,,zaslugujesz na kogos lepszego'' powodem zerwania? - Netkobiety.pl

nie łatwo jest zostawić kogoś kogo się kocha, nawet po to, żeby było mu lepiej.
to musi być fajny facet ; )

Cześć. Twoja historia wygląda i dobrze i ... źle!!??  Z jednej strony potencjalnie pozytywny facet, a z drugiej sytuacja, która go przytłacza. Wygląda do na ewidentny kompleks - zresztą po części wszyscy je mamy - tyle, że on zupełnie sobie z nim nie radzi. Odruchowo oczekuje ciągłych zaprzeczeń z Twojej strony tzn. że ta sytuacja nie ma znaczenia.  I tu jest ten przysłowiowy piesek pogrzebany. Czy potrafi sobie z tym  poradzić bo jak nie to Cię zamęczy - choć w jego odczuciu w dobrej intencji.  Proponuję wizytę u jakiegoś psychologa - fachowiec po pierwsze będzie mógł mu pomóc w zrozumieniu sytuacji i opanowaniu jej a z drugiej strony realnie przedstawi ci obiektywna ocenę.  Bo z jednej strony wiele fajnych rzeczy może być przed wami ale jego problem wygląda na początek obsesji - a to potrafi zabić KAŻDE ALE TO NAPRAWDĘ KAŻDE uczucie.  Pozdrawiam i życzę pozytywnego ciągu dalszego.

jeśli mu zaproponuje psychologa, lub coś w tym rodzaje poczuję sie jeszcze bardziej urażony...
bo on myśli że to co on czuje to taka właśnie powinna być miłość, i że to jest naturalne żeby sie poświęcac dla drugiej osoby że on może cierpieć , ważne tylko żeby mi zapewnić to na co ja rzekomo zasługuje

Bardzo fajny facet kompleksy ma na pewno, ale kto ich nie ma?  Nie dawaj za wygraną, uświadamiaj mu, że jest dla Ciebie ważny. Nie kasa, tylko on. Pieniądze to rzecz nabyta, są a za chwile ich nie ma. I ich brak bądź nadmiar nie powinny stanowić o związku. Ucinaj wszelkie dyskusje na ten temat, choć on będzie próbował wciąż do tego wracać. Trzymam kciuki za was

Co do pracy, nie ma znaczenia w obecnych czasach kto się o nią stara- jej po prostu nie ma!

Bez obrazy ,ale Twojemu chłopakowi brakuje (pomimo sytuacji jaka powinna go wzmocnić i uszlachetnić) dojrzałości , stalowego charakteru i męskości ,która poniekąd się wiąże z poprzednimi cechami. Wszystko wyjdzie po latach. Szkoła nie ma służyć tylko do pózniejszej pracy, ale także wychowaniu, nauczeniu życia, obycia i nawiązywaniu kontaktów. Kiedyś będzie tego żałował.
Powodzenia, co złego to nie ja!

A ja z własnego doświadczenia napiszę tak: jeśli chłopak mówi kobiecie, że zasługuje na kogoś lepszego niż on, to wie, co mówi, i trzeba go posłuchać. I nie chodzi o pieniądze, naprawdę. A Ty mu nie gotuj, nie matkuj, nie dawaj mu pieniędzy, tylko pozwól mu się poczuć mężczyzną (jeśli jeszcze to umie, bo wygląda na to, że z ubóstwa domu rodzinnego zrobił sobie fantastyczną wymówkę na wszystko, co mu w życiu nie wyjdzie). Skoro rzucił naukę, niech idzie do pracy - pomoże matce i będzie miał na kino z Tobą i kwiaty dla Ciebie. Proste.

jak przeczytałam to co napisałaś to sobie uświadomiłam że masz racje, a co się będę
wiem że da rade tylko on tego nie wie, musze mu pokazać że to wszystko nie jest tak trudne jak sie wydaje

dzięki za wszystkie rady dziewczyny

TAK! Zgadzam sie w 100%.

Z opisu wynika, że to dobry człowiek, tyle że słaby. Na pewno potrzebuje trochę czasu, aby owe słabości i kompleksy w pełni rozpoznać i zacząć sobie z nimi radzić.
Jeśli wolno mi udzielić rady, to z własnego doświadczenia (niestety) czerpiąc powiem: nie ulegaj współczuciu. Kochasz go i chcesz iść najłatwiejszą drogą - być na każde zawołanie, zawsze pocieszać, zaprzeczać jego samooskarżeniom, błagać by nie odchodził. Ta droga jednak nie prowadzi do żadnych zmian, a wyobraź sobie kolejnych 10 lat przeżytych na takich zasadach - brrr.
Zadbaj o siebie. Bądź na niego otwarta, zawsze witaj z uśmiechem, ale nie poświęcaj dla niego rzeczy, które choćby z racji przyszłych studiów masz do zrobienia. Oferuj pomoc, ale nie trzymaj za rękę. Mężczyzna musi samodzielnie wykuć poczucie własnej wartości - i stoczyć w tym celu wiele małych bitew. Możesz go inspirować, ale nie wygrasz ich za niego. W żadnym wypadku nie traktuj jego porażek jak własnych, a jeśli zwróci się do Ciebie z żalem uważając, że za mało pomagasz, to pamiętaj, że nawet w związku każdy człowiek ma kawał własnego życia o które musi dbać, a miłość to wsparcie, a nie uzależnienie.
Życzę dużo zdrowego rozsądku i powodzenia.

no niestety... tzreba z tym żyć

więc co Twoim zdaniem powinnam zrobić?
zostawić go tylko dlatego że nie ma pieniędzy? Nie potrafiłabym tego zrobić..

hmm pomyślałam i macie troche racji. Może zbyt często rezygnuje z rzeczy związanych z moją przyszłością by jakoś pomóc jemu..
ale nigdy nie powiedział że za mało pomagam, nigdy nawet o tą pomoc nie prosił.
Po prostu, dziewczyny umiałybyście patrzeć jak wasz ukochany i jego rodzina nie mają co jeść...?

a jeżeli chodzi o gimnazjum, wiem że powinnam go motywować ale czasem myśle że przyjdadzą mu sie tez słowa bolesnej  prawdy że bez chociażby skończonego gimnazjum nie osiągnie nic.
a chwyta się każdej roboty, odpowiedzialnej, nieodpowiedzialnej, wszystkiego .

Jej ale historia, super facet naprawdę. Może i ma problemy finansowe ale to nie jest powodem że by się tak nad sobą użalać. Widać że chce dla Ciebie dobrze kocha Cię ale wie że nie jest w stanie Ci zapewnić nic lepszego od tego co ma. Nie powinien tak mówić przecież znasz jego sytuacje a pomimo tego z nim jesteś. Ale z drugiej strony nie pomyślałaś o tym że być może Twoje zachowanie jest dla niego bardzo krępujące???Gotujesz im obiady i nosisz, nie wiem czy bym się odważyła to robić może on się czuje przez Twoje zachowanie jak wyrzutek. Widać że masz dobre serce ale to Twoje zachowanie mi się nie podoba.

moze on ma inny problem, bo zeby skonczyc gimnazjum musialby chodzic do szkoly z malolatami, ale to zaden wstyd. z tego co pisalas skonczyl edukacje po2klasie gimnazjum. zostal mu rok. skonczy ta3klase, bedzie pewnie ciezko powiazac prace ze szkola, ale jakby chcial to by dal rade..
ja mam22lata, skonczylam swoja edukacje na2liceum, bo tez sie pogubilam totalnie w swoim czasie... jednak dojrzalam do tego, ze chocby srednie ale musze miec i dzialam w tym kierunku. wiec widzisz, ze jesli sie chce to mozna, i wtedy nic nie jest wazne, czy sie jest za starym czy za mlodym...
swoja droga, nie rozumiem... on za przeproszeniem zapi*rdala jak wol, zrezygnowal z nauki na potrzeby rodziny a mamusia sobie kupuje piwko za jego ciezko zarobione pieniadze??... bardzo "odpowiedzialne" ze strony mamusi... moze sama by sie ruszyla i zaczela prace, zeby jej syn mogl zakonczyc edukacje...

ale on bez zadnej motywacji  NIGDY do szkoły nie wróci
leń z niego straszny, nie chce by zmarnował życie

ale masz racje, nie powinnam jak to określiłaś ,,go matkować'' , tylko po prostu czasem tego nie kontroluję... ;p
wiece jak to jest, chcecie dobrze,a wychodzi jeszcze gorzej...

kopiuję tekst, bo mnie zbanowali więc może być trochę nielogicznie ;p

Hej

pisze w nadziei że jakoś doradzicie mi co robić bo jestem całkiem zagubiona. Jestem ze swoim facetem już ponad rok i podczas naszego związku był taki okres sie wciąż sie kłóciliśmy itp. Dowiedziałam sie ze pisał do moich koleżanek, flirtował z nimi. Zostawiłam go, ale prosił o drugą szansę że juz nigdy tego nie zrobi i takie bzdety.
Okes, wybaczyłam, wróciliśmy do siebie, po jakichś po 3,4miesiacach znów się rozstaliśmy <więcej info tu http://www.netkobiety.pl/t43498.html> i kurcze odkąd wróciliśmy do siebie wszystko bylo idealne , byłam taka szczęśliwa, on sie starał jak nigdy po prostu.
W tym tygodniu wyjechał na tydzień do pracy do Bielska. Dzwonił, pisał, tęskniłam - no po prostu idealnie tak jakbyśmy zakochali się na nowo. pisałam do niego z bramki bo ostatnio działo mi się coś z telefonem i nie mogłam z niego wysyłać sms.
A jak pewnie wiecie jak się wysyła sms z bramki w internecie nie można ich wysłać za wiele, kiedy włączył mi sie limit i mu o tym powiedzialam dal mi haslo do swojego gg zebym pisala z niego. Okej, weszłam. Nie odpisywalam mu przez 10minut bo na poczatku byly problemy z wysyłaniem tych sms z jego konta itp. a on w tym czasie zaczal mi posylac wiadomosci typu : ,, nieodpisujesz. jakby tam jakies dziewczyny pisaly, to powiedz ze jestes moja dziewczyna i maja nie psiac bo to sa jakies z katalogu pisza , ja ich wogole nie znam'' i potem jeszcze 2 podobne wiadomosci dostalam.
I to bylo takie dziwnie ze sie tak wystraszył, tak jakby miał cos na sumieniu. I wiem, nie powinnam byla tego robic ale on we mnie wzbudzil takie podejrzenie tymi sms ze weszlam na archiwum online.

i po prostu pękło mi serce jak przeczytałam:)

pisał/flirtował/ umawiał się na seks z tyloma dziewczynami <włącznie ze swoją byłą> . uprawiał tkz seks przez internet. i to było w maju . <czyli w tym samym miesiacu w ktorym pisal do tamtych kolezanek ,co mu wybaczylam> , pozniej rozmowy z sierpnia czyli meisiaca w ktorym razem nie bylismy.
pisał im tam ze zacytuję ,, a nic , byłem na imprezie i wreszcie podupiłem''
kiedy do siebie wracalismy pytalam go czy mial inna. oczywscie uslyszalam wtedy ,,nie kochanie tylko ciebie chcę''

jak przeczytalam te archiwim to serce mi sie rozpie*doliło na malutkie kawałeczki. Brzydziłam sie nim jak to czytałam. Tak jakby był całkiem innym człowiekiem..
w póżniejszych rozmowach, czyli pażdzierniku/wrzesniu <czyli wtedy kiedy do siebie wrocilismy> chyba go sumienie ruszylo bo nie odpisywał żadnej. A jak jedna <jego była z którą kiedyś był tylko dla seksu..>wysłała chyba z 10 wiadomości to odpsial : jestem z <moje imie:)> wiec nie mam po co pisać, nie spotkamy sie , nie mam czasu .
innej napisał że zdał sobie sprawę ze mnie kocha najbardziej na świecie, że tylko ja go rozumiem itp.

i wiecie co w tym wszystkim jest śmieszne?
on jakiś tydzień wcześniej włamał mi się na moje gg, pokazował WSZYSTKIE męskie kontakty z mojego gg, i kiedy CHŁOPAK mojej przyjaciółki napisał do mnie : ''Hej, moge o coś zapytać?'' to on zaraz wielka kłótnia że ja go zdradzam , że on go zabije. JEZUS MARYJA po prostu .

oczywiście na drugi dzień ,,kochanie tak bardzo przepraszam, bylem zazdrosny , nie chce cie stracic'' takie sratyty

a więc kiedy oznajmiłam mu że czytałam te archiwum to wielki płacz jak to on mnie nie kocha , jak to nie chce mnie stracić, ze jestem dla niego wszystkim, ze on bedzie walczyl, ze jesli nadal chce to on sie bd staral bo wszystko sie da naprawic
dzwoni, pisze <w jednym sms rozpisuje sie chyba na 7sms> , i dzis o 20 wraca z tego Bielska i ma do mnie przyjść i mi niby ,,wszystko wyjaśnić''
CO TU WYJAŚNIAĆ
oczywiście jego zdaniem nigdy mnie nie zdradził, bo mnie kocha <hahahhaha> mówi że miał wtedy ciężki okres
że zachowywał się jak <wszelkiego rodzaju przekleństwa> ze on sam nie wie czemu to robil, ze juz nawet nie pamieta dokładnie co tam pisał. U niego w domu archiwum sie nie zapisuje <teraz juz zreszta wiem czemu:)>

kiedy zadzwonił i mówił co teraz czuje to sie po prostu rozpłakałam.. On że nie wie już co robić, że tak bardzo nie chce bym cierpiała< WIĘC PO CO TO WSZYSTKO ROBIŁ> że zdał sobie sprawę ile dla niego znaczę dopiero wtedy gdy się rozstaliśmy po tamtym <http://www.netkobiety.pl/t43498.html> ze tylko ja sie dla niego licze i ze zrobi wszystko.

i wiecie co wymyslilam? powiedziałam mu że skoro ma taką amnezję i nie pamięta, to przyjdzie do mnie i na moich oczach będzie to czytał.
a co mi tam, niech mu będzie głupio, niech sie wstydzi sam siebie.

myślicie ze to dobry pomysł?
co powinnam robić?

Dziękuję i zdaje sobie z tego sprawę, ale nie to jest odpowiedzią na pytania zadane w powyższym poście

totalnie nie wiem co o tym myśleć bo zrobiłaś w tym wątku taki bajzel, że tak naprawdę nie wiadomo o co chodzi.

Hej kobietki
czytając moje wcześniejsze wypowiedzi myślę że popełniłam duży błąd w nazwie tematu jaki wybrałam..
ale cóż..
a wiec, że mój związek jest popaprany to już wiecie.
ale ostatnio <a dokładniej w zeszły piątek> pierwszy raz wątpliwości dotknęły mnie.
Pierwszy raz zastanawiałam się and tym czy ja tak naprawdę chce z nim być..
A zaczęło się to od jakże durnego "żartu" z jego strony. Był normalny wieczór gadaliśmy, wegetyzowaliśmy się przed telewizorem jak gdyby nigdy nic, kiedy on wziął mnie za rękę i tak po prostu zapytał CZY CHCIAŁABYM BY BYŁ MOIM MĘŻEM. Totalnie mnie wryło w poduszkę co go tak napadło skąd mu sie to w ogóle wzięło? Patrzałam na niego takim wzrokiem jakby mi ktoś pokazał latającą świnie... On uklęknął i zapytał czy wyszłabym za niego..
To już w ogóle totalnie mnie tak jakby patelnia w łeb. Zapytałam czy sobie ze mnie żartuje. Jakoś nigdy nad tym nie myślałam, po dłużej chwili kiedy już widziałam że tak jakbym go raniła nie odpowiadając< w której musiałam wyjść z szoku>powiedziałam : Chciałabym żebyś zawsze był przy mnie.
Nie było to tak, ani nie było to nie. Była to prawda..Niedawno skończyłam 18 lat, on 23 jesteśmy razem 2lata.
Po czym on z anielskim uśmiechem : hahahahha wiedziałem
Ja na niego wzrok jak na idiotę, a on : ja żartowałem tylko spokojnie. kurde ale wiedziałam ze byś chciała.
Szczerze to ani to zabawne ani jakieś no nie wiem.. może się mylę? co chciał tym dowieść?
Ale przejdźmy do sedna. Kiedy tego wieczoru już poszedł do domu, zastanawiałam się i zastanawiam do teraz czy gdyby zapytał naprawdę, czy chciałabym. I prawda jest niestety smutna, bo nie.. Kocham go, ale nasz związek jest tak burzliwy, czasem te wszystkie kłótnie tak beznadziejne. I jeszcze te jego flirciki sprzed roku..
Poza tym ile ja mam lat żeby za mąż wychodzić.. A jeśli już nie chodziłoby o wiek. Jeżeli już w bardzo daaaaaaaalekiej przyszłości miałabym założyć obrączkę to chciałabym być pewna osoby która stoi przy moim boku.Chciałabym spokoju w sercu, nie chciałabym martwić się czy aby mnie nie zdradzi, czy nie zacznie znów pić, czy zawsze nie zależnie co będzie przy mnie.
Już tego nie czuje. nie czuje się bezpieczna, kochana. Kiedy powiedział że żartuje poczułam się tak naprawdę trochę upokorzona bo przecież z takich rzeczy się nie żartuje..
Dzień wcześniej mój ojciec znów wrócił pijany, chciałam się wyrwać z domu. Iść wszędzie byleby nie być w domu. Pierwsza myśl to oczywiście ON. Napisałam coś w stylu : Potrzebuje pogadać, pójdziemy na spacer?
on: jutro się spotkamy, bo ja teraz gram z kumplami.
Jakoś tak zawsze myślałam że mogę na niego liczyć.. ale może sama nie wiem za dużo wymagam?
Na drugi dzień stwierdził że zirytowało go to bo przecież mieliśmy się spotkać dziś.
Kiedy mi to powiedział miałam tkz zong. Potrzebowałam go.. gdyby to był on już leciałabym nawet nie wiążąc butów do bloku obok.
Jak mu wyjaśniłam, stwierdził że to nie była jego wina bo nie widział o co chodzi. No tak bo przecież jego zdaniem powinnam napisać:
" Hej mój tata znów jest nachlany jak świnia i jak sama nie wyjdę z domu to mnie wywali, zaopiekujesz się mną bo jestem sierotą?"
Później deklarował jak to mnie kocha i jak to mogę na niego liczyć.
Z tej całej sytuacji wynikła nieprzyjemna kłótnia w wyniku mojego wkurzenia sięgającego zenitu wykrzyczałam mu prosto w twarz że nigdy nie chciałabym wyjść za niego. Popatrzył na mnie po chwili odwrócił wzrok i powiedział tylko: wiem. po czym dodał : przecież i tak żartowałem
Mój partner jest typem człowieka którego nawet jeśli coś go bardzo zrani, to nigdy by się do tego nie przyznał. Jest bardzo pewny siebie , swojego zdania. Nie potrafi być spokojny. Jeśli ktoś psuje jego obraz idealnego siebie zaraz reaguje zdenerwowaniem.
Kłótnia i ogólnie wszystko się jakoś rozeszło po katach ale ja od piątku nie jestem taka sama i on to zauważył.
Dzisiaj popatrzał na mnie i powiedział : jakaś taka inna jesteś. Dziwna

i z tych wszystkich przemyśleń zaczęłam zastanawiać czy ja chce być z takim człowiekiem...
powiedzcie proszę co myślicie o tym wszystkim?
co myślicie o jego zachowaniu, o moim?

dziękuje za wszystko :*