Wszystko tracę . - Netkobiety.pl

no hej co Ty piszesz,całe życie jest przed Tobą ,jesteś młoda i za jakiś czas ten post wyda Ci sie zabawny ,
wystarczy wyjść do ludzi ,zacznij od miejsc całkiem spokojnych idz do biblioteki do czytelni tam sa zawsze ludzie z którymi można porozmawiać ,możesz iść na fitnes tam tez są nieraz same kobietki i zawsze ktoś porozmawia z Tobą ,zapisz się na jakieś kółko  jest dużo możliwośći na koleżankach świat się nie kończy nie wolno siedzieć w domu to pogłębia naszą  niechęć do życia ,powoduje smutek
w domu odpoczywaj,a żyj dookoła ludzi    wychodż na spacery  ja też dużo chodzę sama wszędzie gdzie się da
nie narzekam   że jadę sama ćwiczyć etc   głowa do góry powodzenia na pewno sie uda

Szkoda, że zrezygnwałaś ze studiów. Patrz na siebie, a nie na to co inni wokół robią - to że Twoje koleżanki mają chłopaków, albo że sie nie odzywają, ze studia nudne. Teraz będzie jeszcze trudniej znowu wrócić na studia, ale nie masz wyboru - ucz się i zdawaj jeszcze raz. Wszystko prze Tobą, jesteś b. młoda, zdaj na studia, wyjdz do ludzi i wszytsko sie ulozy, ale powoli, spokojnie.......

Zycie jest skomplikowane, jeszcze nieraz mozesz sie rozczarowac co nie znaczy ze się masz poddawać, tylko żyć dalej, dla siebie, przede wszystkim :-)

Hej Mon_ka
     Dołączam się do dyskusji i w 100% potwierdzam to co mówi "koteczkaxyz" . Znajdź sobie zajęcie z udziałem ludźmi .
     Super byłoby gdybyś zdecydowała się na jakąś babską gimnastykę . Masz czas , a trochę ruchu Ci nie zaszkodzi .
     Jak tak dalej będziesz siedzieć i się zastanawiać to się wpędzisz w jakąś depresję. A tak , "wyżyjesz" się fizycznie
     i nie będzie problemu z hormonem szczęścia i zasypianiem.
     A teraz raz jeszcze przeczytaj to , co napisałaś i zastanów się czy warto? Czy to prawdziwe koleżanki ? Zapominają
     o znajomych , gdy poznają chłopaka? To nie fair , ale z ich strony , a Twojej winy w tym nie ma ! Poza tym ...w Twoim
     wieku zastanawiasz się ,że możesz zostać sama ? Nic na siłę ... uwierz wiem co mówię . To ,że wszyscy mają partnerów
     to nie jest wyznacznik , że ty też "tu i teraz" musisz być w związku .
  Głowa do góry

Mon_ka, jest różnica w tym - znalezc sobie kogoś (byle szybciej), a znalezc odpowiednia osobę, z ktorą będziesz faktycznie szczesliwa...

Mon_ka, tu Tobie nie powiem :-), bo tez mam/miałam duże wymagania i splawiłam sporo panów, ale przynajmniej mam satysfakcję że byłam tylko z tymi, do których coś czułam. nie żałuje decyzji, pomimo wszystko, ze nadal szukam........
Idealu jednak na pewno nie ma- ale jakieś wspólne punkty muszą być - tyle od starszej koleżanki.

Witam. Nieobce mi były jeszcze niedawno... takie problemy, pamiętam je. Twój problem ma proste rozwiązanie. WYJDŹ DO LUDZI. I to szybko! Znajdź pracę, idź na kurs językowy, cokolwiek. Jakkolwiek miałoby to zabrzmieć, koleżanki to nie cały świat. Prawda często wygląda tak, że jak znajdą chłopca, to Ty znaczysz już niewiele. Chyba nawet jest to naturalne, moim zdaniem bynajmniej. Po prostu powoli zaczynają sobie kształtować swoją drogę życia, niekoniecznie z Tobą pod rękę. Siedzenie w domu, tylko pogłębia Twoją apatię, im dłużej, tym gorzej. Za chwilę zaczniesz się czuć zła i niepotrzebna. Maszeruj do pracy, natychmiast pozbędziesz się nieśmiałości, w pracy a nie w domu prędzej poznasz ,,towarzysza'', nabierzesz ogłady życia wśród społeczeństwa. Niestety tak to już jest, że młody człowiek siedząc w domu tak ,,dziczeje''. Znajdź sobie konstruktywne zajęcie, to jedyne lekarstwo. Wypady z przyjaciółmi niestety nie nauczą Cię dorosłego życia, to tylko przyjemność. Pozdrawiam.

Hm.. już od dłuższego czasu myślę nad wizytą u psychologa ale jakoś nie mogę się przełamać ,żeby iść.Trochę mi wstyd ,że coś ze mną nie tak i ogólnie jakoś sobie nie wyobrażam siebie mówiącej o swoich problemach całkiem obcej osobie Czytałam nawet książkę na temat nieśmiałości ale jakoś nie umiem wprowadzić zawartych w niej rad w życie.

To się może wydawać śmieszne ale ja na prawdę czuje ze nie mam już po co żyć .  Już na tych nieszczęsnych studiach miało być lepiej i się ułożyć .. A jest tylko coraz gorzej ..jestem żałosna

Nie jesteś sama, nie jedna kobieta tak miała/ma. Już zrobiłaś pierwszy krok, zaczęłaś szukać pomocy. Miałaś marzenia, dążyłaś do celu i spotkało Cię rozczarowanie, nie tego oczekiwałaś, nie wiesz co dalej. Określ nowe marzenia, cele i idź dalej..

Z jakiego województwa/miasta jesteś? Może znajdziesz tutaj na forum pokrewną dusze

Podejrzewam, że chcesz coś zmienić, ale kiedy już masz coś zacząć, zrobić, pójść tracisz motywacje? Osoby nieśmiałe, ogólnie boją się zmian, brak im akceptacji siebie, brak pewności siebie.
Nie ma zmiłuj, na początku będziesz musiała troszkę się zmusić by się ruszyć, a potem już pójdzie z górki. Proponuje ostawiać sobie małe cele do zrealizowania(zarejestruje się w UP, zapisze się na kurs językowy itp.), zmienić przekonanie że jest się nieszczęśliwym na przekonanie że jesteś wesołą, szczęśliwą osóbką i możesz wszystko (naprawdę działa!),poszerzać swoją sferę komfortu(poczytaj o tym w google) i dużo się ruszaj

I kiedy Cie dołek bierze, pomyśl o osobach chorych, niepełnosprawnych - oni potrafią cieszyć się życiem, nie wstyd Ci?