiem, zmienię się. Kocham cie tralala itd. Tydzień później znowu to samo. Sorry, możemy być tylko przyjaciółmi. Taa, wypchaj się.

A ogólnie rzecz biorąc: jeśli koleś zalicza krótkie związki, to zostaw go bez zastanowienia. Za pół roku znowu cię zostawi, bo skoro raz to zrobił i uszło mu to na sucho, zrobi to ponownie. Taki typ. Od takich typów daleko.

Powodzenia:)

Osoby z DDA(autopsja) potrzebują bezwarunkowej miłości, bezpieczeństwa, którego tak naprawdę nikt nie może zapewnić. To jest masakra, ciągłe ścieranie się, wyobrażenia jak być powinno i nie. Dla kogoś, kto wiąże się z partnerem z DDA, potrzebne jest zrozumienie dlaczego tak się dzieje (nie wspominając że taka osoba sama potrzebuje terapii, ale piszę dokładnie to samo, co przedmówcy). Rozumiejąc, ale tak prawdziwie, możemy dotrzeć do takiej osoby. Przynajmniej mam taką nadzieję..

już dawno!

DDA mają to do siebie że zawsze chcą być traktowani wyjątkowo. Poświęcenie większej uwagi np. koleżance niż jej samej jest pewnego typu odrzuceniem, co dla "zdrowych" ludzi może się to wydawać absurdem. Drugą połówką chcą załatać dziury w emocjach które powstały w dzieciństwie przez nieodpowiedzialność sowich bliskich. Niestety jest to praca wymagająca dużego nakładu swoich sił i silnego charakteru po stronie partnera. I nie ma co zaczynać walki z wiatrakami, jeśli nie rozgryziesz go od środka i nie poznasz jego obaw i pragnień. Jeśli powie Ci dzisiaj że z Wami koniec to wiedz, że powiedział to prawdopodobnie wbrew temu co czuje i przed strachem że wcześniej sama go odrzucisz.

Mieliśmy się dzisiaj spotkać, a nawet się nie odezwał... przykro mi, ale co poradzić.

Kiedy po jakimś czasie od rozstania znów zaczęliśmy rozmawiać to powiedział mi, że teraz ma zamiar się bawić i "zaliczać" (uprawiać seks z kim popadnie jak się domyślam). Z kolei niedawno podczas naszej rozmowy stwierdził, że ten rok poświęci na poukładanie życia itd. Taki człowiek zagadka. A mi tylko z tego powodu cholernie przykro, bo teraz znowu się nie odzywa, a mi zależało.

Dzisiaj naszły mnie pewnie myśli. Zastanawiałam się jak go traktować. Czy jak typowego faceta, któremu nie zależy, a zatem nie pozostaje mi nic innego niż go olać. Czy jak kogoś kto ma problem, z którego wynika jego zachowanie i zmienność. I spróbować walczyć...?

Po pierwszym rozstaniu w ogóle się do siebie nie odzywaliśmy. Miałam nadzieję, że da jakiś znak, ale niestety tak się nie stało. W międzyczasie kogoś poznałam (co było błędem, bo najpierw powinnam uporządkować własne sprawy) więc nie myślałam zbyt wiele o byłym. Potem przypadkowo się spotkaliśmy i tak odnowiliśmy kontakt...

Duality,  facet o którym piszesz najprawdopodobniej chciałby zmienić swoje życie, może nawet powtarzać uarte slogany ("Musze zrobić porządek w swoim życiu zanim się z kimś zwiążę",  "Rodzina jest najważniejsza" ) ale gadanie to jedno a robienie to drugie i z tym drugim- o ile nie wpadnie w ręce dobrego psychotyerapeuty, będzie miał problem już zawsze.

Sama właśnie pomału wychodzę z relacji z mężczyzną DDA. I wiem jakie to trudne, wiem ile wątpliwości i sprzecznych uczuć się pojawia. Że może jednak się uda, że może jak się da mu trochę więcej ciepła i miłości i jeszcze solidniej zapewni o swoich uczuciach to się zmieni, że jeśli się będzie chciało wystarczająco mocno to on też zachce. Może się zdecyduje.
Niestety nie da się nikogo uszczęśliwić na siłę. Zmusić do pracy nad sobą, do zmierzenia się ze swoimi demonami.

Ja po 1.5 roku wymiękłam. Pomimo, że kocham go nad życie i wiem, że "ma potencjał" na bycie cudownym mężczyzną - to niestety na chwilę obecną nim nie jest. Jest, jak większość DDA, strasznie zagubionym, samotnym i przerażonym typem, który z całych sił broni swojej "pozycji" w związku - kosztem drugiej osoby.
Dwukrotnie kiedy potrzebowałam go najbardziej na świecie, byłam porzucana. Kiedy to ja potrzebowałam wsparcia i zrozumienia to danie mi go było zbyt dużym wysiłkiem-łatwiej bylo zostawić i poczekać aż wrócę do formy, żebym znowu mogła dawać z siebie 100% i nie dostawać nic w zamian. 
Relacja została sprowadzona do ciągłych gierek i manipulacji. Nie było miejsca na spontaniczność, czułość, bliskość.

Brałam bardzo dużą poprawkę na jego przeszłość, zachęcałam do lektury, terapii, nawet nie w ramach poprawy naszych stosunków, ale dlatego, żeby podniósł swój komfort życia. Widziałam jak cierpi każdego dnia, jak głęboko jest poraniony, jak bardzo sobie nie radzi.

Musiałam odejść. Nie dawałam już rady wszystkim jego humorom, frustracjom, dąsom, jego bierności, trwaniu w swoim bagienku. Gdybym widziałą cień szansy na zmianę, chociażby próbę pracy nad sobą, chęć współpracy - zostałabym i wspierała.

Nigdy nie spotkałam tak smutnych i do granic samotnych ludzi jak DDA, ale to co potrafią zgotować swojej drugiej połówce to istny horror. Karuzela emocjonalna, ciągła niepewność, brak poczucia bezpiecznstwa, u "mojego DDA" dochodziło jeszcze budowanie swojego poczucia wartości poprzez podkopywanie mojego. Sajgon. I ta oziębłość, oschłość, wyuczona obojętność.

Paradoksalnie będąc z takimi osobami i zgadzając się na ich destrukcyjne zachowania odbieramy im szanse na autorefleksje. Być może jak zostaną same, jak zniszczą coś ważnego to dostrzegą, że chcąc żyć godnie i szczęśliwie trzeba zacząć od korzeni.

Chciałbym może jeszcze dodać, że wydaje mi się, że w większości przypadków gdy mówimy o DDA mamy na myśli mężczyzn...
Podczas gdy w równym stopniu dysfunkcyjna rodzina oddziaływuje tak na córki jaki i na synów.
Z czasem dorosła kobieta marzy nadal o doskonałym ojcu jako swoim facecie, który będzie zapewniał rodzinie bezpieczeńswo, stabilizacje, utrzymanie. Tak jak dorosły mężczyzna marzy o doskonałej matce w swojej kobiecie, która będzie zapewniać miłość, troskliwość, zaangażowania...

Dzięki, Catwoman

Zostałam poproszona o przeniesienie nowozałożonego wątku do tego tematu zatem to robię (chociaż nie chodzi o tematykę DDA). Poniżej opisałam wszystko jak najkrócej

Byliśmy razem pół roku, potem rozstanie, brak kontaktu, żyłam sobie dobrze dalej, pierwsza rozmowa, jego chęć powrotu i analiza tego, co było. Nie zeszliśmy się (podczas spotkania dałam upust skrywanemu gniewowi, o którym nie miałam pojęcia). Potem jednak zaczęliśmy się znowu spotykać, znowu chciał do mnie wrócić ale się wycofał. Wtedy ja zapałałam uczuciem. Wcześniej zimna, obojętna i skupiona przede wszystkim na sobie, kilka dni temu wysłałam mu kilka smsów pełnych goryczy na wieść o tym, że właśnie kogoś poznał (a kilka dni wcześniej okazałam swoją słabość, bo powiedziałam, że mi zależy). Wtedy z jego strony padły słowa "nie jesteśmy i nie będziemy razem".
Ostatni kontakt z mojej strony był zatem pełen gniewu. Zastanawiam się teraz (zainspirowana tematem o odzyskaniu byłego), czy nie wysłać mu niezobowiązujących przeprosin za moje zachowanie żeby przygotować sobie grunt na próbę powrotu za te kilka miesięcy.
Jak myślicie, czy ma to sens? Czy warto próbować? Przecież za kilka miesięcy może być z nią w związku (o czym nie będę wiedzieć bo urwałam z nim kontakt). Czy mimo to wdrożyć ten plan w życie, napisać wiadomość i czekać?

Muszę to z siebie wyrzucić nawet jeśli nikt tego nie przeczyta...

Mój były odezwał się do mnie po 3 tygodniach braku kontaktu (ja mu powiedziałam, że mi zależy, on mnie odrzucił, potem kogoś poznał, i zdecydowałam zerwać kontakt). Wywaliłam jego numer telefonu, wyrzuciłam go z głupiego Facebooka żeby nie być świadkiem jego poczynań.
Wysłał mi wiadomość, że jego brat znalazł coś mojego. Początkowo to zignorowałam, lecz kolejnego dnia znowu się odezwał prosząc o adres (tylko to, żadnego cześć, co u ciebie, nic - w końcu mu nie zależy). Popełniłam ten błąd i odpisałam, i byłam bardzo zawiedziona, że chociażby z grzeczności o nic nie zapyta. Po tej krótkiej rozmowie czułam się dziwnie, on był dla mnie opryskliwy, jakby złośliwy, bardzo niemiły (i to nie tylko moje zdanie). Wydźwięk tej rozmowy był mniej więcej taki, że ma mnie totalnie w dupie, gorzej niż obcą osobę.

Może niesłusznie "wymagałam" od niego czegokolwiek, ale czy po tym wszystkim (widział, że mi na nim zależy i jak bardzo mnie to boli) musiał mnie tak potraktować? Po 3 tygodniach wszystko od nowa, znowu cierpię i myślę...

Tak też zrobiłam, odcięłam się od niego, ale on o sobie przypomniał pisząc do mnie, i jeszcze się dziwił, że wyrzuciłam go z Facebooka (a doskonale wiedział jak mnie zabolało kiedy dzień po tym jak wyznałam mu uczucie flirtował z jakąś dziewczyną, którą właśnie poznał, i być może teraz z nią jest).
Nie wiem czy wymagam zbyt wiele? Przecież to takie logiczne

apokaliptycznie jakbym czytała moją historię. Powiedz mi jak wyglądało u Ciebie rozstanie? Robił coś, byście wrócili? U mnie po raz kolejny on mnie zostawił. Zawsze po czasie tęsknił i wracał. Najdłużej nie mieliśmy kontaktu jakieś 2 tygodnie. Ostatnim razem powiedziałam sobie, że nie wrócę po tym jak mnie zostawił, żebym się zmieniła, ale rozum swoje, serce swoje. Potem tłumaczył, że robi to po to, żeby otworzyć mi oczy, że w naszym związku coś się dzieje nie tak i że musimy to zmienić. Myślałam sobie mądrze gada jak na faceta. Kwestia tylko była taka, że on się obrażał o byle co, zwykle jak miałam jakiekolwiek ale do jego zachowania i potrafił się kilka dni nieodzywać, a mieszkaliśmy razem.  Napisałam, że wkurza mnie, że chce mnie `szkolić` pod siebie i karać, ale on stwierdził, że dzięki tej przerwie się oczyszcza i też widzi swoje wady i nad nimi pracuje. Pisał, że myśli codziennie o nas, tęskni itp. Spotkaliśmy się, tydzień ok, i sytuacja identyczna, obraził się mimo, że po tym jak się `przyczepiłam` szybko się zreflektowałam i przeprosiłam (nowy element w naszym związku, kiedyś byliśmy dumni i rzadko używaliśmy teo słowa), to stwierdził, że to koniec bo nic się nie zmieniło a miało się zmienić. Na słowa, że to on po raz kolejny się obraził a niewiadomo czego nie zrobiłam i moim zdaniem błachy powód i wywody że trzeba naprawiać we dwoje,rozmawiac a nie się odwracać na pięcie i mówić `koniec` powiedział, że widocznie nie umie inaczej.
Serce pęka, wiem co powinnam zrobić a ja wciąz mam nadzieje, że się odezwie i mu przejdzie ale ile można tak żyć..