Mało znajomych ;( - Netkobiety.pl

Ale zawsze tak było, że miałaś problem z nawiązywaniem kontaktów? Musisz znaleźć powód przez który się izolujesz od wszystkich.

A masz chłopaka?

Ja mam podobnie..

A jak jest u Ciebie " kwiatuszku "?

Macie chłopaków i tak to przeżywacie? niektórzy są zupełnie sami, np ja...;) podwójna samotnośc to dopiero problem.

Nikt nigdy nie jest sam...zawsze wlasnie takie forum pomaga wesprzec w trudniejszych momentach...

mówicie, że nie powinno się narzekać jak się ma partnera? moim zdaniem wcale tak nie jest.. dla mnie znajomi są najważniejsi, przyjaciele a dopiero potem partner.. wiem, może to zabrzmi okrutnie, ale przyjaciele zazwyczaj nie zawodzą i nie można się od nich odcinać w momencie poznania drugiej połówki. jak coś by się w związku wydarzyło, to wtedy okazuje się, że nie ma do kogo się zwrócić, bo się odepchnęło wszystkich na drugi plan
ja mam czasem poczucie, że mam mało znajomych, że nie urywa się mój telefon i też bym chciała mieć więcej, ale dobrze że chociaż tych 5-6 jest stałych

A ja się zastanawiam, czy czasem to nie Wy byłyście winne temu, że zostałyście "same". Czy czasem nie było tak, że jak pojawił się partner, to więcej czasu spędzałyście z nim i zbywałyście koleżanki? Ja też miałam kryzys koleżanki/chłopak. Ale zrozumiałam, że w pewnym okresie życia tak się dzieje i koniec, trzeba się z tym pogodzić.
Dziewczyny, które znajdują chłopaka często (nie zawsze) odsuwają też koleżanki, aby czasem nie okazały się fałszywymi "koleżankami" i odbiły partnera. Ale to jest akurat wersja najcięższa . Najprawdziwsza z kolei jest ta, że niestety w związku, a potem małżeństwie pojawiają się inne problemy, małżeństwa spotykają się z małżeństwami, potem dochodzą dzieci... I grona się zmieniają i zawężają.
Ja bym nie biadoliła. Mam kilka związków za sobą, mam nawet taki, gdzie olałam koleżanki i w momencie rozstania musiałam za nimi chodzić i nadrabiać zaległości. Teraz jestem w takim, gdzie koleżanek jest kilka, ale nie jest tak jak było dawniej. Sporadyczny kontakt, nawet nie z mojej winy. Np. Jedna koleżanka wyszła za mąż, a ja jeszcze mam to hohoooo przed sobą. Zmieniają się tematy, ona jest wiecznie w biegu, nie ma tyle wolnego czasu co kiedyś...
Cieszcie się, że macie partnera. Ja w końcu znalazłam kogoś po bardzo długim czasie i nie chciałabym wrócić do piekła, gdy nie było tak naprawdę nikogo, a koleżanki w ramach pocieszenia karmiły mnie suchymi zdaniami w stylu "nie martw się, znajdziesz kogoś"... A fe!

Przyjaciele nie zawodza??? Gdy przyjacioleczka sie zakocha to swiata po za swoim facetem nie widzi a Ciebie ma gdzieś..a a póżniej kolo jej juz się nudzi i przypomina sobie o Tobie...a co Ty wtedy robisz olewasz ja...15lat przyjażni, dzień w dzień sie widywałyśmy o każdy  problemie wiedziała i nagle poznaje kolesia i już nie możesz na niej polegać...Pogodzimy sie ale to już nie przyjażń..lecz znajomość.. W życiu lepiej mieć jednego prawdziwego przyjaciela niz wielu pseudo przyjacieli. Twój facet nie jest dla Ciebie najważniejszy tylko znajomi???ja bym nie chciała byc na miejscu Twojego faceta..bo w swoim facecie powinno mieć sie najwierniejszego przyjaciela...ale to tylko moje zdanie...

Ja też mam ten problem, mam mało znajomych, tylko 2 przyjaciółki-Ewelinę i Patrycję, o ile ta pierwsza może zasługiwać na to żeby nazywać ją przyjaciółką.Nie mam niestety chłopaka, i jest mi z tego powodu okropnie. Jestem małomówna a jak ktoś mi się spodoba to nawet się nie uśmiechnę tylko spuszczam głowę na dół i tak idę tylko żeby mnie nie zauważył. Jestem strasznie wstydliwa, nie mam pewności siebie.Niestety nie studiuję, siedzę cały czas w domu bo pracy też nie mogę znaleźć. Więc nie mam nawet okazji żeby kogoś spotkać. ( Pozdrawiam!

dokłądnie ja tez siedze sam w domu i to sie dopiero nazywa samotnosc,co do spotkan przez internet to w sumie 2 razy mnie to zpotkało i nie załuje poniewaz znajomosc sie nawiazała super,czasem ludzie poznani przez internet którzy przezyli lub przezywaja podobne historie sa sobie blizszi niz rodzina i to jest własnie fajne ze sie tak rozumieja

wiec ja ci polecam ale tylko wtedy gdy znajdziesz swoje odbicie w 2 osobie

tak masz racje

jesli chodzi o zagospodorowanie czasu to jest duzo mozliwosci

ja obecnie skupiam sie na pracy ale i tak to połowa mojego tygodnia reszte skupam na domu,wypady ze znajomymi to rzdkosc bo wszyscy pracuja jak ja mam wolne,to jest jedna wada pracowania w domu weselnym bran kolnych weekendów

a pozatym jestem z okolic Wadowic

Macie facetów, a narzekacie na brak towarzystwa, uzasadniając, że same do tego doprowadziłyście. Ciekawe. Miałam przyjaciółkę, chyba pseudo-przyjaciółkę, która ilekroć wiązała się z facetem zapominała o mnie i o innych. Ja już nie istniałam. Ona woziła się ze swoim facetem na imprezy, razem z inną nanszą dobrą koleżanką, która również miała faceta, i dwiema innymi (jedna singielka) do mnie nawet nie pisząc, nie mając czasu na spotkanie, nawet na gg trudno było jej odpowiedzieć na moją wiadomość mimo iż parę godzin potrafiła być dostępna. Kiedy pytałam dlaczego nie odpisuje mi na sms-y, odpowiadała śmiejącą, że albo zapomina albo jej się nie chce. Ale kiedy związek się rozpadał ona nagle sobie przypominała o mnie i innych z naszej paczki i się odzywała. Albo gdy czegoś potrzebowała. W tamtym roku gdy po raz trzeci na wakacjach wróciła do swojego byłego, i w październiku poszła na trzeci rok studiów kompletnie zapomniała o mnie. Nie oczekiwałam od niej całkowitego zaangażowania w znajomość, ale przyjaźń należy pielęgnować, prawda? Olała mnie tak bezczelnie i perfidnie, że do czerwca się nie odzywała mimo iż próbowałam nawiązywać z nią przez pewien czas kontakt. Zerwałam z nią znajomość. Nasz wspólny znajomy z paczki, był strasznie na nią wściekły z powodu jej zachowania, ale gdy po praktycznie 6 latach singlowania związał się, zachowuje się identycznie. Kontakt z nim również się urwał. Olewał nasz zaproszenia, nie chciał się spotykać, znamy trochę jego dziewczynę, więc wiemy, że to ona w dużej mierze tak na niego wpływała. Była chyba zazdrosna o jego stare, dobre koleżanki, które zna od małego. Mój brat gdy związał się ze swoją pierwszą dziewczyną z którą był rok też zapomniał o znajomych, a gdy ona z nim zerwała powiedział mi (chce zaznaczyć, że w naszym domu mówi się o swoich problemach) że chyba go p****o, że tak pourywał kontakty, bo teraz będąc sam nie ma co ze sobą zrobić, kontakty szybko odnowił i obiecał sobie, że więcej tak nie postąpi.  5 miesięcy później związał się ze swoją obecną dziewczyną i ma czas dla niej, dla swoich znajomych i oczywiście dla nas, swojego rodzeństwa. Moja kuzynka nigdy nie miała takiego problemu. Ma  któregoś tam z kolei faceta, i umie podzielić czas między nim,a swoimi znajomymi. I znam jeszcze kilka takich osób. A wracając do mojej kuzynki, związana jest od paru miesięcy z mułem, któremu nie chce się z nigdzie wychodzić i ciągle siedziałby z domu, przeciwieństwo kuzynki, która uwielbia szaleć i często razem bawimy. Były zgrzyty na początku ich związku, zarzucał jej, że ona go nie kocha, bo woli imprezę, że jak chce wyjść to niech idzie, nie muszą być razem i takie inne zagrywki. Pomagałam jej nie poddać się tej głupiej gadaninie, mimo jego fochów jechała z nami na imprezę, wychodziła na spacery kosztem spotkania z nim. Doszłyśmy do wniosku, że musi mu pokazać, że nie będzie jej siłą zmuszać do siedzenia w domu. I wiecie co? Zrozumiał to. Rzadko z nami jeździ na imprezy, ale nie ma już oto do niej pretensji. Ona ma czas dla niego i dla nas. Dlatego śmieszą mnie takie posty typu. Mam faceta, nie mam znajomych, czuję się samotna. Ciekawe dlaczego?  Ja wam tego nie powiem, ale na pewno to w was jest ten problem. Facet to nie cały świat, bo jak on znika to co zostaje? Myślicie, że jak macie kogoś, to już wam nic nie trzeba. Po co inni? Po za tym mój misiu nie lubi za często wychodzić z domu, więc ja też się dostosuje, znacie to? Mimo iż widziałyście się z nim dwa dni pod rząd to cały weekend też musicie mu przeznaczyć, bo misiu zaraz focha strzela. A po jakimś czasie budzicie się i zastanawiacie się, co się stało, że jesteście same. Uważam, że na to zasłużyłyście/ zasłużyli.

To prawda. Dobrze, że są takie miejsca jak to. Można popisać, pogadać... Ale jak dla mnie to wciąż za mało. Rozmawiałam ostatnio z kolegą, który też uskarża się na samotność. No i polecił mi nowy portal, który pomaga w spotkaniach. Pewnie się na coś wybiorę, choćby po to by już przestać narzekać i wziąć się za siebie.

http://realife.pl/   - to to. Zobaczcie sobie, bo myślę, że warto.

A co do przyjaciół. Wiadomo, że jacyś zawsze są. Ale częściej ich nie ma kiedy są potrzebni. Każdy ma swoje życie, pracę, dom. Jak na imprezę to jest z kim iść. Ale żeby móc zadzwonić i pogadać, spotkać się na kawę to już gorzej... Ludzie chyba nie lubią słuchać o życiu innych, ich problemach. Nie żebym cały czas narzekała Ale mam wrażenie, że gdy czasem jest źle i potrzebuję się wyżalić po prostu nie mam komu.

Witam. Ja miałam kiedyś przez wiele lat przyjaciółkę, ale...obraziła się na mnie jak zaczęłam spotykać się z jej BYŁYM chłopakiem. Nie rozumiałam tego. Czyżby miała do niego jakieś prawa, pomimo że już dawno zerwali?  Dziś to mój od wielu lat mąż. Ale przyjaciółki żadnej nie mam. Swojej rodziny również. Znajomości po paru latach małżeństwa, pourywały się. I jestem sama. Tylko z mężem mogę tak naprawdę pogadać. Bo w pracy, wiadomo, o wszystkim się nie mówi. Choć dobrze że ta praca jest.. Chętnie podyskutuję z kimś na forum, lub w formie e-maila. Pozdrawiam samotnych!

Ja troszkę dziewczyn samotnych nie rozumiem .Napisałyście w poście ,ze ok 5-6 koleżanek macie i faceta .Czy to jest mało ???Tu też raczej chodzi o kwestię odbioru rzeczywistości i podejście do sprawy .Należy cieszyć się ,tym co się ma .Problem mają osoby takie jak ja ,które nie mają faceta i za nic w świecie nie potrafią go znaleźć ,znajomych jakiś mam,więc nie jestem całkiem sama ,ale to wszystko takie powierzchowne .Od paru dni chodzę strasznie przygnębiona, ,bo nie mam z kim cieszyć się życiem .Nikogo nie interesuje czy żyje ,jak się czuje ,nie mówiąc o jakiejś propozycji spotkania . Pewną ulgę przynosi mi to ,że mogę tu porozmawiać z osobami ,które mają podobne problemy jak ja .I na koniec bardzo fajne zdanie ,które mi się spodobało ,a w zasadzie dwa .1)Inteligentni ludzie się nigdy ze sobą nie nudzą 2)Można czuć się samotnym pośród ludzi ,ale można tez być szczęśliwym i spełnionym będąc samemu .

Dokladnie. Tu zależy dla kogo co jest problemem. Ty byś chciala miec chociaz swojego ukochanego, inni mnostwo znajomych. Ja sie ciesze z tego co mam ,bo rzeczywiscie inni maja gorsza sytuację. Mam nadzieje i jestem tego pewna,ze znajdziesz swoja druga polówkę i bedziesz miala z kim dzielić czas i własne życie. Życzę Ci tego z całego serca...:)

mariawiktoria89 widzę, że mamy podobnie. Jak będziesz miała ochote pogadać to zapraszam na gg:) 3329583

Teraz pojechałam po bandzie ;(Zamarzyłam sobie wyjazd do Chorwacji we wrześniu .problem tylko w tym ,że nie chciałabym tam jechać sama .I już widzę jaki będzie problem ,żeby kogokolwiek namówić.Pewnie ludzie maja lepsze rzeczy do roboty niż umawianie się z jakąś łazęga na wyjazd

przestać notorycznie zadręczać się tym, że nie masz żadnych znajomych, przestać myśleć o swoim zachowaniu czy na pewno dobrze postępujesz, wyglądasz, mówisz i się poruszasz. Jakim cudem można nie nawiązać kontaktu na studiach? Jeśli osoba obok ciebie nie zagaduje, to ty to zrób, może się okazać, że być może jest ona nieśmiała.
Wykłady, duża sala, mnóstwo ludzi, zawsze jest jakiś temat do rozmowy! A może wcale nie jest tak źle, jak mówicie?