Nerwica lękowa - jak z nią żyć? - Netkobiety.pl

Czy psychiatra skierowała Cię na terapię? Czy przepisała Ci leki przeciwlękowe (np. Hydroksyzyna, jest to lek uspokajający, także o działaniu przeciwlękowym)?

Ja cierpiałam na agorafobię (lęk przed otwartymi przestrzeniami, ciągłe myśli, że jeśli coś mi się stanie to nikt mi nie pomoże). Nie byłam w stanie przejechać nawet jednego przystanka autobusem czy tramwajem. Miałam ataki paniki, kiedy wiedziałam, że będę musiała gdzieś pojechać komunikacją miejską. Fobia przyszła tak samo nagle, jak sobie poszła. Nie obyło się oczywiście bez antydepresantów (wszelkiego rodzaju fobie, nerwice leczy się również lekami antydepresyjnymi) i tabletek na uspokojenie. Dzisiaj czuję się dużo lepiej. Lęki czasem wracają, ale nie są tak bardzo nasilone. Ataki paniki również zdarzają się bardzo rzadko. Bo zdarzać się będą, już zawsze.
Chorujesz bardzo krótko, dlatego też jest duże prawdopodobieństwo, że wyjdziesz z tego.

Ja również miałam okropne myśli, ciągle wydawało mi się, że coś mi się stanie, że nikt mi nie pomoże, że umrę. Pomagało mi trochę zajęcie się czymś innym. Podczas coraz dłuższych podróży komunikacją miejską słuchałam muzyki albo czytałam książkę. W domu nie siedziałam bezczynnie, sprzątałam, gotowałam.
Trzymam bardzo mocno za Ciebie kciuki.

Witam,
Nie wiem jak sobie z tym poradzić. Od miesiąca wiem, że mam nerwicę lekową. I od tego momentu ciągle o tym myślę, ciągle czytam posty ludzi mających to samo na internecie. Od miesiąca nie żyje niczym innym tylko tym, żem mam to g... Biorę leki, które teoretycznie powinny już poprawiać moje samopoczucie. Niepokoi mnie jednak fakt ciągłych myśli o samobójstwie, które się do mnie przypałentały. Nie umiem sobie z nimi poradzić. Nic mnie nie cieszy. Mam prace, kochającego chłopaka, który teraz bardzo się stara. Ciagle mi mówi, że mnie kocha - kiedys bym się z tego cieszyła, a teraz masakra... Nie umiem. Ciągle te myśli, że skoczę z okna. Nie chcę tych mysli, one sa jakby nie moje... Przecież jeszcze jakiś czas temu nie zastanawiałam się nad swoim życie, zyłam tak jak dotychczas, a jakoś myśli takich nie miałam. A teraz nie umiem tego opanowac. Cały czas o tym myślę. Nie umiem tego "wyłączyć". Chcę być normalna, szczęśliwa, cieszyć się życiem, nie chcę tych mysli. Te mysli powodują, że zaczynam analizowac swoje życie, ale jakos nie umiem myśleć o przyszłości. Boję się siedzieć sama w domu, że sobię coś zrobię. Przecież nie ma lepszego życia niż tu na ziemii, prawda?? Czy może któras z Was też kiedyś miała takie stany i poradziła sobie z tym? Proszę o słowa wsparcia:(

Właśnie wiem, że czytając posty innym chorych sama się nakręcam, ale jakoś nie mogę się powstrzymać jak łapie mnie dół. Lek stosuję dopiero 24 dzień, a to podobno krótko, ale chciałabym widzieć choć jakąś poprawę sampoczucia. A może te leki już działaja, a ja wypieram to tymi myslami?? sama nie wiem. Wizyte mam w przyszłym tygodniu wiec mam nadzieję, ze jeszcze wytrzymam i lekarz mi wyjasni skąd mi się to wzięło. Tylko najbardziej niepokoi mnie to uczucie beznadziei ...

Nie zastanawiałaś się nad jakąś terapią, rozmową z psychologiem, ale nie jednorazowo, tylko możliwością regularnego spotykania się i rozmowy na dany temat? Być może w Twoim wypadku szukanie i czytanie na okrągło informacji na ten temat w internecie nie jest zbyt dobrym wyjściem, skoro mówisz, że sama się przez to "nakręcasz". Może powinnaś mieć przed sobą realną osobę, która na tym temacie się zna i z którą będziesz mogła rozmawiać.

Chcialam jeszcze dodac ze najgorsze jest jak czlowiek czuje sie beznadziejny,nikomu nie potrzebny,zly na caly swiat i wiele innych rzeczy Trzeba uwierzyc w samego siebie nabrac zaufania do samego siebie bynajmniej mi to pomoglo Ja chodzilam i jesli tylko czulam ze zbliza sie atak paniki powtarzalam bedzie dobrze,bedzie dobrze Pomoglo Najgorsze co moze byc to wmawianie sobie ze nigdy niebedzie dobrze Uwierzcie mi bedzie potrzeba tylko na to czasu Nie odrazu rzym zbudowano.