Czy wiązać się z chłopakiem, który ma nerwicę i depresję? - Netkobiety.pl

ja rzecz jasna tez nie wiem czy to akurat TEN, spotkalam sie tylko raz, dobrze sie czuje w jego towarzystwie, ale z tego co pisze to sama nie wiem, czy chce sie mnie pozbyc, pisze np. ze przeprasza mnie za to, iz nie okazal sie ksieciem na bialym koniu...mi samej jest teraz straszliwie smutno, bo naprawde fajny chlopak, ale poki co tyle narazie moge powiedzieć.

powiem tak, facet ma juz prawie 30-stke, nie pracuje, poki co nie ma perspektyw na dalsze wspolne zycie, on sam mowi, ze ma metlik w glowie, wiec nie wiem kompletnie co z tego wyniknie, czy w ktoryms momencie sie nie podda...nie ejstem egoistka i chce byc z nim i go wspierac, ale sama czuje sie zagubiona, za szybko to sie stalo. mogl mi powiedziec na spokojnie na kolejnym spotkaniu, a nie rpzez gg

Znam dwa szczęśliwe, powiedzmy więcej niż normalne związki, zbudowane na tym, że kobieta pomogła mężczyźnie wyjść z problemów - w obu był to alkohol. Kosztowało to wiele, te kobiety zarówno determinacji jak i cierpliwości - ale są szczęśliwi. Powiodło im sie bo były przekonane do tego. Za to Ty, wydajesz się niezdecydowana - prawdopodobnie czujesz się, że dajesz się złapać w pułapke - bo otrzymałaś szczerośc, którą odbierasz - jako coś, co Cię do czegos zobowiązuje, czujesz się niewygodnie w tej sytuacji - to powinno być dla Ciebie już odpowiedzią - w tobie nie ma determinacji - dziś się wahasz, a co będzie w trudnych chwilach - wystarczy Ci ta świadomość. Zastanów się poważnie.

Stanowcze nie! Bylem sporo czasu z taka dziewczyna wiec...

Nie rozumiem tutaj co niektórych, Skoro ktoś jest chory tzn ze nie zasługuje na druga osobe bo jest chory, zastanówcie sie co piszecie bo krzywdzicie takie osoby. Spotkałaś sie z nim 1 czy dwa nie wiadomo czy oboje bedziecie chcieli zostać para, narazie to znajomość do bycia para jeszcze długa droga. Ma depresje dlatego ma mętlik w głowie. Sama mam nerwice i mój chłopak jakoś ze mna jest. Kiedy zostawia Cie ktos w takim momęcie uważam że jest nie ludzki. Choroba nie wybiera, on też by nie chcial być chory.

zgadzam się.. nerwica i depresja.. często przy wsparciu bliskich te choroby ustępują.. chłopak chciał być z Tobą szczery i postąpił bardzo dobrze mówiąc Ci o tym.. przecież choroba nie powinna skreślać człowieka, czy taka czy poważniejsza.. ale niestety dzisiejszy świat jest inny.. i choroba nie wybiera.. moja szwagierka ma 23 lata.. rok temu zachorowała na schizofrenię.. dziś po chorobie nie ma śladu.. ale niestety.. nie moze znaleźć ani pracy, ani miłości..
decyzja należy do Ciebie.. nie my powinniśmy ją podejmować.. ale moim zdaniem.. może warto dać mu szansę.. spotkać się jeszcze.. pogadać.. a jeśli nic z tego nie wyjdzie to dać sobie spokój..

mi sie wydaje Madziu, ze Tobie jest wygodniej sie odciac od tego... wiazanie sie z taka osoba jest rzecza trudna. pewnie bedzie mial chustawki nastrojow, raz bedzie odchodzil, a raz wracal. ale jako, ze podjal terapie moze byc naprawde dobrze, jak mu pomozesz moze z tego szybko wyjsc, a i was to zblizy.

jakis rok temu poznalam chlopaka na czacie. ja bylam w niemczech, on tez, tylko ok600km ode mnie. mial straszna depresje, ja staralam sie go wyciagnac z tego stanu. byly chwile zalamania moje jak i jego, sadzil, ze jest beznadziejny, ze sobie nie poradzi itd. rozmawialismy przez tel, na skype, i po tamtym czlowieku ktorego poznalam nie ma sladu stal sie optymista, smiejacym sie,usmiechajacym, wiedzacym, ze duzo moze. nic mnie z nim nie laczy i pewnie laczylo nie bedzie, ale ja sie ciesze, ze udalo mi sie zarazic go swoim optymizmem. takie cos naprawde czasami sprawia, ze czujemy sie duzo lepiej, wiedzac, ze komus pomoglismy kiedy tej pomocy potrzebowal...

Ehhh... Już tłumaczę, dlaczego jestem na nie:
otóż obawiam się (obawiam, nie wiem tego na pewno), że jego szczerość nie jest szczerością tylko buforem bezpieczeństwa. I w przyszłości zawsze się do tego odniesie. No bo przecież jej powiedział na samym początku, więc czemu ona ma pretensje, że on nie szuka pracy, że się awanturuje bez sensu, że grozi, że wlezie pod pociąg?

Jedynym argumentem jaki mam na potwierdzenie swoich obaw jest to, że autorka jest po nieudanym związku z patologicznym typem. Jakie są szanse, że znowu trafi na patologię? Ogromne. Bo z oszustem rozstała się niedawno i nie sądzę, żeby przepracowała swoją skłonność do popadania w toksyczne związki.

Owszem, ludzie chorzy mają prawo do szczęścia. Tyle, że w tym przypadku jego szczęście może być kosztem jej szczęścia. Ją będzie trzymała przy nim potrzeba udowodnienia sobie i światu, ze nie jest egoistką, on będzie z tego korzystał i podpierał się chorobą. Zresztą od 28-letniego faceta bez pracy, który twierdzi, że jest leniwy powinno się zwiewać bez oczekiwania na diagnozę specjalisty. Chyba, że ma się ochotę całe życie nosić spodnie, pełnić w rodzinie rolę faceta z drobnym wyjątkiem w kwestii rodzenia dzieci.

Tak, tak, tutaj się zgadzam. Swojego szczęścia też nie można poświęcać, nie w całości. Każda sytuacja jest inna. Zresztą jak już zaznaczyłam, jeżeli Magda ma poczucie, że związek ten nie da jej szczęścia, to nie ma sensu w niego wchodzić. Ale tę decyzję, Madziu, musisz podjąć sama. My możemy Ci tylko powiedzieć jaka jest nasza opinia.

Charlotte_harris, możemy sobie w pewnym sensie łapki podać. Ja się dowiedziałam od razu, zanim weszliśmy w związek. To było bardzo dobre rozwiązanie, bo mogłam sobie te informacje przyswoić. No cóż, powiem tyle, że łatwo nie jest. Zwłaszcza, że oboje - z różnym natężeniem - zmagamy się z podobnymi problemami... Może dlatego mam troszkę inne podejście.

Jezeli ktos ma pojecie przynajmniej minimalne na temat tej choroby wie jakie sa objawy. Nik z nas nie wie czy przez tylko chorobe nie pracuje i przez jaka sytuacje zachorowa. Co sie stalo w jego zyciu ze zachorowal. Nie ma reguly czy sie zwiaze z chorym czy ze zdrowym mezczyzna to nie bedzie musiala nosic spodni w zwiazku. Przy odrobinie milosci,ciepla,zrozumienia i wyrozumialosci mozna wyzdrowiec. Nikt tu za autorke nie podejmie decysji,zreszta uwazaj jak juz napisalam nie ma czego podejmowac,bo on nie powiedzial ze chcialby z nia byc. Kilka spotkan nie oznacza ze ktos juz cie kocha i chce z toba byc. QOSkupilabym sie na blizszym poznaniu chlopaka i powodu na jego chorobe. Za

Ja bym napisała. Dla niego to też było duże przeżycie powiedzieć Ci o chorobie. Nie jest łatwo przyznać się, że nie jest się silnym psychicznie, zwłaszcza dla faceta, który powinien twardzielem. Może boi się, że się przestraszyłaś (co zresztą nie byłoby takie niezgodne z prawdą ).

kms33, o to to właśnie Nie ma czego demonizować Zawsze może być ciężko w związku niezależnie od ewentualnej choroby... a przecież są i te piękne chwile. To dziwne zdziwienie ze szczęścia w oczach partnera mówi więcej niż tysiąc słów

spotkalismy sie w poniedzialek, a w czwartek poszedl do psychologa, a potem do psychiatry, zwklekal z tym 4 lata i sam powiedzial, ze jest w szoku, ale jak pytam co robi np. wczoraj czy dziś (napisalam do niego, zaraz mamy pogadac na gg) to lezy..pogoda tez sprzyja oslabieniu, ciekawa jestem tez na jaki konstruktywny pomysl wpadl, oby nie bylo to, ze nie jest gotowy na jakakolwiek znajomosc, oczywiscie jesli nawet tak bedzie to bede musiala to zaakceptowac.
najgorsze, ze nie moze sie pogodzic, ze tyle lat czekal, aczkolwiek mam kolege co zwlekal..9 lat i jakos sie poskladal do kupy i obecnie konczy studia. z tego co wiem ma przepisane 3 leki od psychaitry.

rozmawialam z nim i szczerze mowiac jestem troszke zdolowana, bo napisal mi, ze nie wiadomo ile sie bedzie leczyl i czy to cos w ogole da i zebym sobie  poszukala kogos normalnego
jak juz sie wyleczy to wrocimy do tematu no chyba ze znajde sobie przez ten czas kogos fajnego. nie chce mnie trzymac bez sensu i czekac az bedzie lepiej lub gorzej, musi byc sam i nie chce w to wciagac aboslutnie innych, ale liczy na kontakt, ze bedziemy go utrzymywac. jak sie wyleczy (ma nadzieje ze w ogole sie wyleczy) to rozpoczniemy nasza znajomosc od nowa tak jakby nie bylo tego co bylo
nie chce mnie zniechecic do siebie , po prostu przyszedl taki czas na jakes podsumowanie, czy raczej rozpoczecie etapu "jestem chory". chce sie spotykac, ale nie chce zebym bez sensu czekala.
glupio mu trzymac mnie w szafce na wszelki wypadek i to jeszcze nie wiadomo jak dlugo. naprawde nie chce trzymac mnie w zanadrzu na pozniej
w sumie fajna jestem i nieglupia to moze powinien tak zrobic. i zebym nie czula sie urazona.

i teraz nie wiem, czy on po prostu nie chce ze mna niczego tworzyc i zalsania sie choroba czy rzeczywiscie chce meic czas tylko dl siebie i na wyleczenie i oczywiscie dziekuje mi za pomoc

I tu mamy sedno sprawy.

Madziu, Ciebie rzeczywiście ciągnie do zagmatwanych relacji. Poznałaś chłopaka przez internet TYDZIEŃ TEMU i już się do niego przywiązałaś bardziej niż należy. Niby piszesz, że nie liczyłaś na związek, ale z drugiej strony jesteś gotowa na niego czekać (wiesz, że leczenie może trwać LATA?) i zamykasz się tym samym na poznanie innego, fajnego chłopaka. Wybacz, ale albo to desperacja, albo umiesz być szczęśliwa tylko wtedy, kiedy jest trudno, albo też liczysz, że jak mu pomożesz i będziesz przy nim, to on potem odpłaci Ci się wdzięcznością, wiernością i gorącym uczuciem. A to tak nie działa. Co gorsza, wielu mężczyzn porzuca kobiety, które pomogły im wyjść z bagna, bo za bardzo im się z tym bagnem kojarzą i przypominają czasy, kiedy byli słabi.

mimo wszystko piszemy na gg, smsujemy i juz czuje ze sie do niego przywiazalam, za duzo chyba mi naobiecal, byl nastawoiony, ze zostane jego dziewczyna i wogole wszystko zmierzalo w dobra strone, w dodatku mieszkamy niedaleko siebie na tej samej dzielnicy..przeryczalam prawie cala niedziele, znam go doslownie 2 tyg a czuje jakbym znala go wieki, tak jak z wczesniejsza znajomoscia poradzilam sobie bez nawet jednej uronionej lzy, tak tu czuje sie kmpletnie rozbita i nie widze nadziei i ochoty na inny zwiazek z kimkolwiek, wiem, ze ebz sensu bedzie czekac na niego, bo moze wogole nic by z tego nie bylo, ale mam jakas nadzieje, ze wszystko sie ulozy i bedziemy razem.

bardzo bym chciala powiedziec, ze jest mi przykro i ciezko jest mi pogodzic sie z jego decyzja, ale nie chce tez na niego naciskac zbytnio, teraz w czasie choroby, nie wiedzialam ze tak to sie skonczy jeszcze tydzien temu o tej porze normalnie rozmawialismy, ile to moze sie zmienic w ciagu tygodnia, zaledwie paru dni. najgorsze, ze nawet rodzice mi nie pomagaja, tylko sie dziwia, ze krotko go znalam. to nie ejst zaden akt desperacji, jakbym chciala to moglabym miec innego, naprawde szkoda, ze taki fajny chlopak zachorowal w dodatku byl ze mna szczery, nie olal mnie..naprawde nie wiem kiedy i co mu powiedziec, ze bedzie mi ciezko bez niego, on tez wydaje mi sie ze troche sie przyzwyczail, ale teraz stara sie oddalac i pisze jak na stopie kolezenskiej, jak sam powiedzial, ze nie teraz mu w glowie dziewczyny tylko tabletki.

sluchajcie tak jak poradzila cherry, napisalam mu jak sie czuje po tym co mi powiedzial i rzeczywiscie zmienil zdanie!!!! jesli juz teraz rpzez niego placze, to chce zebysmy sie spotykali, poznawali siebie i albo zaiskrzy albo nie, zaoytal tez co sie stanie, jesli nie zaiskrzy powiedzialam, ze zostaniemy przyjaciolmi, bo poczul sie troche zaskoczony, dopytywal czy sie juz zakochalam i takie tam, powiedzialam ze bardzo milo mi sie z nim rozmawia i dobrze sie czuje bedac z nim, ciezko mi powiedziec co to jest ale tak wlasnie jest. sam tez przyznal, ze jest na takim etapie, ze jest mu wszystko jedno, jednakze bedzie sie staral spotylac i nie czuje sie zmuszany, tez chce sprobowac.
chce byc przy nim i wierze ze wyjdzie z tego, nawet jak nie uda sie byc nam razem to chociaz probowalismy.
najgorsze jest jednak reakcja moich rodzicow, matka stanowczo mi zabronila, co to za zycie z takim, bez pracy, bez skonczonych studiow, ze ebde opiekunka...zaluje,ze powiedzialam jej o tym, licze sie jakie moga byc konsekwencje tego wszystkiego, ale dziwna sila pcha mnie ku niemu, a dodatkowo on zaraz po moim spotkaniu jak sam przyznal mial lepsze samopoczucie i chcial go wykorzystac na wizyte u lekarza, wiec mozliwe dzieki mnie podjal leczenie i odwazyl sie isc do tego lekarza. zobaczymy co przyniesie przyszlosc..:)

wielkie dzieki, ze we mnie wierzycie mam nadzieje, ze bede miala na tyle sily, ze mu pomoge i malymi kroczkami wyjdzie z tego, przeciez to nie rak! jednak caly czas pamietam, ze on jest "inny" i nie moge na niego naciskac i byc przekonana, ze bedziemy razem, bo tego nie wie nikt, ale jest ta mala iskierka nadziei, jesli nie trudno zostaniemy przyjaciolmi. tylko mam wrazenie, ze dla niego teraz nie ejst najwazniejsza znajomosc ze mna tylko wyjscie z choroby, sam przyznal ze zaskoczyly go moje slowa zabrzmialy nawet dramatycznie i co sie stanie jak jednak nie zaiskrzy, powiedzialam mu, ze bedziemy znajomymi. mam nadzieje, ze nie zaslania sie choroba,. a tak naprawde ma mnie gdzies, raczej urwalby kontakt jak ostatni absztyfikant.

spotkalismy sie drugi raz, ewidentnie miedzy nami iskrzy, on ma ochote na kolejne spotkanie i ja tez. na spotkaniach wogole nie widac choroby po nim, jest zadowolony i wogole, ale widac, ze to pewna swego rodzaju maska, noi niby wszystko bylo ladnie pieknie, ale potem na drugi dzien dopadl go "dolek" i teksty typu, czy na pewno on mi sie podoba, nie wiem, czy sprosta moim oczekiwaniom itd, ja utwierdzam go w przekonaniu, ze ejst w moim typie i nie powinien sie tak martwic jak to bedzie, dopiero sie poznajemy, tylko mnie troszke przeraza ta ejgo hustawka, bo na spotkaniu widze, ze mu zalezy, fajnie sie rozmawia, a na drugi dzien, on nie wie..wiadomo, ze akzdemu moze sie odmienic, do slubu ida i potem z niego uciekaja. chyba po prostu musze sie uzbroic w cierpliwosc i zbytnio na niego nie naciskac..

niedawno sie z nim spotkalam i mnie zaniepokoila pewna sprawa otoz ma kolezanke z podobymi problemami, poznal ja wczesniej ode mnie, pisal mi jeszcze pzed spotkaniem, ze nic z tego nie bedzie, bo nie jest w jego typie, tylko fajnie mu sie z nia gada. wiem, ze to wczesny etap, ale ja juz w tym momencie jestem zazdrosna, cieszy mnie jedynie fakt, ze mi o tym mowi i nie ukrywa, sama zaproponowala mu spotkanie, ona byc moze chcialaby cos wiecej a mi glupio sie wypytywac teraz o nia, czy ona chce z toba krecic, po co sie spotykacie..wiadomo faceta nie rpzywiaze do kaloryfera jak bedzie chcial to sie umowi z 10, poza tym wiem, ze w tej chorobie potrzeba mu wsparcia i nie moze uciekac od ludzi. brakuje mi moze troche zaufania do niego, ale teraz jak niedlugo wyjzedzam to juz mysle, ze beda sie non stop spotykac, aczkolwiek sam zaznaczyl, ze to kolezanka i czasami wyskocza na te piwo, sama nie wiem juz co myslec.

Jeżeli jest chory, Ty się z nim zwiążesz, a później nie udźwigniesz tematu - to zrobisz mu krzywdę.
Jeśli masz siłę (ale taką przez wielkie S) na to, żeby zmagać się z wieczną huśtawką nastrojów, z długotrwałą chorobą tego chłopaka - to czemu nie.

Martwi mnie natomiast jego koleżanka. Ale ja traumę mam

Ano właśnie dlatego, że mam traumę. Moja sytuacja jest cokolwiek inna, bo u mnie małżonek był uprzejmy wyszukać sobie "koleżankę" po prawie 10 latach (i tak przykrego) małżeństwa.
Ale ogólnie jestem uwrażliwiona na temat koleżanek, przyjaciółek i innych takich. Może niesłusznie.
Już teraz zastanawiasz się nad ich relacją. Już teraz czujesz się trochę zazdrosna. Niby wiesz, że on musi do ludzi, bo chory, ale sama masz dyskomfort i to na samym wstępie.
Będziesz w stanie to udźwignąć?

witajcie, niedawno pisalam o tym jak poznalam chlopaka z depresja, ktory chcial urwac ze mna znajomosc, kiedy dowiedzial sie o chorobie. Jednak postanowilam dac mu szanse, a on mi. spotykamy sie juz prawie 2 miesiace, jest lepiej i gorzej, jednak jestem caly czas przy nim, nie wiem czy to zakochanie, moze raczej zauroczenie, dobrze sie dogadujemy, czesto sie spotykamy. tylko martwi mnie, ze nie mowi o uczuciach, caly czas powtarza, ze ma skrzywiony obraz i ogolnie jest obojetny na wszystko, jednak ja nie jestem do konca mu obojetna. caly czas sie zamartwia, ze ja poswiece caly swoj czas i energie, zeby wyszedl z tego, a jemu cos sie odmieni jak wyzdrowieje i mnie odrzuci, sam mowi ze ogolnie nie ma szalu, fajewerek, podobam mu sie ogolnie i milo mu sie spedza czas, ale rania mnie jego slowa. moze to normalne w depresji, ze trudno o jakies wyzsze uczucia. sama nie wiem jak z nim rozmawiac, jak pyta co sie stanie jak mu sie odmieni jak wyjdzie z choroby...