Załamana. - Netkobiety.pl

Jesteś na najlepszej drodze, żeby chłopak uciekł gdzie pieprz rośnie....

Nie dajesz juz rady? Matko... a on daje?????

Oj dziewczyno. Dotykasz tutaj odwiecznego problemu jakim jest  dopasowanie partnerów. Zasadniczo ludzie - nie wiedzieć czemu, koniecznie chcą doprowadzić do jednomyślności a przecież to bzdura. Ludzie nie są tacy sami i różnie odbierają świat, mają odmienne systemy wartości, słownik pojęciowy, inną emocjonalność i empatię itp.  I .... całe szczęście. Rzecz polega na prozaicznym szacunku dla owej odmienności i polubieniu (pokochaniu) człowieka takim jakim jest - a może lepiej jakim może być. Bo oczywiste jest, że się zmieniamy - właśnie często pod wpływem partnerów - ale właśnie "POD WPŁYWEM" a nie "POD PRESJĄ" a to jest istotna różnica.  Oczywiście w pełni Cię rozumiem, bo sama bardzo źle znoszę milczenie drugiej strony - mimo, że wiem o tym, iż nie jest to zła wola. Akceptuję to jako coś normalnego ale i tak od czasu do czasu odruchowo irytuję się w takiej sytuacji. Nikt nie jest doskonały.  Podsumowując rzecz jest paradoksalnie prosta - jeżeli jesteście w stanie się zaakceptować i po części zmienić (w naturalny sposób) te zachowania, które budzą największe kontrowersje to ok. Jak nie to pora szukać kogoś innego. I nie ma wtedy niczyjej winy - nie można się złościć na kogoś, że do siebie nie pasujemy.   No chyba, że jest inny powód nieodzywania - nie zależy mu tak naprawdę, lub co gorsze podwójne życie - jedna na stałe żeby zawsze była pod ręką a druga (lub inne) dla rozrywki i spełnienia samczego pędu do zdobywania.  Mam nadzieje, że nieco rzuciłam światła na Twoje rozterki.

ale ja chcę z nim być, kocham go nad życie. Zdarza się że czasem napisze nawet 50 smsów dziennie a czasem tylko popiszemy rano i potem wieczorem... tęsknię za nim, jestem zazdrosna o kumpli, o to że poświęca czas komuś innemu. Co zrobić aby trochę teraz on się postarał? jak dać mu odetchnąc a zarazem nie męczyć się z tym sama? nie mogę go stracić jest kochany gdy jesteśmy razem. Boję się że już mu się znudzily codziennie spotkania i kontakt co parę godzin ze mną .

Nie umiem nie pisać do niego jako pierwsza, nie odzywać się. Boję się że mnie zostawi.

Chcę aby był szczęśliwy, nie zapowiada się na to aby chcial mnie zostawić. Większość par ma ze sobą częsty kontakt telefoniczny. A my nie raz tylko kilka smów rano i pod wieczor czy popoludniu. Wiem jestem młoda wiele rzeczy jeszcze nie rozumiem ale wiem że on mnie kocha i dlatego nie rozumiem tego ograniczonego kontaktu ze mną

Niepojęte że on jeszcze nie zwiał ! NIe znam żadnego 21latka który chciałby otrzymywać sms'y od najukochańszej nawet dziewczyny TAK często ! Czy on wogóle ma chwile by za Tobą zatęsknić ?
Więcej spokoju, mniej nerwów i zdecydowanie mniej sms'ów ,aż dziw bierze że były kiedyś związki na świecie i rozwijały się BEZ komórek ...Sms'y to nie jest dowód miłości !!!

Takie zachowanie musi Ci minąć bo nie wyobrażam sobie 25latki która tak szaleje z telefonem, chyba że będziesz je testować na potrzeby sieci komórkowych.

Rany boskie! 50 sms-ów dziennie. Ja bym nie wytrzymała.

Jak nie dasz mu odetchnąć, mieć własne życie (tak, bo trzeba mieć własne życie oprócz związku), kumpli etc. to na dłuższą metę chłopak tego nie wytrzyma.
Miej też swoje własne życie i pozwól jemu na to samo.
Partner "bluszcz" robi krzywdę nie tylko swojemu partnerowi ale także sobie.

własny chłopak?
a może w tym pojęciu kryje się.... podświadome podejście twoje do tematu chłopaka??
nie, on nie jest własny
on nie jest twój
jest z Tobą  - to ogromna róznica

rozumiem, że jesli średnio co godzinę nie dostaniesz info - jestem z tobą, myslę, kocham.. to popadasz w paranoję?
a mnoże warto - włąsnie dlatego, bo jestes taka młoda - uporządkowac relacje z samą sobą? z poczuciem własnej wartości, zaufaniem, odrzuceniem potrzeby ciągłego kontrolowania i czuwania?
może warto pomysleć o madrej terapii?
po co masz z takim bluszczowatym bagażem wchodzić w dorosłe zycie?

Macie rację muszę dużo rzeczy zrozumieć chodź to nie będzie proste.

Dziękuję bardzo, zgadzam się z Twoim zdaniem. Wiem, ze mnie kocha dlatego nie chcę go doprowadzić do stanu kiedy nie będzie już chciał ze mną rozmawiać.

Dokładnie tak.

Pozdrawiam.

co innego jest dotrzymywanie słowa, a co innego odbieranie komuś prawa do życia ...osobistego:)

Poradź proszę co ja mam teraz w takiej sytuacji zrobić ;(

oczywiście że rozmawiamy, był u mnie także i rozmawialiśmy

ja jeszcze się uczę więc nie mam za bardzo jak iść do pracy.

Każda rada ma dwie części: treść i autora. Jeśli radzi Ci ktoś kto sam jest nieszczęśliwy, może Cię najwyżej nauczyć jak (jego drogą) dojść do stanu, w którym będziesz podobnie nieszczęśliwa jak on.

Jeżeli radzą Ci kobiety, które muszą odpoczywać od swoich mężczyzn, to mogą Cię co najwyżej nauczyć jak zbudować z niewłaściwym mężczyzną związek, który męczy. Jeżeli radzą Ci kobiety, których mężczyźni wielkim głosem domagają się  swobody i odpoczynku - jak wyżej (w tajemnicy powiem Ci, że to zwykle te same).

Ja mam mojego Kochanego, z którym jestem szczęśliwa i który jest we mnie zapatrzony. Chcesz mojej rady?

Gabi, czy brałaś pod uwagę, że to może nie jest TEN, może to nie jest ta miłość na całe życie? Nie zgadzam się z tymi, co Cię krytykują. Jeśli chcesz więcej kontaktu, potrzebujesz chłopaka, który będzie miał dla Ciebie więcej czasu i który chce takiego kontaktu - proste.

Nie rozumiem podejścia - musisz się zmienić bo on nie wytrzyma. Nigdy, przenigdy nie należy się zmieniać dla chłopaka. Masz być sobą. Masz się rozwijać. Dla siebie. Bo gdy zmienisz się dla niego, zrezygnujesz z czegoś dla niego, z części siebie, a on odejdzie - zostaniesz z niczym, będziesz miała poczucie krzywdy i będziesz się czuła pokaleczona.

Pamiętaj, że szacunek jest częścią miłości. Można kogoś szanować ale nie kochać. Jednak nie sposób kochać nie szanując. Jeśli on ma do Ciebie tak mało szacunku, że umawia się, nie przychodzi i nawet nie uprzedza o zmianie planów... Ja bym to zrozumiała jako objaw braku szacunku do mnie a tym samym braku miłości.

Wiem, że to co mówię jest przykre. Ale Ty sama CZUŁAŚ, że coś jest nie tak. Gdy kobieta nie czuje się pewnie, chce kontrolować - właśnie tak jak Ty (gdy mężczyzna CZUJE, że to jest TA JEDYNA, bez problemu zgodzi się na taką kontrolę i odbierze ją jako wyraz zainteresowania; poza tym będzie szczęśliwy mogąc wybrance udowodnić, że jest TĄ JEDYNĄ). Gdy CZUJE, że on (gdziekolwiek jest) cieszy się z każdego kontaktu, z każdego jej słowa - czuje się pewnie. Gdy on wybiera innych, nie odpowiada na smsy, ucieka - rzecz jasna: nie kocha.

Powtarzam - nie ma co się dostosowywać. Trzeba znaleźć takiego, do którego się pasuje bez udawania, starania, znęcania się nad sobą.

Często wysyłam smsy do mojego Kochanego i tęsknię gdy znika za drzwiami (choćby to były drzwi łazienki). On o tym wie (i nigdy, przenigdy nie wykorzystuje tej wiedzy przeciwko mnie - to by było nielogiczne, on chce mnie uszczęśliwiać). I ja wiem, że on tęskni, gdy się rozstajemy. Żaden kumpel nie jest dla niego towarzystwem atrakcyjniejszym ode mnie.

Dlatego nie uważam, że coś z Tobą nie tak, albo coś nie tak z Twoim sposobem myślenia. Jeśli ten chłopak nie potrzebuje takich kontaktów jak Ty, to może do Ciebie nie pasuje. Może potrzebuje innej kobiety (może nie jesteś w jego typie). Jak ją znajdzie, zapomni o Tobie w 5 minut. Jeżeli nie jesteś TĄ właściwą, nigdy za Tobą nie zatęskni. Żadne sztuczki nie pomogą.

Piszesz że jest bardzo miły, gdy już się spotkacie... Sypiacie ze sobą? Musiałby być idiotą, żeby nie być miłym, gdy już przyszedł na seks...

Historie o tym, że mężczyźni są inni, że muszą od żon odpocząć, są poligamiczni albo świnie niewierne - wszystkie te historie biorą się stąd, że mężczyźni zgadzają się na związek (albo coś w tym rodzaju), bo kobieta tego chce, nie oni. Nie zabiegają, nie dostają szansy na staranie się, za to dostają swobodę. Po jakimś czasie dochodzą do wniosku, że może tak i wygodniej, i trwają z kobietami których nie kochają. Z przyzwyczajenia. Z przyjaźni. Dla wygody. Może w cichej desperacji. Bo miłości tam nie ma i dopasowani nie są. Oboje się starają i jakoś tak przetaczają się przez życie. Czasem, rzecz jasna muszą od siebie odpocząć. Czasem on wdaje się w romans, czasem ona, niekiedy się to wydaje, niekiedy nie. Forum jest pełne opowiadań nieszczęśliwych ludzi, którzy nie poświęcili dość czasu na znalezienie właściwej osoby, schwytali pierwszą z brzegu i myślą że to już na całe życie. Tkwią w układzie, który nie daje szczęścia, po krótkim czasie czują się "wypaleni" i pytają obcych ludzi co robić. 

Gdy już odchorujesz, może przeznaczysz trochę czasu na szukanie właściwej osoby? Ja miałam około 600 adresów (poznawałam wirtualnie), spotkałam przeszło 100 mężczyzn i skreśliłam wszystkich oprócz jednego. Zapewniam Cię, że warto było.

Oboje ciepło o Tobie myślimy (czytałam Kochanemu i odpowiedź jest od nas obojga).

Masz dużo czasu. Znajdziesz swojego księcia. Tylko nie daj sobie wmówić, że on nie istnieje.

Zgadzam się z Wielokropkiem.

Gabi, ja wiem, że piszę coś odwrotnego niż większość.

W przypadku relacji damsko-męskich faktycznie mam poglądy, które wielu trudno zrozumieć. Dla innych to co mówię jest oczywiste. Zazwyczaj nie rozumieją mnie te osoby, które w związkach mają problemy. Najgoręcej protestują ci, którzy nie chcą przyjąć do wiadomości, że problem jest poważny. Zazwyczaj zgadzają się ze mną ci, którym w związkach układa się lepiej niż dobrze. Ale oczywiście każdy związek jest inny. Nie uważam się za jasnowidza.

Skupiam się na zachowaniach, które wskazują, co dla partnera jest ważne. Czy ważne jest samopoczucie drugiej osoby? Tak ważne, że poświęci nieco czasu, niekiedy wygody, żeby pokazać, że mu zależy na jej szczęściu?

Gdybyś wymagała, żeby polował dla Ciebie na krokodyle, też bym uznała że przesadzasz. Ale minuta na wysłanie smsa, który Cię ucieszy? Bez którego jest Ci smutno i czujesz się okropnie? Gdy to wszystko wie?

Taka jesteś, takie masz potrzeby. Chcesz ich nie mieć? Chcesz pracować w tym kierunku, żeby mieć inne?

Gdy kobieta się rozwija, jest ok. Ale jeśli rezygnuje z części siebie, żeby podporządkować się chłopakowi, sama sobie robi krzywdę.

Ty wiesz najlepiej co jest częścią CIEBIE a co fanaberią. Jeśli uważasz, że potrzeba częstego kontaktu nie jest ważna dla Twojego poczucia bliskości z nim - ok. Widocznie źle zrozumiałam pierwszy post.

Wielokropku, Twój związek jest Twój. Cieszę się, że jesteście szczęśliwi. Dajecie sobie nawzajem to, czego potrzebujecie, jest dobrze. W przypadku Gabi, jej chłopak nie daje jej tego, czego ona potrzebuje i od tego ona jest (bywa) nieszczęśliwa.

Myślę bardzo prosto.

1. Jeśli mam i mogę dać coś, czego potrzebuje ukochana osoba - dam jej to.

2. Jeśli nie mogę, bo nie mam - nie dam.

3. Jeśli mam i mogę, ale nie daję, to

   - albo nie wiem o tych potrzebach (czyli niewiele wiem, słabo znam tę osobę),
   - albo mnie one nie interesują - czyli nie kocham.

Dalej chyba nie muszę tłumaczyć.

Moim zdaniem, uzależnianie swego szczęścia od drugiej osoby jest błędem.

Proste zdanie. Jego interpretacja jest jeszcze prostsza.
Problem w tym, że autorka oczekuje od chłopaka nieustannego kontaktu, że wysyła do niego 50 sms dziennie, że oczekuje odpowiedzi na te wiadomości, że czuje się zagrożoną, gdy ich nie otrzymuje.
Jakże inaczej wygląda teraz to zacytowane zdanie.

Jestem zwolenniczką związku partnerskiego. Nie będę więc wspierała autorki w byciu bluszczem.