Rodzina i brak więzi. - Netkobiety.pl

Catwoman-chodzę na terapię dla współuzależnionych,bo mój były to alkoholik.
Rozmawiałam z pania psycholog na temat mojego dzieciństwa,ale to tak przy okazji.
Myślę,że do tego potrzeba osobnej terapii.

i jeszcze wszystko, dokładnie wszystko może się odmienic.:)

Chciałabym,tak bardzo bym chciała!
Gdyby dało się zamknąć za sobą drzwi przeszłości,wymazać wszystko z pamięci-nie ja jedna na pewno bym uczyniła to!
Wiem,że nie mogę zwalać winy na dom rodzinny za to,że nie udało mi się małżeństwo,że nic mi się nie udaje.Wiele osób miało trudne życie a jednak im się udało,wyszli na prostą.
Nie powinnam się użalać nad sobą a jednak to robię.Ciągle czuję do ojca żal,ciągle zastanawiam się co robi ,co myśli o mnie-chociaż nie powinnam,bo nie mieszkam z nim a ponadto stanął po stronie mojego męża alkoholika.Inne żyją z pijakami a ty nie umiesz-to jego słowa.To ja musiałam uciekać z domu rodzinnego,bo miałam tam piekło,ale to inna historia...

jak sądzicie?Mi wydaje się,że człowiek z domu rodzinnego powinien wynieść jakieś wartości,autorytety a nie to,że jest nic nie wart!
Czy to nie ma wpływu na nasze dorosłe życie?
Ja moim dzieciom ciągle powtarzam i okazuję jak je kocham.Są dla mnie bezcennymi skarbami!
Żałuję tylko,że ojca mają takiego-chociaż relacje mają z nim w miarę pozytywne.

To że chodzisz na terapię dla współuzależnionych, to bardzo dobrze, ale masz też rację, że  powinnaś
poszukać dla siebie terapii dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych /DDD/.
Nie łącz jednak tych dwóch jednocześnie, bo rozbijesz się emocjonalnie.
Z jednym trzeba zrobić porządek, a potem z następnym.

Nie da się wymazać z pamięci złych rzeczy, ale można je i należy wyjąć na wierzch i rozbroić, a następnie przebaczyć. Inaczej przeszłość /dzieciństwo/ będzie Ciebie  wciąż prześladować.
Być może także Twój ojciec ciągnie za sobą ogon przeszłości niezaspokojenia emocjonalnego i nie umie
po prostu inaczej.
Nie warto jednak martwić się o to, co on, a o to żebyś to Ty wreszcie przestała taki ogon za sobą ciągnąc.
Pozdrawiam.

Cisza to ja i Newlife-dzięki za odpowiedz i ciepłe słowa.
To prawda,że to moje podłe dzieciństwo ciągnie się za mną jak ogon.Niestety moje dorosłe życie tak się potoczyło,że musiałam mieszkać z rodzicami.Marzyłam,że będę mieszkać daleko-wtedy może nabrałabym dystansu do tych spraw.
Chciałabym wybaczyć ojcu,bo nienawiść niszczy,ale nie umię.Od 3 m-cy nie mieszkam z nim,ale ciągle myślę o nim.Nie mogę mu darować,że stanął za moim mężem.Z drugiej zaś strony ciągle mam wyrzuty sumienia,że zostawiłam ojca (i brata) samych(mama nie żyje),że sobie nie poradzą,bo do prac domowych mają lewe ręce.Zawsze w domu ja robiłam wszystko(mama chorowała) i nauczyłam ich,że mają wszystko poddane pod nos,że taki mój obowiązek.W zamian nie dostawałam nic poza ignorancją!Nie rozmawiali ze mną,traktowali mnie jak powietrze albo jak służącą.Kiedy potrzebowałam pomocy,bo jmąż szalał-nie obronili mnie,nie zapytali czy nie potrzebuję pomocy,czy nie zrobił mi krzywdy...
I ja po tym wszystkim ciągle sobie wyrzucam,że ich zostawiłam!Myślę,żeby pojechać zrobić im gruntowne porządki,pranie itd.
Byłam tam 3 razy(z bólem serca,bo nie lubię tam wracać) i jakoś sobie radzą.Z ojcem rozmawiam urzędowo-jak całe życie.Przykre jest tylko to,że nawet nie zapytał,gdzie mieszkam,jak sobie radzę-nigdy go to nie interesowało!
Obrażony jest,że się bez słowa wyprowadziłam-wiem to od siostry.A jakie miałam wyjście?Udawał,że nic nie widzi i nie słyszy za ścianą.
Teraz żali się sąsiadom jaka to jestem podła!Znajomi też sobie o mnie myślą,że jestem wyrodna córka,co zostawiła starego ojca.Prawie nikt przecież nie wie,że musiałam uciekać od jmęża alkoholika.Ukrywałam,że on pije,bo się wstydziłam a on ma dobrą opinię wśród znajomych.
W towarzystwie nigdy nie pokazywał swojej drugiej twarzy-dopiero w domu wychodził z niego psychopata.Teraz żałuję-trzeba było mówić głośno jaki on jest,bo teraz wychodzi,że on jest dobry a ja zła.
Newlife-chciałabym nauczyć się kochać siebie,ale na tym etapie to jeszcze niemożliwe.Może kiedyś...
Chciałabym odciąć się od przeszłości,ale nie potrafię!

wystarczyły trzy zdania matki: nerwowa byłam, was troje dzieci, szefowa dokuczała, ty nie bij.
i wybaczyłam to co było. i kij i kabel i kapec i pas. wszystko.
ojciec za to nie przyznał się do winy i co? i nie ma wybaczenia, mimo że dokonania mają podobne.
dlaczego kobiety umieją się przyznac do winy?

Cisza to ja -pomysł z listem jest bez sensu.Tak mi sie wydaje,bo skoro ojciec przez 79 lat swojego życia nie zrozumiał,że zle robi-to teraz już na pewno nie zrozumie.To stary człowiek i nie liczę już na zmiany.
Chciałabym tylko dla siebie jakiegoś wewnętrznego oczyszczenia,aby mnie to ciągle nie gnębiło.
Tyle złego mi wyrządził a mnie jest go ciągle żal.Nie mogę się od niego uwolnić emocjonalnie.Ciągle się łapę na tym,że myślę i robię tak jak w dzieciństwie.Jeśli ojciec był zadowolony,wszystko było po jego myśli to ja też byłam szczęśliwa.Natomiast jeśli coś było nie tak to cały tydzień albo i dłużej chodził zły,czepiał sie o bzdury,gadał jedno i to samo,wydzierał się itp.Wtedy i ja byłam zła ,bałam się go(i chyba boję do dziś),przeżywałam strasznie.

Wielokropku-Twoje rady i spostrzeżenia jak zwykle trafne.Umiesz czytać w ludzkich sercach i nazywasz po imieniu rzeczy o których my sami doskonale wiemy,ale tak trudno nam się przyznać przed sobą.
Tak bardzo chciałabym nie przejmować się ojcem a szczególnie tym co powie.Już dawno przecież dorosłam a zachowuję się jak dziecko,które zbroiło i boi się,że zaraz dostanie burę od taty.Wśród mojego rodzeństwa to chyba tylko ja mam tak pokręcony(wrażliwy?) charakter.
Starszy brat całe życie kłócił się z ojcem a itak pozostał najlepszym dzieckiem.Ja nigdy nie odważyłam odezwać się tak do rodziców jak on.bo uważam ,że mimo wszystko jakiś szacunek im się należy!
Siostra zaś młodo wyszła za mąż i się wyprowadziła a wiadomo na odległosć żyje się najlepiej.Traumy z dzieciństwa też nie ma takiej jak ja.
Myślę,że to dlatego,że szybko uciekła z domu i zapomniała.Mój błąd zaś jest taki,że zostałam w tym chorym domu.Nie miałam jednak możliwości wyprowadzki.

Siedzę na tym forum już dłuższy czas, dziś się zarejestrowałam, a to mój pierwszy post.Szukam pomocy, jak pewnie wszyscy tu, ale o sobie jeszcze napiszę...Przeczytałam cały Twój wątek i wiele mnie z Tobą łączy.
Gdy zmarła moja mama, byłam młodą dziewczyną, chciałam uczyć się ,pracować, żyć, a tymczasem zajmowałam się 10-letnim bratem i całym domem.Ojciec szybko zaczął szukać nowej kobiety, miał swoje sprawy, swoje życie.Bolało mnie to, że traktował mnie jak darmową służącą, na jego utrzymaniu, bo do pracy nie pozwolił mi pójść.Ciągle robił problemy np.kiedy znalazłam pracę, robił w ciągu dnia taki bałagan, brud wręcz, śmiecił itd.a później marudził, że się z niczym nie wyrabiam...Ale to już inny, długi temat.Chodzi mi o to, że w końcu się wyprowadziłam, znalazłam pracę, wynajęliśmy z moim chłopakiem zagrzybiałą kawalerkę i byliśmy szczęsliwi, ja była szczęsliwa.Żyłam swoim życiem!!!Ale miałam ogromne poczucie winy, że zostawiłam mojego brata.Budziłam się w nocy, płakałam.Bolało mnie to bardzo.Ojciec wszystkim opowiadał jaka ja jestem wredna, niewdzięczna, że go zostawiłam.Wszyscy jego znajomi mają o mnie złą opinię.Tylko nasza sąsiadka, koleżanka mojej mamy, wie jakie ja miałam życie w domu.Kiedyś nawet powiedziała obecnej partnerce mojego ojca, ze ja miałam gehennę w domu i masę obowiązków.
Mój ojciec równiez nie był dla mnie oparciem, nigdy!!!Gdy mama chorowała, to ja musiałam jeździć z nią na chemię, na kontrolę, chociaż byłam bardzo młoda, ledwie skończyłam ogólniak, a do tego zabierałam brata, bo on by się nim nie zajął.Po szkole średniej kazał mi iść do pracy, bo dłuzej nie będzie mnie utrzymywał, ale później wymagał bym zajeła się domem, wszystkim.
Skąd się biorą tacy ojcowie???

Od tamtych wydarzeń minęło 10 lat.Poczucie winy zmalało, z ojcem mam jakiś tam kontakt.Mieszkam zresztą daleko od moich rodzinnych stron.,
Pozdrawiam Cię Eli ciepło.

Witam elizabet. Poruszyło mnie co pani napisala. PIszę pani bo mam 22 lata. Zainteresowaławm się Pani opowieścią życiową gdyż moja wygladła i dlej wyglada podobnie. Równiez jestem osobą bardzo wrażliwą. Z rodzicami łączy mnie tylko to ze potrafimy się kłucić i sprawiać sobie złośliwości. Jak byłam mała tak jak w pani przypadku chciałąm byc kochana. NIestety z mamą żadko rozmawiałyśmy tak od serca tylko wtedy gdy ojca nie było w domu. Jak wracał znów wszystko wracało do normy czyli mama broniła racji ojca w obawie przed jego gniewem a był on straszny. Pare razy zdarzyło się jej oberwać od niego. Ja zresztą też. Kocham moich rodziców z całego serca ale cóz z tego że oni traktują kazdy mój sms jak wrogie nastawienie. Jak to nazywaja złośliwosc.
KIedyś jak pani planowałam iść do lepszej szkoły liceum a pózniej cos wiecej. Niestety namawiali mnie na zawodówke. Bo jak mówili zdobęde prace i pieniadze. A cóz mi po pieniadzach skoro nie da mi to satysfakcji z moich mozliwosci a uczyłam sie dobrze i chciałam coś osiagnac w zyciu. A te ciagłe pretensje i oskarzenia bezpodstawne gasiły w mym sercu zapał do pracyi wgl do życia. Chcialam popelnic samobojstwo bo nie dawalam sobie ztym rady. Ale naszczescie poznalam kogos z kim jestem do dzis. Bratnia dusza moze nie do konca bo bardzo sie roznimy ale własnie on pokazal mi te lepsza strone zycia ze mozna z rodzina normalnie porozmawiac spotkac sie i nie przejmowac zbytnimi małostkami. Naszczescie choc troche uwierzylam w siebie mam fajna prace z ktorej sie ciesze nawet zaczelam robic prawo jazdy ktorego w domu nie potrafilam zrobic bo tak jak pani zaznaczyla praca w polu byla wazniejsza. A przeciez decydujac sie na dzieci nie mozna ;miec ich tylko do pracy; a tak to wlasnie wygladalo. Ale gleboko wierzac sie kiedys bedzie lepiej napewno sie uda i pani tez mocno w to wierze i szukam osoby z ktora moglabym korespondowac listownie przez wzajemne wspieranie sie mozna osiagnac wiele. Pozdrawiam Ola

Witajcie dziewczyny,
zauważyłam,że problem braku uczuć i więzi jest teraz dość "popularny" a więc nie jestem sama, także ubolewam nad tym jaka jest atmosfera w moim domu i to mnie nauczyło tego,że im więcej z siebie dajesz tym mniej jesteś doceniana-przykre ale prawdziwe:(
cały czas staram się zmienić relacje w domu ale bezskutecznie,słysze tylko " to Ty masz problem".. między mną a bratem nie ma relacji jakie powinny być, w ogóle nie mogę na niego liczyć, opryskliwie się do mnie odnosi, za to jest pupilem mamy, choć kompletnie nic nie robi, wygląda to tak jakbym była zazdrosna,ale tak nie jest, po prostu dąże do jakiejś równości tym bardziej,że to ja jestem gosposią domu(sprzątającą i zajmująca się)..