Moje życie po bulimii - Netkobiety.pl

Witajcie Dziewczyny! Chciałabym coś o sobie napisać, bo zwariuje... W sumie, jak w tytule, problem bulimii mam jakoby za sobą. Doskonale wiem jak to jest upaść na dno, być wycieńczoną fizycznie i psychicznie. Od 16 roku życia mój świat kręcił się wokół jedzenia/niejedzenia. Na początku ograniczanie jedzenia, później głodzenie się, a potem wielkie obżarstwo i wymiotowanie dzień w dzień nawet po kilkanaście razy. Przez wiele lat nie czułam fizycznie głodu (tylko psychiczny), straciłam poczucie smaku. Jadłam byle co i w ogromnych ilościach, tylko po to by za chwilę poczuć tak błogą ulgę obejmując toaletę. Nie wiem jak to się stało, że nikt w domu tego nie zauważył przez tyle lat. A dodam, że mam nadopiekuńczą mamę. Zawsze martwiła się o moje zdrowie przede wszystkim, o to bym miała dobre osiągnięcia w nauce, ale w sumie o wszelkich trudnych sprawach nie rozmawiałyśmy. Kiedy pojawiał się jakiś problem większego kalibru, natychmiast został wypierany. Zmiana tematu, udawanie, że wszystko jest ok. Nie miałam odwagi powiedzieć mamie prawdy. Bałam się totalnego niezrozumienia. Bulimia była ze mną mniej więcej przez 6 lat. W tym czasie nie skorzystałam z niczyjej pomocy, borykałam się zupełnie samotnie z tym przekleństwem, będąc jednocześnie w pełni świadoma co się ze mną dzieje i że to choroba. W wieku 21 lat wyprowadziłam się z domu, wyjechałam na studia do dużego miasta i zamieszkałam w akademiku. I tu nastąpił jakiś przełom. Mimo stresu, jaki przynosiło nowe życie i nowe środowisko, czułam z każdym dniem coraz mniejszą potrzebę wymiotowania. W końcu z czasem ta potrzeba niemal całkowicie zanikła. Od czasu do czasu zdarzył się jakiś mały epizod wymiotów, ale na co dzień czułam, że w pełni panuję nad sobą. Poczułam nieziemską ulgę. Minęło już parę lat jak się nie objadam i nie wymiotuję. Ale nie jest normalnie. Nie cierpię gotować, nie sprawia mi to przyjemności. Nie dbam o pełnowartościowe posiłki. Jem nieregularnie, czasem z bardzo długimi przerwami. Nienawidzę myśleć o tym, co kupić w sklepie do jedzenia i komponować posiłków. Zwykle w tym względzie panuje bylejakość. Ostatnio zrobiłam sobie wyniki krwi, bo czułam się nie najlepiej, ale o dziwo wyszły w normie i nie mam anemii (nie wiem jakim cudem!). Te moje dziwne, chaotyczne zachowania żywieniowe zaczynają mi przeszkadzać w codziennym życiu. Kiedy spotykałam się z mężczyzną (nie byłam z nim stricte w związku, a jedynie luźnej relacji), wspólne posiłki nie wchodziły w grę, a przecież jest to jedna z przyjemności, która łączy ludzi. Ja nie potrafię przygotować normalnej kolacji, przy której można wspólnie usiąść i delektować się chwilą. To takie normalne, a we mnie wyzwala ogromny stres. Przed każdą wizytą faceta wpadałam w panikę (wiem, to śmieszne). Wybierałam zawsze takie pory spotkania, kiedy on był już po posiłku, albo było już na tyle późno, że o jedzeniu już nie myślał. Unikałam wspólnych zakupów. Raz poszliśmy razem do sklepu, to byłam tak zestresowana, bo nie miałam pojęcia co kupić i przyrządzić byśmy zjedli ze smakiem. Dodam, że prawie wcale nie potrafię gotować, odrzuca mnie od tego. Nie umiem dzielić się z kimś przyjemnością jedzenia. Wolę jeść "po swojemu" i w samotności. Zdałam sobie sprawę, że nie jestem w stanie nawiązać bliskiej relacji z mężczyzną, bo wszystko wyjdzie na jaw. Lęk przed bliskością doprowadził do tego, że zgodziłam się na relację z mężczyzną opartą głównie na kontakcie fizycznym tudzież wspólnym wyjściu na spacer, basen itp. To mi odpowiadało, bo w pewnym sensie zaspokoiłam swoją naturalną potrzebę bliskości z drugim człowiekiem, a jednocześnie nie pozwoliłam wejść dogłębnie komuś w moje życie. Żyję już tyle lat w takiej bylejakości i chaosie. Ci, co spotykają mnie na co dzień, widzą mnie jako pozytywną, sympatyczną kobietę. W pracy radzę sobie świetnie, jestem lubiana. Nie mam większych stresów w życiu, poza tym... jedzeniowym. Czuję się trochę jak alkoholik, który na zawsze pozostaje alkoholikiem.
Dużo mówi się o życiu w czasie trwania bulimii, ale niewiele mogę przeczytać o tym, jak wygląda życie "po" i jak sobie radzić. Ja sobie nie radzę całkowicie i mam wrażenie, że m.in. przez to mogę pozostać sama. Bo przecież nie powiem nowo poznanemu partnerowi "jestem fajna, niegłupia, zaradna, sympatyczna,  tylko nie ugotuję Ci obiadku i nie zjemy go wspólnie, bo to mnie przerasta".
Nie wiem czy to, co napisałam, da się zrozumieć, bo to totalne dziwactwo. Pewnie potrzebuję terapii, ale nie mam na nią siły. Wstydzę się samej siebie i jedynie tu jestem w stanie wywalić prawdę.
A jak jest z Wami, są tu osoby z doświadczeniami po chorobie?