Nie potrafię cieszyć sie tym co mam...? - Netkobiety.pl

A może inaczej: co się w twoim życiu wydarzyło, że całe uznajesz za bezsens?:)

Co się w moim życiu wydarzyło?? W zasadzie nie mam na co narzekać. Nie choruję, nie jestem od niczego uzależniona, nie ma depresji ( chyba ). Skończyłam studia ( Ratownik Medyczny ). Mam wspaniałego faceta, który Kocha ale raczej nie rozumie.
Zacznę może od początku. Mój tata zmarł gdy miałam 13 lat. Mama zaczęła chorować. Od 15 roku życia zajmowałam się domem, męskimi pracami, nawiasem mówiąc bardzo lubiłam pracować na powietrzu, rąbać drzewo, zgrabiać podwórze, coś budować:). Wszystko było ok do 18 roku życia. Poznałam wtedy chłopaka w którym się zakochałam. Pierwsza miłość niestety bardzo toksyczna. Dzięki przyjaciołom udało mi się uwolnić. Kosztowało mnie to dużo zdrowia fizycznego i przede wszystkim psychicznego. Dzieliłam czas między nim a moją mamą( jestem jedynaczką). Po dwóch latach byłam wolna, mogłam żyć jak chce,.Okazała się jednak że coś się skończyło, wygasło?? między czasie zginą mój kuzyn ( miał 19 lat ) wychowaliśmy się razem na jednym podwórzu. Traktowałam go jak swojego właśnego brata, z tej samej krwi. Z mamą nie umiałam rozmawiać. Do tej pory nie potrafię nawiązaćć z nią jakiejś głębszej rozmowy, takiej serdecznej, szczerej. Wylądowałam u psychologa, trochę pomogło. Wiecie jak się wtedy czułam?? Jak bym spadła z 10 piętra, rozkruszona leżę na ziemi. Z czasem się "złożyłam ", tylko że wyglądałam jak dzieło Picassa, trochę jakby żle złożone. Po jakimś czasie poznałam Roberta :):) Mojego nażyczonego. Kocham go całym sercem, mimo że są problemy, nieporozumienia. On jest odpowiedzialny, konsekwentny, poważny. Wymaga tego samego ode mnie( i tak powinno być ) tylko że ja nie mam już siły na ciągło walkę z życiem, z problemami. Nie wiem skąd brać na to wszystko silę. Mam 27 lat a z każdym rokiem jest coraz gorzej. Nie stać nas na ślub. Mieszkam w małej miejscowości a tu nie ma pracy. szczególnie po moim kierunku.Dom się sypie, a na remont nie mam kasy. Mama ma już 70 lat. Nie wiem czy mogę sobię pozwolić na to żeby wyjechć w świat. ( a tak bym chciała!). Boje się zimy. latem da sobie radę ale zima dla niej samej może być ciężka. Ot takie to moje życie jest... Wiem że ludzie mają naprawdę o wiele większe problemy jak ja. Myślę że tak naprawdę problemów jako takich nie mam tylko nie mam już SIŁY, tak po prostu.

Witaj w moim świecie, realia tego kraju Cię dopadają. No, ale pozwól że przytoczę Ci parę rzeczy, dla których Twoje życie ma sens i jest się z czego Cieszyć.

1. Jesteś wykształcona w kierunku ratownictwa medycznego
2. Masz wspaniałego faceta, który Cię bardzo kocha (sama tak mówisz)
3. Jesteś zdrowa i młoda, silna
4. Pracowita i odpowiedzialna
5. Masz bagaż doświadczeń, które są bardzo pomocne w życiu
6. Nie masz większych problemów (np. nieuleczalna choroba dziecka i brak funduszy na leczenie ? ja)
7. Super laska z Ciebie, tylko trochę musisz przestać się użalać

Przede wszystkim, musisz znaleźć sobie jakieś zajęcie, jakiś cel, pasję:) Budzenie się rano dla telewizora, czy nawet dla filiżanki kawy nigdy nie będzie dostateczną motywacją do tego, by wstać z łóżka, działać. Musisz wyjść z domu, bo nic tak człowieka nie mobilizuje do życia jak kontakt z drugim człowiekiem właśnie:) Zapisz się na jakieś zajęcia- ich określony harmonogram sprawi, że nie będziesz mieć wyjścia..- trzeba będzie wstać, iść i być:) Zacząć Żyć nigdy nie jest łatwo.., ciężko znaleźć motywację.. coś, co będzie nas cieszyło na tyle, że wysilimy się na ten pierwszy raz:) Uwierz jednak że warto:) Jeśli nie masz pracy i nie możesz jej znaleźć, to skup się na doszkalaniu:) W wielu miastach i miasteczkach organizowane są darmowe zajęcia, szkolenia z wielu dziedzin:) Choćby drobiazgi a jednak zapełnią Twój czas..i Twoje CV:)