trudna sytuacja z byłym - Netkobiety.pl

Witam!
Drogie czytelniczki mam pewien problem i liczę na Wasze rady.
Nie mogę zapomnieć o swojej pierwszej miłości. Wiem, że to brzmi dość banalnie, ale moja sytuacja jest trudna. Z M. byłam jakieś 8 lat temu przez 8 miesięcy. Ten związek był trudny z wielu powodów. W końcu się rozstaliśmy zarówno z mojej jak i jego winy. Oboje byliśmy niedojrzali. Wtedy wydawało  mi się, że zapomnę o nim i ułożę sobie życie na nowo, ale po pewnym czasie zostałam napadnięta i przypłaciłam to poważną traumą. Niedługo później poznałam swojego obecnego męża. To był dla mnie bardzo trudny czas, byłam zupełnie sama. Nikt ze mną nie rozmawiał, a bardzo tego potrzebowałam. Wiem, że to był zły moment na poznawanie kogokolwiek i nie powinnam była oczekiwać od swojego męża, że będzie mnie wspierał, ale wyszło inaczej. Dość szybko zaczęłam od niego oczekiwać pomocy. Niestety on nie stanął na wysokości zadania. Podsuwałam mu artykuły o ofiarach gwałtu. Chciałam, żeby o mnie pomyślał. W końcu zdecydowałam się na rozstanie, ale on nie potrafił przyjąć tego do wiadomości. Ja byłam za słaba, żeby postawić sprawę jasno, ponieważ był moją jedyną nadzieją. Miałam tylko jego. Poza tym mieszkałam w tzw. dobrym domu, ale mój ojciec robił wielkie awantury. Bałam się tam mieszkać. Tylko gdy spotykałam się z moim obecnym mężem czułam spokój, ale on i tak ze mną nie rozmawiał. Tak mijały lata. Wiedziałam, że nikt inny nie będzie mnie chciał. W końcu kto zainteresowałby się dziewczyną po gwałcie, która w dodatku boi się spać we własnym domu? Zrobiłam się mocno nieśmiała, boję się rozmawiać z ludźmi. W końcu się pobraliśmy, a on interesuje się mną jeszcze mniej niż kiedyś. Wieczory spędzam zazwyczaj sama.
Przez te wszystkie lata wyobrażałam sobie, że rozmawiam ze swoim byłym. To był i jest mój sposób na samotność. Gdy byłam z nim, czułam się ważna. Rozmawiał ze mną, interesował się mną. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym z nim znowu być, ale marzy mi się go spotkać i porozmawiać, chociaż wiem, że to nie ma sensu. Jest takim moim "niewidzialnym przyjacielem". Wiem, że wyobrażam sobie go lepszego niż jest w rzeczywistości, ale potem gdy jest mi źle, znów wyobrażam sobie właśnie jego. Mówiłam o tym swojemu mężowi wiele razy. Chciałam, żeby to on był wtedy ze mną, ale mam wrażenie, że nic go to nie obchodzi. Coraz bardziej cierpię, że to tylko moja wyobraźnia. Nie wystarcza mi to. Wydaje mi się, że ja nawet nie chcę o nim zapomnieć, bo wtedy moje życie będzie jeszcze bardziej nie do zniesienia. Czasami zastanawiam się, żeby się z nim skontaktować, ale brakuje mi odwagi. Nie chcę, żeby wyczuł, że ja tak często o nim myślę. Poza tym raz się do niego odezwałam przez internet i w zasadzie skończyło się kłótnią. Mam do niego żal.
Nie wiem, czy mogę zrobić cokolwiek w tej sytuacji? Mam wrażenie, że jest bez wyjścia. Dodatkowo chciałabym zaznaczyć, że z mężem od zawsze byłam bardzo szczera. On o wszystkim dobrze wie.