Kura domowa.. - Netkobiety.pl

Niestety ja ze względów zdrowotnych nie mogę dalej pracować i teraz zajmuję się domem.Na początku to było nic przyjemnego dla mnie,siedzenie cały dzień w domu,bo zawsze lubiłam być miedzy ludzmi i lubiłam pracować,ale niestety musiałam się przyzwyczaić i zrozumiałam w końcu również zalety kobiet zajmującymi się domem.

Bardzo krótko w swoim życiu pracowalam zawodowo.Najpierw były dzieci i mogłam pozwolić sobie na ten komfort żeby być z nimi i patrzeć jak dorastają,kiedy dzieci podrosły zaczęłam pracować ale nie za długo,zachorowałam i wiem że już nie wrócę do pracy.
Wcale tego nie żałuję że jestem przez cały czas w domu,mój dom to dla mnie oaza spokoju,ciepła i miłości.Pachnący codziennie obiadem,upieczonym ciastem........A że niektórzy określają kobiety zajmujące się domem" kurami domowymi" wcale mi to nie przeszkadza niech sobie tak mówią,są osoby które swoje szczęście i miejsce na ziemi znalazły w pracy zawodowej a są osoby dla których tym szczęściem jest właśnie prowadzenie domu,dbanie o niego o tą atmosferę której żadne pieniądze nie zastąpią.

Nigdy nie byłam kurą domową, choć wierzcie mi chciałaby nią być. Jak skończyłam szkołe średnią miałam 20 lat. Zaczęłam pracować. Wyszłam za mąż, następnie budowaliśmy z mężem dom, wzieliśmy kredyt, musiałam pracować, doksztalcałam się i pracowałam. Urodziłam dwie corki i pracowałam. Córki mam dziś dorosłe a ja w tym roku mam 30 lat pracy zawodowej i dalej pracuję. Moje życie nie tylko na pracy się opierało. Prowadziłam dom, wykonywałam wszystkie obowiązki. Moja starsza córka skończyła studia 2 lata temu ma swoją rodzinę, moja młodsza kończy w tym roku. Napewno mialam mniej czasu na rozwijanie swoich zainteresowań. Ale nie żałuję.

ja uważam , że za i przeciw bycia kura domową każda kobieta ma indywidualne ponieważ każda z nas spełnic che sie na innej płaszczyźnie

Nie wiem czy zajmowanie się domem,dziećmi można nazwać zajęciami kury domowej-to poniekąd też zawód.
Ja prowadzę własną działalność,głównie pracuję w domku na kompie i zajmuję się dziećmi,domem.Przyznaję,czasem mam dość. Kiedys  aktywna zawodowo dziś wybrałam taki tor , aby móc czas poświęcić dzieciakom.Same wiecie ile pracy i wysiłku musimy włożyć aby wszystko miało ręce i nogi-mam nadzieję,że warto. Fakt gdybym nie miała swojej pracy,swojego zajęcia było by mi ciężko psychicznie -rutyna zawsze mnie zabijała.

błysKOTKA- w tym poście uraziłas wiele kobiet , mnie też . Ty masz pracę ktorą lubisz , dom do którego wracasz stęskniona po pracy , męża który rozumie że pracujesz zawodowo i pomaga ci we wszystkim . A ja ? Nie moge do pracy iść bo mąż pracuej czasem po 14- 16 godzin na dobę , w domu to ja jestem panem i panią , ojcem i matką , kura domową , monterem , mechanikiem a jak trzeba bramkarzem . Ty , dziewczyno nie wiesz co to rutyna , miałaś szczęście , bo robisz to co lubisz .  Ja mam do utrzymania i sprzatania dwa piętrowe domy , tak że po umyciu 48 okien , powiem ci , że wcale zmęczona nie jestem , na dokładke mam do skoszenia około 30 arów trawnika , mówie ci pestka , nie mówiąc o praniu , sprzataniu czy gotowaniu , czasem nawet dla 12 osób . Nic mnie tak nie męczy jak nuda , ale skąd ty możesz wiedzieć co to takiego . Takie kobiety jak ja czasem nie mają do kogo gęby otworzyć , bo mąż w pracy dzieci w szklole .
Masz dziewczyno 26 lat , male dzieci pewno i małe kłopoty , męża który jeszcze się nie zbuntował , więc proszę cie nie pisz nam , że my się czujemy zmęczone o 20 tej .  Z wielką chęcią poszła bym do pracy , tylko że która kobieta zarobi tyle pieniędzy aby opłacić np. ogrodnika i sprzataczkę , nie mówiąc o niani . Znam takie panie pracy jak ty , niektóre nawet gospodarstwa rolne prowadzą , zanim wyjdą do pracy wydoją dwie krowy , wyprawią dzieci do szkoły , wrócą ugotują obiad , posprzatają , popiorą i to nie zawsze w automatach  i tak wkółko . Takie kobiety można nazwać Paniami domu .
I wiesz , że one wcale nie narzekają . Tak jak my kobiety kury , my narzekamy na rutynę ,która nas zabija. Spróbuj kiedyś sama życ tak ja my , po miesiącu będziesz się dusic we własnym ciele.

No fakt , tylko popatrz na to z drugiej strony . Duzo kobiet mieszka na wsi , aby dojechac do pracy musiały by  pokonać przynajmniej 100km dziennie , wychodzą o 4 rano wracają o 7 wieczorem , to kiedy mają czas na obowiązki domowe? W nocy?
Rozumiem cię doskonale , jesteś super kobieta ,ale uwierz mi to tylko do czasu tak jest , mąż też do czasu będzie fajny i pomocny .
Dlaczego ciągle myslisz , że mąż odejdzie ? Chyba ,że masz na mysli jakis wypadek ?
Ja jestm z mężem już prawie 18 lat , sznuje go a on mnie . Nigdy na fryzjera nie poprosiła bym męża , mamy wspólne pieniądze ktore on zarobi , a ja mam swoje ktore zarabiam przy pracy dorywczej , ale nigdy nikt nikogo nie prosi o kasę , jesteśmy solidarnością . Sama sobie zarabiam na zapłacenie ubezpieczenia i opłacam skladnki regularnie ,więc to coś podobnego do pracy na pełny etat . Mąż z przyjemnością dał by mni kase na ub. ale ja wolę sam na siebie zapracować . Powiem ci że czasem takie kobiety jak ty pytaja sie mnie co ja w domu robię , przeważnie odpowiadam ,że nic nie robię .
Powiem ci ,że znam takie kobiety ,ktore pytaja mężów o pozwolenie na kupno np. bluzki , siedzą w domu całymi dniami i nawet nie sprzątają , bo nie widzą w tym spełnienia . Wszystko ich znudziło .
Więc , kochana Błyskotko doceń teraz to co masz , bo nie wiadmo nigdy co nas czeka , a z chłopami to nigdy nic nie wiadomo. I nie krytykuj mężatek , ktore musza siedziec w domach i narzekać , bo naprawdę mają ciężko.

Roxana to swietnie ze masz takiego madrego meza!! A mysle ze moze odejsc, bo tak to w zyciu moze byc, wypadek, ale inna kobieta uitp. Na razie ejstem pewna ze mnie kocha, ale co bedzie za jakis czas?? Tego nie nie wie.
Ja nigdy nie powiedzialam ze to zle. Kazdy wybiera swoja droge zyciowa, a ja tylko swoje zdanie wyraziłam. Mysle tylko ze w jakis sposob powinnysmy sie zabezpieczyc. Ale fajnie ze masz takiego mezczyzne u boku. Wszystko jest kwestia dogadania sie, ustalen. Mozna spelniac sie i przy pracach domowych. wszytsko kwestia podejscia!!

Napisze wiecej jutro, bo koncze juz prace, jde do domu.... sprzatac, pracc, gotowac :P:P

Pozdrawiam wszytski, pracujace i niepracujace KOBIETY!!!!

Ola

Kazda "Kura Domowa" powinna o siebie zadbac.
Tu nie chodzi czy maz zarabia duze pieniadze czy tylko marne grosze. Kobieta powinna byc zawsze zadbana. "Jak Cie widza, tak Cie pisza". I nie mowcie ze to nie prawda.

Tak sobie czytam od jakiegoś czasu ten watek , i chyba nadszedł czas , żebym i ja coś dodała od siebie
Większość kobiet , które zajmują się domem , to Kury Domowe z wyboru.Teraz też jestem Kurą Domową, ale było inaczej.Miałam małe dziecko kiedy prowadziłam własną firmę.Pracowałam od 6 rano , do 19 - 20 wieczorem.Dobrze , że firma była w budynku , w którym mieszkam.Z synem , który miał wtedy cztery lata porozumiewałam się przez intercom.Nie miałam nikogo , kto mógłby mi pomóc przy dziecku.Mąż pracował tak samo.Przedszkole też nie wchodziło w grę , bo...nie miał by kto tego dziecka z niego wybrać w określonym czasie.Kiedy przychodziłam do domu , zastawałam istny sajgon.O 20 zabierałam się za sprzątanie , kolację , szykowanie dziecka do snu.Przynajmniej dwa razy w tygodniu trzeba było jeszcze zrobić pranie, poczekać , aż się skończy i jeszcze je wywiesić , bo rano nie było kiedy.W międzyczasie przygotowywałam obiad na następny dzień.Niekiedy miałam tego dość , padałam z nóg.Wtedy do akcji wkraczał mrożonki i gotowe dania ze sklepu.Nie mogłam patrzeć jak moje dziecko zajada się chemia.Nie mogłam sobie pozwolić na urlop - modliłam się tylko i wypatrywałam w kalendarzu jakiegoś kościelnego święta , bo wolna miałam tylko niedzielę , która była dla mnie jak sen.Nie byłam w stanie dłużej tego ciągnąć.Mąż starał się pomagać jak mógł , co nie zmieniało faktu , że i tak szliśmy spać ok.północy.Byłam zmęczona.
Teraz jestem Kurą Domową.To mój świadomy wybór.Zajmuje się domem , dziećmi , gotuje normalne obiady, mam czas , żeby z nimi porozmawiać , odrobić lekcje, koszę trawnik.Też ciężko pracuję Wkurza mnie tylko to , że jak ktoś zapyta : co robi Twoja żona ? Pada pytanie : nic , siedzi w domu Kiedyś przeprowadzono badanie , na temat tego , ile kobieta , która zajmuje się domem ,mogłaby zarabiać .Okazało się ,że całkiem nieźle , bo byłaby to średnia krajowa

Dziewczyny, serdeczna prośba. Jeżeli zauważycie post, który odbiega od tematu albo obraża użytkowniczki, proszę, nie odpisujcie (muszę wtedy edytować wszystkie odpowiedzi, żeby zaprowadzić porządek w wątku), kliknijcie "Zgłoś post..." i na pewno się tym zajmę.
Pozdrawiam
Yvette

pomyslalam ze wartoby  cosik wtracic ,watek jest swietny...
  przy okazji zatanawialam sie czy nie dodac jeszcze rasy KURA DOMOWA PRACUJACA W DOMU-podciagam pod te kategorie wszystkie kury elegantki ktore swoj zawod wykonuja w domku,prowadzac dzialalnosc gospodarcza,ja wlasnie jestem taka kura  i powiem wam ze ma to wiele plusow ,raz ze mimo tego ze zarabiam mam mnostwo czasu dla domu i dla siebie ,radosc i zadowowlenie ze dzieci dogladniete ,wszystkow domu zrobione,pracuje ile chce i kiedy chce /no nie zawsze ale jednak nie musze sie dostosowywac do pracodawcy/a poza tym wlasna  kasa z ktorej nie musze sie tlumaczyc ,mozna czuc sie spelniona ........

Od jakiegoś czasu czytam ten wątek i stwierdzam, że to smutne. Zastanawiam się dlaczego dla was dziewczyny, pracujące zawodowo, wszystko sprowadza się do kasy. Chcę być niezależna, mieć własne pieniądze, nie prosić męża itp. Ja też nie pracuję zawodowo, mam trzy córki - najstarsza ma sześć lat, ale nie rozumiem pojęcia mąż zarabia i to jego kasa, wcześniej czy później mi wypomni. Nie wiem, jak w innych domach, ale u nas jest wspólne konto i każde z nas korzysta z tych pieniędzy. Wiadomo, że duże wydatki planuje się wspólnie, ale nigdy nie musiałam prosić męża o pozwolenie na fryzjera czy nowy ciuch... Nie czuje się gorsza, przez to, że siedzę w domu. Mój mąż też uważał swego czasu, że siedzenie w domu jest bardzo relaksujące do czasu, aż został sam z trójką dzieci na tydzień. Od tamtej pory nigdy nie usłyszałam, że to lekkie zajęcie, wręcz przeciwnie mówi otwarcie, że gdyby trzeba to woli wziąć drugi etat a niech dom funkcjonuje tak jak teraz....

Nie rozumiem , jak w małżeństwie może istnieć coś takiego jak"moja" czy"twoja" kasa.Przecież to rodzina.W moim domu obecnie zarabia tylko mąż.Ale razem dysponujemy tymi pieniędzmi.Jednak nigdy nie jest tak , że ja sobie ot tak je podbieram.Zawsze jedna i druga strona jest poinformowana , że na to , czy na tamto zostały wzięte pieniądze.Póki co , na własne wydatki sama sobie dorabiam.
Mój mąż zdaje sobie z tego sprawę , że gdybym poszła teraz do pracy nastąpiłaby w domu kompletna klęska, związana z drastycznym podziałem obowiązków w domu , czyli jak to się mówi , wdrożenie równouprawnienia.A w jego przypadku byłoby to nie na miejscu , ze względu na ciężką pracę , jaka wykonuje.No bo skoro pracowalibyśmy razem zawodowo , to dlaczego tylko jedna strona miałaby się zajmować jeszcze domem i dziećmi ?

Foggia,Roxana,Jeanne,teoretycznie,to pieniadze sa wspolne w malzenstwie,ale bywa z tym roznie.Jezeli Wam niczego maz nie wypomina,to pozazdroscic.JA jeszcze nie mam meza,tylko chlopaka,ale on jest troche materialista.Mimo tego mam nadzieje,ze nie bedzie mi niczego wypominaml,bo u mnie w domu,to ojciec uwaza,ze to 'jego samochod,za jego pieniadze',bo on wiecej zarabia i nie wyobraza sobie gdyby moja mama 'siedziala' w domu.To taki typ faceta.Dlatego Wam zazdroszcze,ze u Was jest inczej czyli normalnie,tak jak byc powinno.

No dziewczyny tylko pozazdrościć u mnie w domu od początku był podział mąż ma swoje ja swoje i składka na wspólne nie był to mój pomysł ale nie miałam na to wpływu mąż wyniósł to od siebie z domu ciesz się że od początku pracowałam bo teraz gdy się rozstaliśmy nie jestem na jego łasce nigdy nic nie wiadomo.

witajcie wszystkie drogie Panie, bardzo na czasie wątek, bo niestety świat wokół kasy się kreci, przykre i prawdziwe. Moim zdaniem każda z nas wybiera to co chce, lubi albo musi, każda jest trochę inna itd. Jestem 12 lat żoną faceta z sercem na dłoni. Zawsze mówił, że nie będę musiała pracować, sam charował po 14 godz. itp., takie męskie ambicje, ale też mi nie zabraniał. Mamy dwóch synów i mieliśmy problemy zdrowotne z jednym, więc siłą rzeczy byłam w domu, wcale mi to nie przeszkadzało, uwielbiam byc w domu i czekać z pachnącym obiadem, chodziłam dorywczo do pracy na sezon lub krótki czas, żeby np. remontować nasze mieszkanie. Jestesmy dumni jak diabli, ze nam się udało syna wyleczyć, sprawiać sobie małe radości i podołać wszystkiemu naprawdę z nikła pomocą rodziny. Potrzeby rosły, więc pracuję na stałe parę lat bez sprzeciwu męża, wiadomo widzę tę tęsknotę w jego oczach... tylko teraz trafiło nas to, o czym pisała wcześniej szczurunia, choroba nas nie opuszcza. Ja jestem teraz tą lokomotywą*)*)

Tak dziewczyny...tyle że czesto trudno znaleść dobrą prace po kilku latach zastoju zawodowego. Każdy woli kogoś z biezacym doświadczeniem

A ja doskonale wiem że życie jest brutalne i sytuacja wPL z praą również

jakbym mogła sobie marzyć to tez bym tak wybrała...lecz wiem że w moim wypadku to niemożliwe

Ja nigdy nie pracowałam zawodowo , wyszłam za mąż mając 17 lat . Mąż starał sie jak mógł , nigdy nie mówiłam mu , że ma mi oddawać kasę , ale on tak robił już nawet jako kawaler , dzięki temu zarobił , a ja odłożyłam na nasze duże wesele . Nigdy nie mówi , że coś jest jego , ja mam swój samochód ,który on mi kupił , on ma swój do pracy . Nie żałuje mi na nic , i to mnie czasem wkurza . Do pracy nie mogę iść bo w domu ,a raczej w dwóch domach jest pełno roboty . Pracuję dorywczo 2 razy w tygodniu . Teraz sie uczę , bo wiem ,  że kiedyś może zabraknąć mojego męża ,nie to że odejdzie , takiej opcji on  sam nawet nie uwzględnia , ale choroba itp. Wilekiej kariery nigdy nie zrobię zaczynając ją po 30 tce , ale myślę że znajdę lepszą prace . Co do  zdrowia męża , to myslę o ubezpieczeniu na życie , w tych czasch pewniejsza jest choroba niż fakt , że mąż mnie opuści . Takie ubezpieczenie to zawsze jakiś zabezpiecznie .

Nie pracowałam zawodowo , ale prowadziłam przez 16 lat gospodarswo rolne .

Święte słowa nie ma zlotego środka, jest tak jak każdemu to odpowiada. To czy zostajemy kurami domowymi czy nie, to decyzja nasza a czasem wymóg sytuacji. Myślę, że to co dla kobiety pracującej jest plusem dla nas "kur" jest minusem i odwrotnie, to co my mamy za duży plus niestety ciąży kobietom pracującym.
Ja osobiście czasem wiele bym oddała za dzień w pracy, z ludźmi natomiast moja pracująca przyjaciółka zazdrości mi ciągłego przebywania z córkami....

Dom też jest miejscem, gdzie pracujemy. Prowadzenie domu, to wcale nie taka błahostka. A jak dochodzi do tego wychowywanie i opieka nad dziećmi, to jest dopiero prawdziwa szkoła życia.

Jestem kurą domową od 5 miesiąca ciąży, kiedy zakończyłam staż w biurze. Dzisiaj mam czteromiesięczną córeczkę, z którą spędzam cały swój wolny czas i nigdy nie jest mi jej dość. Planowaliśmy z mężem, że poszukam nowej pracy, gdy Dominisia pójdzie do przedszkola, ale nasze plany zmienił fakt o nieuleczalnej chorobie malutkiej. Wymaga ona codziennej rehabilitacji, ma orzeczenie o niepełnosprawności, a ja jestem jej ustawowym opiekunem i z tego powodu otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny - tzw. małą wypłatę z tytułu rezygnacji z pracy na rzecz opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Będę zajmowała się wychowaniem, opieką i leczeniem córeczki aż do momentu gdy stanie się dorosła i samodzielna. Zdaje sobie sprawę, że po 18stu latach nie znajdę łatwo pracy, dlatego planujemy z mężem że zostaniemy rolnikami (mieszkamy na wsi) bądź mąż ubezpieczy mnie w przyszłości w swojej firmie. Nie narzekam na moje obowiązki, lubię zajmować się domem i patrzeć jak nasza córcia rośnie i się zmienia, jedyna przykrość to wizyty średnio raz, dwa razy w tygodniu u różnych lekarzy z córeczką, co stresuje i męczy nas obie. Ale dla dobra dziecka trzeba zrobić wszystko co możliwe. Dlatego uważam, że należy szanować matki i żony zajmujące się domem rezygnujące z pracy, bo mają one naprawdę wiele na głowie, a w takich przypadkach jak ój muszą dbać o zdrowie i rozwój chorych dzieci, co jest naprawdę przykrą sprawą. Mąż który wraca zmęczony z pracy może się odprężyć, bo czeka na niego wysprzątany dom, ciepły obiad, świeżo zaparzona kawka, umyte i najedzone dzieciątko i zmęczona ale usatysfakcjonowana żonka, która nierzadko masuje mu plecki i wysłuchuje jak mu minął dzień. Dobrze byłoby samej też czuć się docenionej.

juz w liceum doszlam do wniosku ze chcialabym miec duzo dzieci i sie nimi zajmowac, w domu
czekajac az mezus wroci z pracy i dac mu obiadek
moja mama nigdy nie pracowala, bylo nas 4 (mam 2 siostry i brata), tylko sie zajmowala nami - to tez ciezka praca

Ja im jestem starsza tym bardziej się zastanawiam, czy nie lepiej by było rzucić pracę i zając się jak należy domem i rodziną. Jeszcze 10 lat temu nawet bym tak nie pomyślała. Wydawało mi się, że  praca i kariera są tak bardzo ważne. Może moje obecne nastawienie wynika z faktu, że mało zarabiam (stanowczo zbyt mało jak na mój zakres obowiązków i kwalifikacje) oraz z tego, że zajmowanie się domem z czasem zaczęło mi dawać dużo satysfakcji. Tak się złożyło, że mąż ma dobrze płatna pracę ale bardzo absorbującą i wymagająca dyspozycyjności, a więc ja musiałam przejąć na siebie większość domowych obowiązków. W efekcie mam faktycznie dwa etaty (w tym jeden ten w domu), a że jestem perfekcjonistką, to staram się zrobić wszystko tak samo jakbym nie pracowała 8 godzin. Wieczorem padam na twarz, ale dzieci muszą mieć poczytane albo poopowiadane. Gdyby mnie ktoś jednak zapytał którą pracę bardziej lubię - tę za pieniądze (byle jakie) czy tę w domu  za samą satysfakcję, to bez wahania odpowiem, że tę w domu. Dlaczego więc nie odejdę z pracy? Ze strachu, że mąż starci pracę i zostaniemy bez środków do życia, że nie będę miała z czego żyć na emeryturze i z nadziei, że kiedyś i moja praca będzie kiedyś godziwie opłacana.
Na szczęście mam wspaniałego męża, który to rozumie, gdy tylko może, stara się mi pomagać. Nigdy mi nie wypomina, że to on faktycznie utrzymuje dom. Kiedyś mi powiedział, że wolałby żebym nie pracowała zawodowo, bo wtedy nie miałby wyrzutów sumienia, że muszę tak zasuwać i tyle mam na głowie a on by nie miał nic przeciwko temu, żeby sam zarabiał na dom, ale rozumie powody, dla których wolę jednak pracować.
Pozdrawiam wszystkie kobiety pracujące zarówno na etatach, własnych firmach oraz własnych domach.

Tryb kury domowej jest dobry na krotka mete. Bo kto na moja emeryture zapracuje? Jak sie sama nie rusze to nikt mi funduszu nie oplaci. Wiec dopuszczam ta mozliwosc w przypadku urodzenia dziecka, jakiegos wypadku po ktorym nie moge pracowac przez jakis czas. Ale pozniej, niestety trzeba sie ruszyc i cos robic. Zaden pracodawca ani wczesniej ani pozniej nie doceni ze sprzatalam i gotowalam na pelen etat. Przyszly pracodawca bedzie oczekiwal konkretnych umiejetnosci i doswiadczenia ktore rudno zdobyc w czterech scianach

Łatwo jest powiedzieć że bycie kurą domową to strzał w stopę lub że trzeba liczyć tylko na siebie, ale co zrobić jeżeli nie ma się wyjścia, co mam zrobić z dzieckiem żeby pójść do pracy. Babcie odpadają bo obie pracują, ja też nigdy pracy się nie bałam i się nie boję pracowałam od 15 roku życia jednocześnie się ucząc. Ostatnią pracę straciłam dlatego że szef zwinął interes a póżńiej było już tylko pod górkę, oczywiście od zaraz mogłam zacząć pracę w wielu barach ale na czarno a to jest jak zawieszenie sobie pętli na szyję na stare lata. I wcale nie uśmiecha mi się być na utrzymaniu męża bo on nawet dziecku żałuje i też chciałabym móc z łatwością powiedzieć że trzeba liczyć na siebie kobietki

Entropia- ja myślę, że życie bardziej podobne do M jak Miłość niż się myśli. I że w każdym momencie adorator może się pojawić.
Jednak to temat o kobietach realizujących się w domu.
Czasem kobieta nie ma wyboru, czasem no nie ma tej pracy, czasem chce poświęcić dzieciom i rodzinie. Jeśli dba o dom, atmosferę, jeśli wykonuje rzeczy które polepszają życie rodzinie - jak - interesuje co zrobić, by mąż miał pracę lepszą, jak zadbać o jego interesy, jak zadbać,by mieszkanko było ładniejsze, by dziecko było pod opieką najlepszej niani czyli mamy. To jest ok.
Nie popieram kobiet leni jednak, których celem życiowym jest picie kawy, wymigiwanie się dzieckiem itp... A takich sporo, jedna gdy zapytałem - jak widzisz przyszłość będąc ze mną - stwierdziła - ja chcę w domu siedzieć... Porażka.
Moim zdaniem - kobieta dla własnego dobra powinna pracować, spotykać wielu ludzi, być finansowo niezależna, by jakby co mieć parę opcji do wyboru niżeli narzekać. Pracować, nawet połowę pensji na nianię, ale być w rytmie pracy. Bo praca uszlachetnia.

Jeśli to jest wybór zainteresowanej i odpowiada jej taki stan rzeczy, to jestem na tak. Natomiast jeśli wymaga się od niej, aby siedziała w domu, bo tak lepiej dla dzieci, dla męża, to jestem na nie.
Aby nie powtarzać się, w pełni zgadzam się z Błyskawicą. Lepiej bym tego nie ujęła.

pachira pochodzę z małego miasteczka, tam nawet na kasę w Biedronce przyjmują po znajomości. Nie tylko starsze osoby, młode też siedzą tam latami po pracy. Jak ktoś wyjechał to i znalazł pracę, a jak został i urodził dziecko to może zapomnieć. Moja ciocia w średnim wieku parę lat temu straciła pracę, pracowała od studiów, wysokie kierownicze stanowisko, ale akurat likwidowali oddział jej firmy w naszym mieście, szukała kilka lat, znalazła dopiero ostatnio. Nikt jej oczywiście oficjalne nie powiedział, że jest za stara, a chciała choćby pracować na o wiele niższym stanowisku, niż jej kwalifikacje pozwalały. Więc nie mówi mi, że kobieta w średnim wieku, która nigdy nie pracowała bez problemu znajdzie pracę. Dlatego nawet jakby mi miało zostać 0 zł z pensji to ja bym do tej pracy poszła. Bo jak się mężowi odwidzi to pozostanie Ci się modlić, żeby Twoi rodzice mieli na tyle wysoką emeryturę i chęć żeby Cię razem z dzieckiem przyjąć z powrotem.

Coś powinno zacząć się zmieniać, ale każda zmiana społeczna wymaga ofiar. I niestety Ci, których pierwszych obejmie podwyższony wiek emerytalny, będą tymi ofiarami. Bo żeby było w Polsce więcej pracy, musi być mnie ludzi niestety. Jak ktoś jest z wyżu to ma przesrane podwójnie. Kiedy ludzie, dzisiaj zaczynający studia wejdą na rynek pracy będzie im łatwiej, ale mnie czy Tobie to nie pomoże.

Moja matka nigdy nie pracowała. Była zawsze "kurą domową" troszczącą się o męża, dzieci i codzienne obiady. Gdy dorośliśmy z bratem, namówiliśmy ją by poszła do pracy, a było to w dawnych czasach, gdy praca leżała na ulicy. Wytrzymała w tej pracy.....trzy tygodnie i wróciła do dawnego porządku. Taki był jej wybór, a miała wtedy zaledwie 38 lat.
Jaki jest tego skutek? Na starość tylko jedna emerytura, bo za gotowanie rodzinie obiadów emerytury nie ma. Ta jedna emerytura wystarczała tylko na bardzo skromne życie.
A potem przyszła ciężka choroba ojca.
Choroba, zniedołężnienie, totalna zależność od innych i wszystko to co się z tym łączy. Wreszcie zakład opiekuńczo leczniczy i...... matka została bez niczego. Bo za ZOL się płaci! Opłata to 70% emerytury ojca! Bez własnej, chocby najskromniejszej emerytury nie ma mowy o samodzielności.

Dobrze, że mogę wziąć matkę do siebie, że mam dom, w którym będzie miała swój pokój i że stać mnie na to, by zapewnić jej kosztowne i niezbędne lekarstwa. A co by było, gdyby było inaczej, albo gdybym już nie żyła? Albo mieszkała na Alasce, tak jak mój brat, który za granicą założył rodzinę i od wielu już lat utrzymuje z matką bardzo sporadyczny kontakt?
Co by z nią było? Jakieś łóżko w dziesięcioosobowej sali w DPS, bo nie stać jej nawet na opłacenie czynszu za mieszkanie, nie mówiąc już o innych wydatkach? A jest jeszcze sprawna i pełna sił.
Dzisiaj mama żałuje dawnych decyzji o niepracowaniu, bo to właśnie ta decyzja postawiła ją w okropnej sytuacji zależności od innych. Tego co się stało, nie przewidziała, ale tak to bywa w życiu. Dlatego warto na głowie stanąć i zadbać o to, by na starość mieć jakieś własne zabezpieczenie finansowe.

Będąc jako młoda osoba zawsze chciałam być kurą domową.Chciałam mieć duży dom , dzieci i męża który na mnie i dzieci zarobi.Ale niestety kurą domową nie zostałam .Co prawda mam 2 dzieci , duży dom (ale jeszcze nie wyszykowany)Mąż też jest , ale nasze role się odwróciły i to on można powiedzieć został kurą domową.Został bo zawodowo stał się nie odpowiedzialny.I tak stałam się tyranem pracy.Z jednej strony nie narzekam bo ową pracę lubię i mam z tego ogromną satysfakcję .Ale jest zawsze owe ale .Nie zawsze mam czas coś upichcić , a to bardzo lubię.I tak legły moje marzenia na kurę domową.

    Pozdrawiam wszystkie kury domowe.