Czy On kocha? - Netkobiety.pl

Liczą się czyny, nie słowa . Cóż ja też nie należę do osób wylewnych. Raz komus powiedziałam, że kocham i na drugi dzień pożałowałam tych słów (ale to inna historia). Skoro jego zachowanie swiadczy o tym uczuciu, to nie wymagaj od niego słownych deklaracji, chociaż myslę, że za jakis czas usłyszysz te dwa magiczne słowa, których tak bardzo pragniesz...

Ani razu. Oczywiście, rozmawiałam z Nim na ten temat. Jestem zdania, że każdą wątpliwość, czy problem należy rozwiązywać najszybciej jak się da. Wspólna rozmowa to najlepszy sposób. On mówi, ze już był w związkach, w których padały liczne, wzniosłe wyznania, a wszystkie mimo to kończyły się fiaskiem. Mówi, że On tego nie potrzebuje. Czas leci, a ja nie wiem, czy On traktuje mnie jak kobietę swojego życia, czy jak bezpieczną przystań. To ze mną przecież postanowił budować coś własnego.

Nie wiem. Trudno mi to wszystko opanować, ciężko zrozumieć. Nie mam doświadczenia w takich rzeczach. On jest moim pierwszym chłopakiem.

Rozmawiałam na ten temat z moimi 2 przyjaciółkami, znają mój problem i dla nich też jest to irracjonalne Czasem mam wrażenie, że brak tej pewność powoduje, że czegoś mi brak, że nie mogę się cieszyć miłością tak jak powinnam. Niby wszystko jest w porządku, a czuję smutek.

Rozmawiałam. Milion razy. Co jakiś czas wręcz nie umiem zatrzymać w sobie tego żalu... Może kiedyś te słowa wypowiadał zbyt bezmyślnie, a potem żałował? Tylko to już 2,5 roku...

Już głupio mi za każdym razem wracać do tego tematu. Ile można?! Boję się, że wyjdę na zrzędę. A kazać mu przecież nie mogę.

No ja właśnie nie pytam. Nie jestem "typową" kobietą. Wierz mi, wystarczyłby tylko raz, tylko jedno "kocham". Nie pytam, bo wiem, że nie otrzymam odpowiedzi, że znów poczuje to kłucie w sercu.

Ja zostałem tak wychowany. Całe życie słyszałem, żeby nie pokazywać innym co się czuje, bo wykorzystają to potem przeciwko mnie. Mimo wszystko nie mam najmniejszego problemu z określeniem i okazaniem swoich uczuć.

Po drugie, jej facet nie ma z tym problemu, przecież w poprzednich związkach padały różne deklaracje. Może zbyt pochopne były? Tego nie wiem. Ale kurde, przecież po 2,5 roku to chyba jest oczywiste co się czuje, nie? A kochać przecież można więcej niż raz. Poza tym, autorka ma pełne prawo wiedzieć na czym stoi, bo jednak zwykła uczynność i uprzejmość w codziennym życiu, czy ciepły uśmiech to za mało...to jedynie przyjaźń z bonusem w postaci seksu.

Przykre słowa, ale uświadomiły mi, że czasem tak się czuję...

Wie. Wie o wszystkim, co czuję. Nie boję się otwierać, przecież to mój chłopak. Chcę, żeby nasza relacja była jasna. Inaczej nie da się nic zbudować.
Czasem mam wrażenie, że wszystkie rozmowy to monologi z przerwami na Jego ciszę, muszę Go przyciskać do dyskusji.

Broni się. Mówi, że to nie tak, że jestem kimś ważnym, że coś do mnie czuje. Coś, ale co?

Teoretycznie nie. Toć to już prawie 30-stka na karku! Niedawno rozmawiałam z nim bardzo poważnie. Zadałam mu mnóstwo pytań dotyczących przyszłości. On nie chce mieć dzieci, nie chce małżeństwa, może za 10 lat. Teraz nie czuje się odpowiedzialny. Dobrze mu tak, jak jest. To jest bardzo wyrośnięte dziecko.

Coś mi się wydaje, że on Cię nie kocha traktuje Cię tylko jak przyjaciółkę, chyba że się mylę.

Ja myślę, że potrafią, niestety.

Marisol - jest takie powiedzenie, że kobiety potrafią udawać orgazm, a mężczyźni całe związki....

Jej... czy będąc tak młodym, facet może mieć taką mentalność? Czy naprawdę może mu się nie chcieć rozwijać emocjonalnie?

Że niby przez 2,5 roku nie powiedział, że Cie kocha?
A nie mogłaś spytać po prostu? Skoro Ty mu mowisz, ze go kochasz no to możesz spytać co on czuje? Przez tyle czasu nie spytałaś? Czyny czynami, no ale deklaracja miłości też jest ważna, zwłaszcza jeżeli jedna osoba mówi "kocham Cie" a druga milczy. W takiej stytuacji facet powinien odpowiedzieć "ja ciebie też", a nie milczeć bo to można zrozumieć jako brak uczuć z jego strony. Tłumaczenie to tym że nie jest zbyt "otwarty" to żadne tłumaczenie, skoro jesteście ze sobą to chyba potraficie rozmawiać o uczuciach?

Po tak dlugim czasie facet już dawno powinien się określić... Ty się dla niego starasz, a nawet nie wiesz na czym stoisz. Podziwiam Cię, że potrafisz w takiej niepewności nadal z nim być. On moze w kazdej chwili odejść i powiedzieć, że przecież nic nie obiecywal. Bo tak to wygląda...

Umie trzymać cię w niepewności wiedząc co czujesz.....nie daje ci to do myślenia?

No to już w mojej ocenie przekreśla go.

O uczuciach świadczą czyny a nie słowa, to prawda...Ja też rzadko mówię że kocham. Mówię bo po prostu od czasu do czasu trzeba to powiedzieć.... Bardzo źle zrobił, że nie przyjechał, nie wykazał troski. to poważny minus.

Chyba mu na Tobie niezbyt zależy

Ale brak tej chemii, tego błysku w oku....

Sama musisz zdecydować co z tym fantem zrobić. W momencie kiedy byłaś w szpitalu (a więc mimo wszystko jakaś tam poważniejsza sprawa) to cię po prostu olał. Pokazał, że nie bardzo możesz na niego liczyć...bo miłość w czynach nie polega na trzymaniu się za ręce czy buziaczkowaniu na do widzenia, ale właśnie na bezinteresownym oddaniu i pomocy, kiedy zajdzie potrzeba. A ten egzamin oblał.

I co nie przeszkadza Ci to, dalej z nim będziesz?

Biorąc pod uwagę sytuację ze szpitalem, to ciężko mi to nawet przyjaźnią nazwać w tym momencie. Raczej to wygodnictwo z jego strony.

Nie tak. Wszyscy tu próbują Ci to powiedzieć.

Nas dzieliło 200 km...

Ja nie miałabym problemu z niczym, jeśli robiłabym to dla kogoś, kogo kocham. Jednak moje serce się nie myliło, nie jest mu dobrze.

Marisol w tym momencie, po tej całej sytuacji ze szpitalem to po prostu wygląda tak, że łudzisz się i żyjesz nadzieją, że on ciebie pokocha. Tymczasem dla niego jesteś wygodną, bezpieczną przystanią. Nawet nie przyjaciółką, a zwykłą koleżanką z bonusem w postaci seksu, za który odwdzięcza się buziakiem czy przytuleniem. Nie widzi w tobie matki sowich dzieci, nie wykazał zainteresowania kiedy byłaś w szpitalu...

Niestety, ale w tym momencie tak to widzę. I choć wiem, że nie masz aż tak dużych podstaw, do rozstania, to jednak będzie to nieuniknione. Czujesz to w sobie. Czujesz jak bardzo cię to męczy i wiesz, że w miarę upływu czasu będzie męczyć jeszcze bardziej....

Serce walczy z rozumem. Nie słyszę tych słów po raz pierwszy. Ktoś mi bliski, doszedł do podobnego wniosku.

Skoro osoba bliska, która na pewno zna Ciebie i całą  sytuacje lepiej niż my twierdzi podobnie... To chyba coś w tym jest. I niestety musisz przyjąc to do swiadomości...
Gdy przestaniesz szukać usprawiedliwień i tłumaczeń dla tego faceta to sama to zauważysz. A tlumaczysz go, bo chcesz wierzyć, ze Cie kocha.

Wiesz, najprościej to pokierować się swoimi potrzebami i oczekiwaniami względem partnera. Jeżeli nie oczekujesz wyznań miłosnych i dobrze Ci z tym to ok, ale jeżeli Ci to nie pasuje to trzeba zrobić tak, aby Ci pasowało. Trzeba czasem być troszkę egoistą, żeby za kilka lat nie obudzic się z ręką w nocniku z myślą "on mnie wykorzystał, czuje się niekochana i zaniedbana", bo jak klapki z oczu nieco opadna to zauważysz, ze on naprawdę powinien traktować Ciebie lepiej.