Czy ona jeszcze powróci, zadzwoni, skontaktuje się ze mną? - Netkobiety.pl

Witam,
W minioną niedzielę zerwała ze mną dziewczyna. Byliśmy razem trzy lata (oboje mamy po 22 lata). Początkowo przyjąłem to do wiadomości, dałem jej znać, że zgadzam się na to. Tym bardziej, że od jakichś dwóch miesięcy gorzej się między nami układało, brakowało bliskości, rozmowy mniej się kleiły i zaczęły wychodzić różnice charakterów, temperamentu. Niemniej jednak wcześniej nam to nie przeszkadzało ? często właśnie różnice w charakterze sprawiały, że i tak dobrze się dogadywaliśmy i czuliśmy się ze sobą dobrze. Mieliśmy ? choć trochę mgliste ? plany związane ze ślubem, przyszłością, w sierpniu mieliśmy jechać na kilka dni w góry? Mimo wszystko dwa miesiące temu wlaśnie powiedzieliśmy sobie, że dajemy sobie okres próbny. Bo już wtedy zerwanie wisiało na włosku. Tylko że ja tego nie wykorzystałem, nie skorzystałem z szansy. Najgorsze jest, że przez te dwa miesiące to chyba ja podświadomie dążyłem do tego zerwania ? swoim zachowaniem i słowami mogłem prowokować, jednak nie przypuszczałem, ze dojdzie do zerwania. Byłem zbyt pewny związku, a przestałem się troszczyć o kobietę, dawać jej poczucie szczęścia i stabilności? Ciężkie jest to, że przez te kilka dni uświadomiłem sobie moje błędy, sytuacje w których zawaliłem i chcę to zmienić. Ale jak dać jej znać o tym, skoro się nie odzywa? W poniedziałek wydzwaniałem do niej kilkanaście razy, pisałem że ją kocham i że wierze w nasz związek, ale to chyba tylko pogorszyło sytuację. Wczoraj już się z nią nie kontaktowałem, za to odbyłem ważną rozmową z koleżanką na temat mojego związku i przyczyn zerwania ? stąd właśnie mogłem też lepiej ocenić, gdzie popełniłem błędy. Ciągle jednak zależy mi na związku. W poniedziałek w nocy, kiedy napisałem jej że ją kocham, ona odpisała mi maila: ?Nie wiem, czy dobrze zrozumiałeś - ja zakończyłam z Tobą związek, nie dręcz mnie proszę telefonami i smsami, jeżeli nic konkretmego nie masz mi do przekazania. Doceniam to, co dobrego było między nami, ale podjęłam ostateczną decyzję, że nie chcę z Tobą być. Dziękuję za wszytsko, bo jesteś dobrym człowiekem, ale ja przemyślałam sprawę, przeżyłam wiele i nie chce wiązać się z Tobą na stałe. Teraz czuję się dobrze, czuję, że dobrze zrobiałam i odkąd się rozstaliśmy odzyskałam wewnętrzny spokój. Mam potrzebę zmian w moim życiu i podejmuję świadome decyzje. Mam nadzieję, że Tobie też się ułoży i życze Ci powodzenia we wszytskim, co robisz?. Prosiła też, żebym nie zadręczał ją smsami i telefonami, bo zmieni numer? Od tamtej pory nie kontaktujemy się, ja próbuję robić to, co w sumie powinienem chyba w takiej chwili ? staram się zadbać o swoje sprawy, swoją przyszłość, uświadamiam sobie przy tym wszystkie moje błędy (bierność, brak tak wielkiego okazywania uczuć, rozdrażnienie i głupie słowa wypowiedziane w złości ? to na przestrzeni dwóch miesięcy). Co zrobić, aby jakoś przetrwać ten okres? Przeczekać, ale jak długo? Skontaktować się z nią pierwszy, czy raczej czekać aż się odezwie (o ile w ogóle)? Czy może już ten związek nie ma przyszłości? Bardzo proszę o jakąkolwiek odpowiedź. Czuję się fatalnie i rozumiem, że na to zasługuję ? w dużej mierze jestem świadomy swoich błędów i rozumiem jej decyzję. Ale jednak czuję i myślę, że moglibyśmy dać sobie jeszcze jedną szansę. Tym bardziej, że tak długo byliśmy razem?