Bezuzyteczność, beznadzieja, depresja? - Netkobiety.pl

Nuda w pracy to jeszcze nie depresja, spokojnie Wiem jak bardzo człowieka taka praca potrafi przybić, że na nic się nie przydaje, że chciałby zarabiać więcej, że inni mają lepszą pracę, choć najgorsze jest właśnie "nic-nie-robienie", które jest znacznie bardziej męczące (psychicznie) niż cokolwiek innego. Moja rada - po pierwsze wychodząc z pracy nie rezygnuj ze spotkań ze znajomymi, nie zamykaj się w swoich czterech kątach. Przecież siedzisz wśród ścian cały dzień w pracy, po wyjściu z niej pójdź gdzieś, spotkaj się z kimś Nawet bez celu można się poszwędać i po prostu porozmawiać ze znajomymi. Po drugiej, skoro masz tak dużo czasu, wykorzystaj go jakoś dodatkowo, będąc w pracy - szukaj nowej, podejdź do tego bardziej ambitnie. Szukanie dzisiaj pracy to wbrew pozorom ciężka praca, jakbyś się temu poświęciła mocniej - dzień zleciałby szybciej, a nowa praca też prędzej by się znalazła

no i przede wszystkim bede pracowala wtedy kiedy bedzie co robic a nie siedziec 8h bezcelu...wole w tym czasie chocby pracie w domu zrobic;p

Eh narazie musze czekac az wroci...ale obowiazkow wiecej mi nie powierzy- chyba, że stane sie przedstawicielem handlowym a nie nie nie nie nie chce. Jak juz mowilam jestem jedynym pracownikiem ktory jest na miejscu, wiec teoretycznie wszystkie sprawy papierkowe naleza do mnie....problem w tym ze firma jak dla mnie soi w miejscu;/ ehhh juz nawet z chłopakiem sie o to kłoce...narzekam, płacze, ciagle mu o tym gadam...nie dziwie sie ze ma dosyc, proponuje rozwiazanie "to rzuc ta robote" gdy odpowiadam ze nie moge ($) to mowi "no to rob swoje i szukaj nowej pracy" tak tez robie, ale swoje musze ponarzekać...w 100% go rozumiem...nie moze mi pomoc, to co mysli juz powiedzial i pewnie nie chce sluchac dluzej...tlyko ze cholera ja nie mam nawet z kim pogadac w pracy (jestem tu sama 8 godzin!!) i jak stad wychodze to gadam jak najeta...szkoda tlyko ze jestem monotematyczna...ehhh naprawde tu więdne, postarzalam sie "mentalnie" o kilka dobrych lat tutaj;/

ehhh jest coraz gorzej...wczoraj dostalam jakiegos ataku paniki na mysl o tym ze musze tu dzisiaj przyjsc..wlasciwie to ostatnio nie mysle o niczym innym jak o pracy...wiecie co jest najogorsze? nie to ze mało zarabiam, nie to ze sie nie rozwijam, ale to ze jestem tutaj 8h/5 dni w tygodniu sama! samiusieńka! dostaje juz do głowy...nie mam z kim porozmawiac nawet... przychodze o 8.00 robie kawe, odpowiadam na maile i o 8.25 jestem juz "po pracy"...jestem za mloda na to zeby tu wiednac...jesli szef sie nie zgodzi na moje warunki to rzuce ta robote bo psychcznie sie tu wykoncze...

Dobrze będzie, nie przejmuj się znajdź w sobie siłę, i zapał do szukania, czegoś nowego Im częsciej będziesz o tej sytuacji myślała, tym gorzej dla Ciebie... Nie nakręcaj się tak strasznie.. Jak wspominałam, we wcześniejszym wpisie też miałam pracę, ze nic praktycznie nie robiłam i było to mega męczące. Właściwie i  tak masz lepiej, bo masz komputer, zawsze możesz obejrzeć sobie jakieś filmy i jakoś czas zleci. Nie myślałaś np. aby połączyć tą prace z jakimś zajęciem dodatkowym jak np. drobne prace chałupnicze dopóki nie znajdziesz czegoś nowego? Poszukaj sobie stron w necie o pozytywnym myśleniu, może chociaz troszeczkę Tobie to pomoże. Dokształcasz sie cały czas, wiec myśle, ze nie będziesz miała problemu ze znalezieniem czegoś nowego. Od tego braku zajęcia widzę, ze twoją obsesyjną myślą jest ta praca, ja jak tam siedziałam sobie wkrecałam że jestem w ciąży Mimo brania tabletek antykoncepcyjnych, i tego ze nie miałam podstaw, aby tak myśleć, to cały czas obsesyjnie o tym myślałam... Masakra jakaś...Mózg z nudy płata nam figle i myśli się o głupotach... Ale głowa do góry do 67 roku życia tam pracować nie będziesz... zawsze możesz prace magisterska na zapas napisać,,, Wykorzystaj ten czas... Ja w swojej ostatniej pracy miałam tak dużo obowiązków, że musiałam się zwolnić, bo nie miałam czasu na pisanie pracy ani na nic, zostawałam po godzinach, a jak jeden dzień mnie nie było w pracy to tempo masakra, zeby wszystko nadrobić... Wszedzie dobrze gdzie nas nie ma...

taka jak ja to unikat...jestem zwykla szwaczka w malym miescie po 40-stce.obecnie nie pracuje...tu trzeba 10,12 godz.pracowacwyobrazcie sobie przy maszynie tyle godzin...oczy bola kregoslup peka rece rwia bo jak nie uszyjesz to nie zarobisz..a poprawki..dlubanie godzinami..nie cierpie tego..nie skonczylam zadnej szkoly..i teraz sie mecze dojezdzac nie moge bo mam chorobe lokomocyjna...i fobie...jestem w beznadziejnej sytuacji, pomagaja mi rodzice...cudu nie bedzie milionera nie spotkam ani w totka nie wygram...takie zycie to koszmar..i jeszcze ta samotnosc...

I to ma być beznadzieja? Mi rodzice nie pomagają, cudu nie będzie, miliona nie wygram a ukraść nie potrafię, moje życie to koszmar, samotność, a facet ma zawsze gorzej. Tak w opiece społecznej, sądzie rodzinnym, czy nawet na dworcu.

Łatwiej ma tylko ten kto się dobrze urodził. Reszta do odstrzału. Tak było jest i będzie i nie ma sensu się frustrować dodatkowo pierdołami typu praca za ciężka albo za nudna.

Ja w pracy siedzę przy necie, i wielkie g dostaję, praktycznie gniję tam psychicznie, ale biorę dodatkowo "pracę z domu", jak książki, notatki, rysunki, projekty moich "innowacji", które nigdy nie wejdą do użytku, bo jestem zwykłym zerem nikim śmieciem i ścierwem z najniższego plebsu.

Gdy 70letnia była robotnica będzie się kulać od przychodni do przychodni (gdzie usłyszy za stara na leczenie), to jej rówieśniczka była pani rzeczniczka czy dyrektorka ZUSu po kilku liftingach i botoxach będzie jeszcze "wyrywać" chłopów na potańcówkach finansowanych przez płatników ZUSu   

"Trzeba" było się urodzić w rodzinie znanych adwokatów, albo chociaż powiatowych urzędników. 

Facet ma o tyle "łatwiej" że ma zmysł strategii i taktyki i potrafi sobie radzić w ekstremalnych sytuacjach, a np. wiele kobiet pozostawionych w ciemnym lesie na 6 dni bez jedzenia mapy niczego może nieźle ześwirować.

Jednak np. 20latek z biednej rodziny który znajdzie się na dworcu po śmierci rodziców ma dużo mniejsze szanse dojścia w ciągu np. roku do kupna fury i komóry  niż 20letnia tleniona blondlalka Barbie, będąca w podobnej sytuacji 

Jako że rozwalono cały przemysł, a miejsca pracy są głównie w centrach handlowych itp. stoiskach okienkowych typu poradnictwo pośrednictwo, to łatwiej (mówię nie o wieku oczywiście 40-60 ale 19-25) mają kobiety, bo "laska" zawsze przyciąga klientów. A poza tym dziś wykształcenie poza kilkoma elitarnymi zawodami ma znaczenie praktycznie żadne, bo liczy się tylko wizerunek, twarzowość, bajeranctwo.

Poza tym jak przyjdą do opieki społecznej pan po 50tce kiedyś główny mechanik albo nawet technolog, oraz pani po 50tce sprzątaczka, to po 1. facet to na pewno pijak, a po 2. kobiecie zawsze trzeba pomóc bardziej, po 3. facet ma sobie poradzić.

I faceci sobie radzą. Częściej popadają w alkoholizmy, są bardziej wyniszczeni zdrowotnie (stresy, nadciśnienia, kontuzjogenne zawody), w konsekwencji szybciej umierają.

Znam kilkadziesiąt osób, które mają po 25-32 lata, a chętnie popracowałyby a choćby i za 800-900 przed kompem, byleby na łeb nie lało.

Znam takie osoby, które chętnie popracowałyby np. w ochronie nawet za 2-4 zł/h, gdzie stawki są 5-6 

Tak został ustawiony (ustalony) "rynek" pracy, żeby zawsze było pełno biedaków za bramą gotowych pracować za połowę tego, co daje Pan a daje tyle ile musi czyli aby starczyło temu pracownikowi na żarcie dojazd i norę bo ktoś w końcu wykonywać czarną robotę musi. Zawsze można zrezygnować z pracy jest setka chętnych. A ten co nie ma pracy niech nie narzeka bo zawsze może się przekwalifikować w urzędzie pracy. Pani psycholog, doradca, i cała armia pół miliona urzędasów pomoże, jest na to kasa w końcu z Unii  A to że pracy nie znajdzie taka osoba, a kogo to obchodzi. Oni mają, najwięksi pracodawcy w Polsce to partie polityczne. 

najszczesliwszy jest czlowiek ktory lubi swoja prace i jeszcze mu dobrze placa...to jest szczescie

Ehhh kms33 ma racje - doskonale sobie zdaje sprawe z tego, ze moja sytuacja nie jest tragiczna, nie jestem najbardziej poszkodowana osoba na swiecie ale cholera nie chce przezyc zycia na zasadzie 'eeh no dobra, inni i tak maja gorzej"!  chce byc z zyia zadowolona !choc troche! mam 25 lat a nie chce mi sie.... nie wymagam fajerwerkow! chce tylko nie płakac co wieczor na mysl o tym ze musze isc do pracy, chce móc choc raz wracajac do domu pomyslec "dzisiaj byl fajny dzien w pracy"...nie mam mozliwosci przezycia "fajnego dnia w pracy" bo kazdy dzien tutaj jest taki sam... jestem ambitna, całe zycie wymagalam od siebie duzo, skonczylam studia z wynikiem bardzo dobrym, na obecnych studiach tez wymagam od siebie wiele...moze gdybym skonczyla tylko podstawowke odpowiadalaby mi taka praca...ale mysle ze wymagania od zycia sa proporcjonalne do świadomości...wiem ze wielu mnie jeszcze za to skrytykuje ale ja naprawde psychicznie tutaj nie wyrabiam- nikt sie nade mna nie zneca, nie czuje zadnej presji, mobbingu itp itd...ale to "nic nie robienie" mnie wykańcza...a ostatnia satysfakcje z wykonanej pracy czułam w sobote, w domu- gdy udało mi sie usunac kamien ze słuchawki prysznicowej...żenada!

szefa dzisiaj znowu nie ma i nie bedzie...podobno ma sie zjawic jutro...ciagle ukladam sobie w glowie ta rozmowe i naprawde jestem juz wrakiem psychicznym...czuje bezradnosc, obawe...dostaje obłędu...

a w afryce dzieci z glodu umieraja!!

wiem ze inni maja gorzej ale jesli juz mamy porwonywac to pomyslmy ze jest tez w cholere ludzi ktorzy maja lepiej, mam znajoma ktorej tatus powiedzial ze "jego corka nie musi pracowac' i co miesiac dostaje 2000zł kieszonkowego + spelnianie kazdej zachcianki od fryzjera co tydzien po auto z salonu i co? mam ubolewac nad tym ze ja nie mam bogatych rodzicow?! nie robie tego! dlatego nie bede tez analizowac swojego zycia pod katem tego ze inni maja gorzej!!

Kazdy ma problemy jedni wieksze drugie mniejsze ale dla kazdego jego problemy sa najwazniejsze...ja podzieliłam sie tutaj na forum swoja historia nie po to zeby slyszec "a co ma powiedziec moj kolega..." bardziej po to, zeby znalesc kogos kto jest/byl w podobnej sytuacji i poradzic sie co dalej zrobic wiec dziekuje za twoje posty ale naprawde uwazam ze sa nie na temat.

p.s i wlasnie po to chce cos zrobic ze swoja sytuacja zeby - jak to napsiales - za 10 lat nie bło mi wszystko jedno...bo juz zaczyna byc.

a jeśli sie nie zgodzi?
Nie chce tu pacowac, nie rozwijam sie , nie zarabiam(duzo)...ale boje sie ze rzucenie pracy i zostanie bez niczego okaze sie nierozsadne;/

Rozmawialam z Szefem przez telefon - miał byc dzisiaj rano, znowu go nie było, mialam do neigo pytanie sluzbowe wiec przy okazji poruszylam temat mojej pracy "zdalnej" (wczesniej juz o niej wspominalam i mial sie zastanowic) powiedzial "nie pasuje mi taka opcja trzeba bedzie inaczej to rozwiazac" i pewnie powie ze jak mi sie nei podoba to nara...

Pracy nowej szukam ale siedzac w tym za*ranym biurze` od 8-16 nie mam nawet jak a rozmowe kwalifikacyjna isc a zwolnienie sie na pare godzin jest raczej nie mozliwe bo co powiem, ze gdzie ide? i w tym najwiekszy problem wlasnie...poza tym z kazdym kolejnym dniem tutaj czuje sie coraz bardziej beznadziejnie:( nie chce tu pracowac to jest pewne...mieszkam z rodzicami ale mialam w planach wyprowadzic sie do chlopaka...bez pracy tego nei zrobie...ale za 900zł tez nie:(

No widzisz czasem potrzeba trochę cierpliwości i chęci, a wiele problemów uda się rozwiązać. Daj znać jak finalnie się to zakończy i czy uda Ci się podjąć nową pracę. I głowa do góry!

pola89 >>> a dlaczego nie dostrzegasz jakichkolwiek pozytywów u Siebie? Nigdy nie jest tak, że wszystko jest złe i wszystko ktoś robi źle. Ty możesz tak o sobie myśleć, ale Twoja córka na pewno o swojej mamie tak nie myśli Twój narzeczony również Czy próbowałaś kiedyś z nim porozmawiać o swoich problemach? Jeśli nie z nim, ani z rodziną czy znajomymi to może warto skorzystać z profesjonalnej pomocy np. psychoterapeuty? Często wystarczy pewna zmiana nastawienia do świata a wszystko wydaje się znacznie prostsze, tylko samemu jest ciężko wykonać ten pierwszy krok, bez wsparcia i porady.

Marta ma racje! wszystko zalezy od nastawienia!

Wiem co myślicie.. Pewnie lubi się uzalac nad sobą itp. Nikt nie wierzy że naprawdę próbuje!! Czy ktoś zna uczucie takiego ścisku w środku , łzy się same leja a nienawiść wzrasta:-(

Wbrew pozora naprawde Cię rozumiem, nie raz mialam wrazenie ze wszyscy mysla ze sama sobie stwarzam porblemy, ze sa blache i nie raz uslyszalam ze uzalam sie nad soba...wtedy bolało to najbardziej bo jak najblizsze osoby w chwilach ktorych ich potrzebuje moga sie ode mnie odwracac...nawet przy problemie dla ktorego powstal ten watek - moja beznadziejna praca (wlasnie wybieram zalegly urlop i od ostatniego dnia tego miesiaca bede szczesliwa bezrobotna...szczesliwa bo skoncza sie depresje przez ta "wspaniala" wprace;)) wypłakiwałam sie na ramieniu mojego chlopaka codziennie, mowiac w kolko jedno i to samo az uslyszalam ze musi ode mnie odpoczac bo nie potrafi juz tego sluchac...nie był niemiły...poporstu powiedzial ze jesli chce miec w nim dalej wsparcie to musi miec choc jeden dzien "wolnego"...jak sie wstedy czulam? beznadziejnie! z jednej strony kuł mnie problem przez ktory tak płakałąm itd, z drugiej strony bolało mnie ze odsunela sie ode mnie najblizsza osoba a jeszcze z trzeciej dochodzilo do mnie ze zameczam wszystkich dookola...i naprawde zrozumialam ze jesli niczego nie zrobie to ja bede sie pogrąrzała w tej "depresji" inni mnie beda mieli coraz bardziej dosyc a problem i tak sie nie rozwiaze...wiec poprostu z dnia na dzien powiedzialam sobie dosyc...

Jestes zamloda na to, zeby tracic radosc zycia przez problemy ktore sa wylacznie w Twojej glowie...spojrz w lustro i powiedz czy naprawde jestes taka beznadziejna? napewno robisz cos, czego inni nie potrafia...moze robisz super kurczaka, albo pieknie spiewasz? moze masz talent do malowania a moze poprostu potrafisz ruszac uszami:) znajdz to cos w sobie i odkryj tego wyjatkowosc...spraw by ludzie podziwiali Cie za to jaka jestes silna kobieta i mogli dostrzegac Twoje zmiany (z zakompleksionej myszki do kwitnacej kobiety) kazdego dnia:)

Dziewczyny jesteście wyjątkowe, poswiecacie czas komuś kogo nie znacie.. Ją tylko chciałabym stać się kimś wartym uwagi, gdybym tylko miała swoje pieniadze bez zastanowienia poszła bym do psychologa bo wiem że to ost deska ratunku. Mój problem to niska samoocena. Czasami myślę że wolałabym być prostytutka... Te kobiety są pożądane jak nikt inny. Mam lustro i czasem w nie spogladam ale wtedy płacze całymi dniami czuje się tak bezsilna, beznadziejna.przepraszam dziewczyny to silniejsze odemnie

Głowa do góry! Jeśli chodzi o problemy młodych mam po narodzinach dziecka - to bardzo częsty przypadek, że pojawiają się problemy.
"pola89" - ale udało Ci się zaprzestać mam nadzieję? Wyszłaś z tego problemu? Jeśli tak, to widzisz, że się da. Trzeba mieć trochę nadziei, wsparcie kogoś (czy to bliscy, rodzina, znajomi, czy psychoteraupeta, chodzi o sam fakt, że jest ktoś kto Ciebie wysłucha i poradzi co zrobić) i wtedy da się rozwiązać naprawdę ogrom problemów z jakimi spotykamy się każdego dnia
W kwestii samooceny - to również da się przezwyciężyć, zbudować lepsze zdanie o własnym Ja, a wtedy życie naprawdę staje się prostsze

Czesc dziewczyny!

Zazwyczaj przyczyna tego typu problemow jest wlasnie brak zajecia atym samym za duzo czasu na myslenie. Nie wiem, gdzie uslyszalam to powiedzenie, ale "mysli to zabojcy zycia", dlatego tak bardzo poddajemy sie autodestrukcji bo wszystkie problemy wydaja sie wyolbrzymione a do tego nuda. "Czasami", uwazam, ze powinnas odejsc z pracy, bo tak jak powiedzial Twoj chlopak nie bedziesz przeciez bezrobotna wiecznie. Jestes ambitna osoba i nie ma opcji, ze czegos nie znajdziesz.

Nie zgadzam sie z opinia,ze trzeba sie urodzic w bogatej rodzinie, zeby cos w zyciu miec. Znam wiele osob, ktore same osiagnely sukces, ale sukces to ciezka praca, nic samo nie przyjdzie...

Sama mialam momenty w pracy, ze bylo naprawde nudno i tez wariowalam, ale ja pracowalam w dosc duzej firmie, wiec zawsze bylo z kim pogadac, wypic kawe. Mimo tego po jakims czasie mialam dosyc nawet tego, bo tez jestem ambitna i ta ambicja nie pozwala mi siedziec bezczynnie, bo nie lubie marnowac czasu. Obecnie jestem bez pracy 2gi miesiac i tez bywalo ciezko, ale zawsze znajde jakies zajecie no i zawsze moge wyjsc do ludzi.

Najbardziej martwi mnie sytuacja tej Pani, ktora pracuje jako szwaczka na czarno (przepraszam nie moge sie cofnac w trakcie pisania, zeby sprawdzic nick). Kurde naprawde nie mam pomyslu jak mozna by wyjsc z tak ciezkiej zawodowej sytuacji. Polecilabym jakis kurs, ale rozumiem, ze nie stac Pania. Pomysle i jeszcze napisze. Nigdy nie jest za pozno, zeby cos zmienic, czasem trzeba czasu, zeby zobaczyc efekty ale na pewno warto.

Pozdrawiam wszystkie dziewczyny. Niedajcie sie marazmowi i niskiej samooocenie. Przeszlam 3 epizody depresji w swoim zyciu ale nigdy sie nie poddaje. Mowie, sobie, ze mam tylko jedno zycie i zrobie wszystko, zeby przezyc je z usmiechem na twarzy.

Dziękuje "czasami" jestem bardzo zazdrosna nie.pokazuje tego bo narzeczony by mnie wysmial ale potrafię przeryczec pół nocy jeśli on obrusy jakiś teledysk z fajna laska. Ją mam wzrost jak tu i waze 59 kg ale biustu i tylka nigdy nie mogłam. Dlatego wstyd przyznawc ale jestem wściekła na każda kobietę która je ma:-/

Pola...no to cholera dziewczyno!!!:) wnioskuje ze nie pracujesz...wiec masz duzo czasu! wez sie za siebie! idz na fitness(choc ja np wole silownie bo to pierwsze moim zdaniem mniej "daje") albo zacznij cwiczyc w domu, nie mowie ze powinnas bo jestes gruba czy cos...mowie ze powinnas, zeby sie czyms zajac...uwierz mi silownia doskonale poprawia samopoczucie i przynosi wiele satysfakcji (gdy np nie chce mi sie isc na silownie i znajduje milion powodow dla ktorego nie powinnam isc, a potem jednak sie zwleke i zrobie aly plan cwiczen to wychodze z silowni potwornie zmeczona ale za to jeszcze bardziej zadowolona z siebie:P)a dodatkowo naprawde widac efekty...cwiczenia w domu tez duzo daja, polecam filmiki Tamilee z cyklu "ja chce miec taki brzuch" "ja chce miec takie posladki" itd, ogromne efekty daje tez 6 vadera o ktroej poczytasz w internecie;)

Pola naprawde siedzeniem i plakaniem nic nie zdzialasz a juz napewno nikt nie zrobi tego za Ciebie:) wez sie w garsc! cholera naprawde mam ochote przyjsc do Ciebie kopnac w tylek i wyciagnac gdzies na miasto;)

Porzucona - męczyło! bo sie zowlnilam;) dostawalam do glowy przez to ze bylam w biurze sama 8h i nie mialam kompletnie nic do roboty;/ zero rozwoju, zero satysfakcji z pracy;/

Nikogo niema?

Może małymi kroczkami warto coś zmienić ? masz marzenia, plany ? wiesz co chcesz robić i jak żyć ? zaczęłabym chyba właśnie od tego- mapa marzeń i określenie małych zadań do zrobienia, by zbliżyć się do tego celu.
Nuda w pracy ? masz w takim razie czas, by poszukać innej, może jakiś ciekawych szkoleń ?
Wracasz o 17, masz w takim razie jeszcze co najmniej 5-6godz. zanim pójdziesz spać na zrobienie czegoś dla siebie. Oprócz tv jest jeszcze coś co Cię interesuje ?
Lubimy sobie myśleć "gdybym mogła cofnąć czas",ale po co ?? nie zmienisz tego co było, możesz jedynie pracować nad tym co będzie.