Jestem punktualna i tego wymagam od innych. To źle? - Netkobiety.pl

Ja też jestem punktualna i to, aż przesadnie. Nienawidzę jak ktoś się spóźnia i nie da znać, że nie będzie o czasie. Rozumiem Cię doskonale. Kiedy moja punktualność łączy się z niecierpliwością, to wychodzi z tego tragedia - marny los spóźnialskiego )

Jak pracujesz w usługach - i to tego typu, to na co liczysz? W takich sytuacjach mówisz grzecznie, że się spóźniła, a ty nie mogłaś czekać, bo masz kolejnego klienta. Słuchasz skarg i zażaleń, mówisz "dziękuję, zapraszam na inny termin" i tyle.

W tym wypadku, to nie ty jesteś owym "królem", ale właśnie twój klient.

Ja nie trawię niepunktualności, ale trzeba brać pod uwagę pewne sprostowanie na fakt, że pracuje się w usługach i to specyficznych. To nie jest partnerskie spotkanie biznesowe, gdzie na takie fochy możesz sobie pozwolić i będziesz w pełni usprawiedliwiona (ja bym poszedł po 15 minutach). W usługach to ty jesteś dla klienta, a nie klient dla ciebie.

Tez jestem wrazliwa na punktualnosc. Bardzo. W koncu klient nasz pan ale po to sa kalendarze i terminarze zeby sie konkretnie umowic na spotkanie. To nie jest obecnie tak ze musimy godzine oceniac po wysokosci slonca na pulapie niebieskim i poludnie obejmuje czas miedzy 11.00 a 13.00. Poza tym time means money. Nie moge czekac na jednego klienta kiedy nastepny puka mi juz do drzwi. No i po to do jasnej ciasnej umawiamy sie odpowiedznio wczesniej zeby moc sobie zaplanowac ewentualna opieka dla dzieci czy inne takie.
A jak masz juz sie spoznic to zadzwon. Nie po to nosi sie ze soba komorki zeby nadawac sygnaly dymne za pomoca ogniska

I tu się mylisz. Są sytuacje, kiedy spóźnienia są niedopuszczalne, są sytuacje kiedy można się trochę spóźnić, a są sytuacje, w których spóźnienie się jest nawet wskazane. Zależy od okoliczności i wzajemnego stosunku/zależności ludzi. Klient może się spóźnić - takie jego prawo. Usługodawca może się denerwować, ale nie może nerwów okazywać klientowi.

Nosz chłopie, nie podnoś mi ciśnienia, bo już mam wysokie!!

NIE MA sytuacji, kiedy można się spóźnić. Kiedy natomiast sytuacja taka zaistnieje, należy o fakcie poinformować drugą stronę. To, że ja świadczę usługi, nie znaczy, że można mnie lekceważyć, a czymś takim jest spóźnienie. Dla mnie ta kobieta jest na czarnej liście i będzie przyjęta w innym (wygodnym dla mnie terminie) albo i nie. Może iść do konkurencji. Nie jest to moja stała klientka i już raczej nie będzie, a te 30 zł jest dla mnie mniej warte, niż szacunek dla samej siebie.

Spóźnić się zawsze można. Pozostaje tylko kwestia tego, jak to świadczy o spóźnialskim. Spóźnianie się nie jest karalne, jest po prostu świadectwem braku kultury i szacunku do czekającego. Oczywiście spóźnić się zdarza każdemu, ale jak już wcześniej było pisane: od czegoś są telefony. Poza tym czym innym jest spóźnienie, kiedy faktycznie np. na drodze był wypadek i utknęliśmy w niespodziewanym korku, a czym innym, kiedy przyczyną jest nasze gapiostwo lub ślamazarność.

Ja sama bardzo nie lubię się spóźniać i szczerze nie znoszę, kiedy muszę na spóźnialską/-ego czekać. Jeszcze w podstawówce miałam koleżankę, dla której czas nie istniał (trudno się zresztą dziwić, bo jej mama była dokładnie taka sama). Kiedyś zaprosiłam ją do siebie (telefonicznie), powiedziała że zaraz wychodzi i do mnie jedzie. Przybyła po... prawie trzech godzinach, zero "przepraszam", zero jakiejkolwiek skruchy - jej jedynym wytłumaczeniem było, że "jak jechały z mamą to postanowiły wstąpić jeszcze na bazar po zakupy".

Też uważam, że nawet w usługach usługodawca nie ma obowiązku "włazić w tyłek" spóźniającemu się klientowi. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której np. spóźniam się na umówioną wizytę u lekarza i oczekuję, że wszyscy pacjenci zostaną przesunięci na później z mojego powodu. Nie trzeba być ani niegrzecznym, ani się mścić, ale nie widzę powodu, dla którego klient nie miałby się umówić na wizytę w innym terminie, jeśli z własnej winy nie zdołał dotrzeć na czas.

Nauczycielka od skrzypiec mojej córki spóźnia się raz w tygodniu ok 5-10 minut.My z córką lecimy na łeb na szyję z przedszkola na prawie drugi koniec miasta do szkoły muzycznej,żeby nie spóźnić się ani munuty bo zajęcia trwają pół godziny i jak się spóźnimy to córka na tym traci.Jak trzeba jadę taksówką do domu z pracy po instrument,taksówkarz czeka,biegnę do taksówki z instrumentem,potem taksówką do przedszkola i z przedszkola taksówką do szkoły.Sporo to kosztuje ale mam tak ułożony czas pracy,że muszę się śpieszyć.
A pani po każdym spóźnieniu tłumaczy,że szukała miejsca do zaparkowania.

Mam też takich panów taksówkarzy,którym potwornie przeszkadza,kiedy mówię,że się śpieszę i nie mogę się spóźnić.Oni uważają,że powinnam wyjść albo zamówić taksówkę wcześniej,podczas gdy ja nie mam zwyczajnie takiej możliwości,no chyba,że zrezygnuję z pracy:).

Co do spóźniania- mam paru prywatnych uczniów,do których przyjeżdżam.I spóźniam,sie owszem,często więcej niż pół godziny.Moi uczniowie wiedzą,że tak może być bo jeśli uczeń przed nimi mam z czymś problem to muszę mu poświęcić więcej czasu.Dzwonię owszem,że się spóźnię- i się spóźniam.Nikt mi nie robi z tego powodu wyrzutów bo wie,że jeśli jemu potrzeba będzie poświęcić więcej czasu to to zrobię.
To taki mały przykładzik,świadczący o tym,że nie zawsze spóźnianie wynika z braku szacunku - wręcz przeciwnie- szanuję to,że komuś godzina na przyswojenie wiedzy nie wystarczy.

Rozumiem fakt,że kogoś spóźnianie może denerwować ale czasem trzeba uchwycić kontekst,żeby to sprawiedliwie ocenić.

Ja też nie cierpię się spóźniać,ale czasem sytuacje życiowe i pech nam w tym przeszkodzi

Mnie w sumie tylko wkurza, gdy ktoś nie przeprasza za to, ze się spóźnił, tylko zwala na korki, na to, że ja jestem za wcześnie, na "kwadrans akademicki"... A wystarczy zwykłe "przepraszam za spóźnienie" i luz.

O rany, jak się cieszę, że nie tylko ja świruję z tą punktualnością! Pracuję w takiej branży, że w ciągu dnia "obskakuję" 3-7 klientów i nie mam problemów z organizacją czasu w taki sposób, żeby do nikogo się nie spóźnić. Przecież wiem, ile potrwa trasa z A do B w szczycie, a ile w południe! To naprawdę nie jest matematyka kwantowa, to zwykłe panowanie nad swoim czasem! A w razie W mamy komórki, które przecież NIE SĄ tylko od grania w tetrisa!
Kiedyś umawiałam się z klientami u mnie w domu, ale do szewskiej pasji doprowadzały mnie spóźnienia klientów, a potem jeszcze pretensje, że za chwilę następny klient i nie mam dla nich wystarczająco dużo czasu... Gościu, skoro już nie potrafisz zaplanować sobie tak dnia, żeby się nie spóźnić (z moich obserwacji wynika, że większość ludzi nawet nie zastanawia się nad zaplanowaniem dnia. Praca 7-15, a potem hulaj czas...) to przynajmniej zrozum, że ponosisz konsekwencje spóźnienia w tej czy innej formie...

Na pewnym blogu moja blogowa idolka, pisze o spóźnieniu na lotniska: "Przecież na lotnisko się przybywa w jednym celu - jednym (1). I dorosły, odpowiedzialny człowiek nie jest w stanie zapanować nad realizacją tego celu?? Jednego naraz?"

W każdym razie cieszę się, że nie tylko ja się wkurzam na spóźnialskich. Jest jeszcze nadzieja w narodzie...

Niepunktualność,to nieposzanowanie drugiej osoby i jej czasu.Wkurza mnie tez takie powiedzenie,ze mozna sie spoznic jakis kwadrans,bo to wtedy jeszcze nie jest spoznienie.Po cos sie ta godzine spotkania ustala...Denerwuje sie czekajac na kogos,wiec sama innym tego nie funduje.Pozdrowienia dla wszystkich punktualnych :-)

Jeśli chodzi o kwestie zawodowe: różnie to bywa- mówię o tych INNYCH bo ja niestety tracę mnóstwo czasu będąc 15-60 min.wcześniej by się nie spóźnić o kwadrans, natomiast.....ostatnio się rozleniwiłam, mój szef bowiem stwierdził, ze 8-10 min. to żadne spóźnienie więc dał mi na to przyzwolenie:D aczkolwiek zawsze: 1.informuję o spóźnieniu  2.odrabiam ten czas.

Co do spotkań towarzyskich hm....przyznam że ja jestem zawsze na czas, inni nie ale zwracam an to średnią uwagę: no chyba że byłaby sytuacja że mamy dla siebie tylko np. 60 min. i ani minuty wiecej....ale gdy umawiamy się w weekend gdzieś na mieście, spokojnie mogę zaczekać.