Rutyna w wieloletnim związku. - Netkobiety.pl

Wiesz jak brzmi motto elitarnej formacji brytyjskiej Special Air Service (SAS)??

WHO DARES WINS!!!

Ja mam tylko 15 letnie doświadczenie, więc trudno mi coś doradzać.
Jak obserwuje małżeństwa, które się rozstają po 3-4 latach, a potem "week-endowe dzieci" i problemy z budowaniem życia na nowo, to sobie myślę, że "zamienił stryjek siekierkę na kijek". Trzeba mieć dużo odwagi, by pokonywać trudność w związku.
W Twoim przypadku może być inaczej, podejrzewam, że dzieci masz dorosłe, stabilną sytuację i nie chodzi o pokonywanie trudności, tylko o wypalenie się uczucia. To też wymaga odwagi, by po tylu latach zacząć budować wszystko na nowo.

Napisz co zdecydujesz.

pytanie, czy to - kogoś znajdziesz - jest dla autorki związku warunkiem szczęscia...

Bogna - jesli wszystko ci mówi, że potrzebujesz wolności m -to idź do przodu. jesli czujesz, że twoje relacje są wypalone i chcesz zyć sama- to sie nie wahaj..

a jesli w twojej wypowiedzi zabrakło drugieego akapitu- pt. poznałam osttanio kogoś na czacie, przypadkowo zagadaliśmy.. ale z nim czuje jak...

to byc może wcale nie o to chodzi o czym piszesz?/ a my nie rozgrzeszymy za ciebie twoich decyzji.

nie musisz szukać aprobaty swoich decyzji, nie musisz wiedzieć, czy inni robią tak samo

bądż uczciwa. wobec siebie i innych

Kochana Bogno, tylko do przodu! Zrealizuj sie, zostaw za soba nude i niepowodzenia. Zyje sie tylko raz.

Jeśli w swoim związku nie czujesz się wolna, jeśli Twój mąż jest cenzorem i krytykiem tego co czujesz, myślisz i mówisz, jeśli nie masz w nim wsparcia, to nie warto tkwić w takim małżeństwie.
W Twoim małżeństwie jest przemoc. Piszesz, że zdarzały się rękoczyny - to przemoc fizyczna. Ciagłe krytykowanie i zwracanie uwagi o byle co jest przemocą psychiczną, dlatego czujesz się zniewolona i marzysz o wolności. Dlatego umarło to co czułaś do męża.

Pytasz o ryzyko "...zwłaszcza gdy się nie ma rodziny..." Rozumiem, że nie masz dzieci ani wnuków. Rozumiem, że boisz się samotnej starości. Przeżyłaś prawie 40 lat w małżeństwie i masz pewnie koło sześćdziesiatki, tak jak ja. Rozumiem Twój lęk.
Tylko czy warto w imieniu tej przysłowiowej "szklanki wody na starość" zmarnować resztę swojego życia na tkwienie w związku z kimś, kto tłamsi i odbiera oddech? Z kimś, kogo się nawet nie lubi?
Życie jest po to, żeby pożyć! Nie po to, żeby przecierpieć i wytrwać, za to nie dostaje się nagród. I nie da się żyć szczęśliwie wciąż mając przed oczam wizję siebie jako bezradnej staruszki.

Kiedyś będziemy staruszkami, ale jeszcze nie teraz.

Potrzebujesz wolności, sięgnij po nią, odetchnij pełną piersią.

Spróbujcie z poradnią rodzinną, ale jeśli się nie uda, to nie marnuj swojego życia. Potrzebujesz być sama, żeby poczuć się wolna? Bądź. I ŻYJ!

A mi bardzo spodobało się to, że usiłujesz poprzez terapię  ratować swoje małżeństwo i jeśli tylko mąż się na to zgadza, to jest dla Was szansa.
Mój niestety nie chciał o terapii wspólnej słyszeć.
Nie jest łatwo w tym wieku dokonywać zmian, a też i wolność już nie ma takiego smaku.
Jeśli zaś terapia pozwoli Wam odnaleźć się na nowo i twój mąż zmieni się, co przecież jest możliwe, bo sam jedynie zmienić się może - to weź na wstrzymanie.
Jeśli zaś nie ma nadziei na poprawę, to szkoda czasu, bo już go nie ma za wiele, a i ostatnie lata swojego życia warto przeżyć w spokoju i ciszy, bo jest to bezcenny dar.

Idźcie na terapię. Oboje musicie się zmienić. Powodzenia

Uważam, ze jest dla Was szansa. Ale nie czekać, tylko przejąć pałeczkę swego losu.