tracę męża..... on pije - Netkobiety.pl

To gdzie on się ulatnia?

I nie smuć się tylko go namów na odwyk smile

A wszystko będzie dobrze jak zaczniecie coś z tym problemem robić, sam się nie rozwiąże.

To on powinien się obawiać, czy przyjmiesz go z powrotem.

Rzeczywiście wzorowy człowiek. jaki przykład daje Waszym dzieciom?

W dodatku- jesteś pewna, że równie przykładny jest podczas zniknięć?
A co z podstawową troską o człowieka, którego się kocha? Gdyby mój mężczyzna tak znikał, poruszyłabym fundamentami miasta, żeby go znaleźć i sprowadzić do domu. Nie dawałaby mi spokoju myśl, co się mu może stać podczas takich eskapad i w nosie miałabym zdanie innych. Twój facet jest chory, sam sobie z tym nie poradzi. To Ty jesteś jego żoną, powinnaś mu pomóc, a nie chować głowę w piasek jak struś i udawać, ze nic się nie dzieje!

oj dziewczyno...
dzieci już odczuwaj? co się dzieje w domu,
a pisz?c takie posty dajesz dow?d, że potrzebujesz terapii.
gdy alkoholizm jest w domu to leczy się cała rodzina, każdy uświadomiony alkoholik ci to powie, każdy terapeuta, psycholog, zdrowy człowiek. zazwyczaj jest tak, że jak żona chodzi na terapię all annon to m?ż z czasem sam szuka pomocy i trafia na leczenie z własnej woli.
ty już nie masz normalnej rodziny, taka jest prawda.

a alkoholika po melinach się nie szuka. szuka się pomocy dla siebie, dla dziecka.

makarena,
Twoja rodzina jest... normalna.
Normalna, w której jedno z dorosłych jest uzależnione od alkoholu, a drugie współuzależnione.
Normalna, gdzie problem alkoholizmu jest ukrywany.
Normalna, gdzie alkoholizm jest tematem tabu.
Normalna, gdzie osoba uzależniona nie podjęła terapii.
Normalna, gdzie osoba współuzależniona sprzeciwia się podjęciu własnej terapii.

Oczekujesz, że mąż podejmie terapię. Jakie będziesz miała argumenty, jeśli Ty, będąc osobą współuzależnioną, protestujesz przeciw swojej terapii.
Oczekujesz od nas, forumowiczów, zapewnienia, że alkohol przestanie być problemem w Twojej rodzinie. Chyba nikt nie ma szklanej kuli.

Wiesz dużo, podjęłaś określone decyzje, bo brak decyzji to również decyzja.
Mogę tylko dodać: Twój wybór, Twoje decyzje, Twoje życie.

Zgadzam się z Wielokropkiem!

Po co to ukrywasz? Wstydzisz się? Nie ma czego! Ja mieszkam też w niewielkim mieście, mam dośc "poważną" pracę, ale nie wstydzę się, że mąż ma problem, bo też pije i zaczyna walkę o siebie. Mówię o tym głośno - i mojej najbliższej rodzinie i jego rodzinie także. Robisz największą krzywdę sobie i dzieciom, a jemu szczególnie! Pobłażając mężowi, "uciszając" sprawę naprawdę dajesz mu pole do popisu.
Skoro postanowiłaś tu napisać-to przemyśl rady innych, bo tym bardziej nic nie robiąc, ukrywając wszystko przed światem-pogrążasz siebie i dzieci. Jesteś współuzależniona. Poczytaj o tym. Ja skorzystałam z tej rady...przeczytałam i działam w tej sprawie, bo nie dam sobie życia marnować.

Mąż leczył się przez rok..... nie pił 3 lata... ostatni rok, czyli czwarty to rok trzech wpadek. Ta jest właśnie trzecia. Ja wiem, że On wróci na leczenie. Kiedy pierwszy raz był w poradni- byłam razem z nim. Byłam dwa razy na mitingu otwartym razem z nim. Nie chcę należec do al anon! W naszej rodzinie wszystko jest ok. On dużo pracuje. Często wraca gdy dzieci juz śpią, a wychodzi, gdy jeszcze nie wstały. Nie mam więc problemu z dziećmi. Pani w przedszkolu nigdy nie zwróciła mi uwagi, że zachowanie dzieci jest nie takie jak powinno. Po rozmowach z rodzicami innych dzieci, wiem , że wiele dzieci ma problemy emocjonalne. Moje na szczęście nie.... a to dlatego, że ja z całych sił stwarzam im normalne warunki do rozwoju. W naszym domu nie ma kłotni, awantur, niechcianych gości, jest spokój, porządek, radosne krzyki dzieci, zabawa. Nawet moja najbliższa przyjaciółka niczego nie podejrzewa. Mówie jej dopiero po fakcie. Dlaczego mam więc nagłasniać sprawę???????????? Dlatego, zeby moje dzieci to wszystko straciły??? Cierpię tylko ja, po cichu, sama w nocy, gdy dzieci są w przedszkolu. Gdy jedziemy  w moje rodzinne strony jestem dumna z mojej rodziny przed rodzicami, znajomymi. Myślą sobie... ta to ma fajnego faceta. Przystojny, pracowity, zaradny, opiekuńczy, odpowiedzialny. Tak, odpowiedzialny. Kiedyś powiedział mi , ze gdyby mnie zabrakło- on zrobiłby wszystko żeby nie pić dla dobra dzieci, że  nie pozwoliłby, aby się poniewierały, bo są dla niego całym światem. Teraz wie, że jestem ja, stara się, ale nie za bardzo chyba, skoro popłynął. Może powinnam była nazwać wątek "tracę męża......on popłynął" On chce byc trzeźwy, ja to wiem, wiem dużo o alkoholizmie, że to choroba uczuć.... ale uparcie wierzę, że on mnie kocha szczerze. Wiem, że jet zakłamany w tej kwestii, że na pewno sponsoruje kolegów gdy jest trzeźwy, bo gdzie by teraz był, gdyby nie miał kolegów. Po tygodniówce nasze życia wraca do normy, oddaje długi, nadrabiamy stracony czas. Napisałam, ze go zostawię, ale wątpię abym to zrobiła, za bardzo Go kocham. Dla mnie najważniejsze jest aby choroba się nie pogłębiła.  Dziękuję za wszystkie rady, są cenne wiele się dowiedziałam. Tak naprawdę chciałam się wypisać, b o nie mam z kim porozmawiać. Trzymam kciuki za wszystkich trzeźwiejących.

Kelsi, nie możesz tak pisać, nie pisz.... ja wiem co to nałóg, wiele rzeczy które On powie ja kalkuluję. Nie mogę wszystkiego co On robi czy mówi ważyć pod względem organizowania przyszłego picia. Jak juz napisałam wcześniej wszystko co robie, robię dla dzieci. Jestem szczęśliwa, naprawdę, dlatego w ciągu tego tygodnia cierpię. Brakuje mi tamtych chwil. 
Czytając wasze posty mam wrażenie jakbyście wszystkie chciały abym Go zostawiła w pi*du!!!! Bo alkoholik to nie człowiek.
Wiem, że mnie nie zdradza, po prostu to wiem, i dopóki ufam mu w tej kwestii trwa nasze małżeństwo.
Znam imię i nazwisko goscia u którego bywa. Jest to starszy facet, mieszka  w bloku socjalnym. Nigdy w zyciu tam nie pójdę, aby Go szukac. Sam wróci.
Uważam, że najlepsze w tej sytuacji co mogę zrobić to zaczekac na niego. Zaprowdzić Go znów do poradni i życ dalej. Nie każcie mi zmieniać mojego zycia!!!!! Ono jest dobre. Jestem szczęśliwa. Kazdy ma problemy, nie trzeba ich obwieszczac całemu światu.
Dlatego piszę tu a nie rozpowiadam się na ulicy.

Wiem, że chcesz dobrze... ale ja nie podejmę żadnej terapii. Nie podoba mi się to, że wiele osób wmawia mi , ze jest gorzej niz ja to widzę. Alkoholik to tez człowiek, który ma uczucia, bardzo czesto zdrowe

Nikt Ciebie tutaj nie atakuje.
Nikt Ciebie do niczego nie zmusza.
Nikt nie napisał, że Twój mąż jest człowiekiem pozbawionym uczuć.
Nikt Ci niczego nie wmawia.

Każdy przedstawia swój punkt widzenia, jak zwykle na forum.
Ty możesz się z, innym od Twojego, sposobem myślenia nie zgadzać.

<<<Kolejna rzecz-nie dało by mi spokoju to, że "przedstawiam" męża w rodzinie jako super faceta, a tak na prawdę nim nie jest, bo ma problem.>>>
Makarena nie robi nic nadzwyczajnego. Tak to działa. Z czasem nawet dojdzie do wniosku, że wyolbrzymia sprawę o piciu swojego męża. Z czasem "nie odróżni nocy od dnia".
Makareno- zdajesz sobie sprawę, że w twoim domu jest problem. Wewnętrznie starasz się od niego uciekać, umniejszać. Pragniesz normalnej szczęśliwej rodziny. Chcesz potwierdzenia, że wszystko jakoś się ułoży. Tłumaczysz męża, siebie. Zauważ że zaczynasz żyć jak wcześniej napisałam- ułudą. Pomóż sobie, później mężowi, dalej waszej rodzinie.

? Ukrywam problem picia przed innymi
.Przejmuję odpowiedzialność za zachowania pijącego partnera, łagodzi konsekwencje picia: kłamie, płaci długi, dba o higienę pijącego, o jego wizerunek itp.
? Przejmuję za osobę pijącą obowiązki domowe, które ona zaniedbuje.
to robię.... Właśnie wrócił, jak przetrzeźwieje,  a zajmie mu to około dwóch dni, podejmę pewne kroki. napewno jutro pojadę na mszę o uzdrowienie dudzy i ciała, bo taka ma sie odbyć u nas w kościele. W poniedziałek pojedziemy razem do poradni, on pójdzie do gabinetu ja poczekam, ewentualnie wejdę z nim. We wtorek powrót na mitting. Może nie zrobię wszystkiego co mi "każecie" ale będę bardziej konsekwentna w tym co zamierzam.

<<< Jak juz napisałam wcześniej wszystko co robie, robię dla dzieci.>>>
Kiedyś te dzieci dorosną. Chcę Ci tylko uświadomić, abyś zaczęła robić coś dla siebie i z myślą o sobie. >>>
Nie chcę, nie chcę byc egoistką, dla mnie naprawdę najważniejsze są One. Teraz mogę przed nimi kłamać, bo mało rozumieją, wiem, że nadejdzie ten czas, ze nie będzie to juz takie łatwe
CHCE BY BYŁY SZCZĘŚLIWE nawet kosztem własnego szczęścia, wystarczą mi te ochłapy, które mam... a kiedy dorosną może ułożę sobie zycie na nowo, nie jestem taka stara:P
Jestem gotowa na takie poświęcenie.

<<<<Nic nie rozumiesz, Ty nic nie zmieniasz poza dalszym maskowaniem, zamiataniem pod dywan problemu. Robisz to i będziesz to robić, jesteś zakręcona we współuzależnieniu jak słoik.
Ty myślisz, że kiedyś dzieci Ci podziękują bo byłaś z ojcem alkoholikiem,  bo się poświęcałaś??? Ok, pamiętaj, że przekazujesz im taki model rodziny-tatuś znika na tydzień, nie daje znaku, mamusia czeka smutna  w oknie obgryzając paznokcie, napięcie wyczuwalne w powietrzu, tatuś wraca brudny, skacowany, śmierdzący strawionym alkoholem, mamusia kąpie go, daje mu czystą piżamkę, robi herbatkę, daje jeść, głaszcz po główce uśmiechnięta bo wrócił i znów mogą udawać model rodziny.
Tak, tak, tak...
A za 20 lat twoja córka będzie czekać na męża w oknie przez tydzień, być może z czasem z siniakami po okiem, dorosły syn będzie znikał na tydzień, nie koniecznie w cug alkoholowy. Takie będą twoje dzieci bo taki przekazujesz im model rodziny i naiwnie sądzisz, że one nic nie widzą. One nie poznają modelu zdrowej rodziny bo ty im tego nie zapewniasz.

Zastanawiam się co będzie jak twój mąż straci pracę? Bo prędzej czy później przez alkohol ją straci, może udać się 99 razy, za setnym razem już nie>>>>

Mój syn nigdy nie będzie taki jak mój mąż!!!! Ja to wiem. Za dużo mu daję miłości. Córka będzie miała porządnego faceta. One ciągle widzą wszystko to co najlepsze. MAm  z nimi dobry kontakt i nigdy Go  nie stracę. Ja jestem zdeterminowana, zrobię wszystko aby One były szczęśliwe. Są świadkami miłości jaka jest miedzy mna a męzem, szanujemy się, w domu jest wszystko ok, a taka nieobecność jest wytłumaczalna. Moje dzieci mają normalny dom, bo ja im Go stworzyłąm, to jest ich azyl, bezpieczna przystan. Jestem silna bawię się z nimi, normalnie funkcjonuję, sprzątam , gotuję, jeździmy na zakupy. Tata jest w pracy.  Nawet jak zdarza mu się być w domu na rauszu to nie kłocimy się, nie ma awantur. I na pewno nie stoję za nim w oknie. Dzieci są w niego zapatrzone, kochaja Go. Dlaczego u diabła mam im to zabierać???? Bo tak jest napisane w podręcznikach dla wspołuzależnionych? Bo mają wiedzieć??? Jest w naszym miescie pewien lekarz - narkoman- wszyscy o tym wiedzą! Jego dzieci są dręczone przez równieśników: A twój tata ćpa!!! tere rere!!! To mam zgotować moim dzieciom????? Wtedy dopiero byłąbym wyrodną matka. Zobaczcie kochane moje: tatus taki zmarnowany, brudny, szlaja się nie wiadomo gdzie. Czy ma im byc lepiej z tą wiedzą?????

A pracy nigdy nie starci, bo mamy własną firme, która z roku na rok się rozwija. Jeżeli upadnie to nie z tego powodu. JAk pracuje to nie pije. Ten cug trafił się w czasie wolnym. Teraz gość zadzwonił ze zleceniem, to posłąłam tam pracownika i cześc.

Ponieważ czas jest noworoczny i sporo okazji do składania życzeń, to i ja Tobie składam bardzo serdeczne życzenia: obyś przejrzała na oczy, gdy nie będzie za późno.

***
Dopiero teraz zorientowałam się, że motto w mojej sygnaturze bardzo pasuje do Ciebie.

Ja Cię doskonale rozumiem, mój ojciec ostatni rok przepił, wcześniej miał ciągi 2-3 tygodniowe raz na pół roku, czy rzadziej. Najdłużej nie pił 2 lata. Okazało się też, że te 2 lata był trzeźwy, bo spotykał się z inną... potem razem wyjechali do Anglii a my z mamą myślałyśmy, że on tam za nami tęskni i się poświecą dla rodziny... Zmienił sie bardzo na plus... ale zapił, dowiadziałysmy się o kochance, mama ciezko to zniosła, tak bardzo go kochała, całe zycie dla niego poswieciła... a on po 20 latach ja zdradził... Odkąd to wyszło non stop pił. 1 rok. W tym momencie leci 2 tydzien jak jest trzeźwy... Mama sądownie zmusiła go do leczenia, ale on nie chce sie leczyć, chodzi na te spotkania po to aby nie miec problemów, ale wieczorami zdarza się ze wraca chwycony... Uważa ze nie ma problemu, pije bo lubi. Twierdzi ze nam nic złego nie robi. Żyjmy obok siebie, nie robimy sobie awantur na wzajem, to niczego nie zmieni. Dlugów ma ogorm albo jeszcze wiecej. Tamta kobieta siedzi dalej w Anglii, rozmawiaja przez Skype... ojciec szuka roboty, ale nie sadze żeby długo wytrzymał bez picia. Moja siostra ma do niego wielki żal, ja nigdy nie złosciłam sie na niego o to ze pije, rozumiem ze to choroba, tylko szkoda ze nie chce sie leczyc... Ciesze sie ze mama nie odeszła od niego dlatego, ze pił. Jaki by nie był to i tak mój ojciec, nie wiem co by ze mnie wyrosło gdybym wychowała się bez niego... Dodatkowo mam niecałe 20 lat a przez to w jakiej rodzinie sie wychowłam, jestem odpowiedzialna i porzadna dziewczyna, która sie szanuje, a nie upija sie na imprezach i leży we własnych wymiocinach (BO to młodosc to trzeba sie wyszaleć). Nie twierdzę, że gdyby był normalny to ja marnowałabym sobie teraz życie. Nie mniej ojciec miał  na mnie ogromny wpływ, widziałam jak alkohol niszczy człowieka, wiem jaka to ogromna siła...

Zrób intercyzę. Jeśli ma długi przez picie niech to będą jego długi, w momencie kiedy przyjdzie komornik nie zabierze niczego, na co będziesz miała papiery, że jest Twoje.

Słuchaj, nikt się ciebie nie czepnął, nikt nie karze cie się wyprowadzać, brać rozwodu, nikt!!!
Próbujemy Ci powiedzieć,. że żyjesz w iluzjii.
Ja też twierdziłam, że żadne all anon mi nie pomoże,  że nie potrzebuję terapii, rozmowy z kobietami takimi jak ja. Ale wiesz co się mówi w takich przypadkach? Najpierw przyprowadzaj nogi na all anon, głowa z czasem przyjdzie sama. To samo się odnosi do ruchu AA. Tez odczuwałam wręcz fizyczny wstręt na samą myśl o terapii, all anon, dlaczego? Bo podskórnie wiedziałam, że to bolesne rozgrzebywanie ran, oczyszczanie, jakby darcie skóry na żywca. Ale później przychodzi spokój, samodzielne, trzeźwe myślenie. Bo terapia pokazuje nam dlaczego wybrałyśmy alkoholików, co było nie tak w naszym dzieciństwie, że mamy skłonności do mężczyzn z uzależnieniami.
A co do trzeźwości Twojego męża. Teraz to on tylko pozbywa się alkoholu z organizmu. Może nie pić i miesiąc ale nie będzie trzeźwy. Trzeźwość na czym innym polega. Trzeźwieje się latami, tak samo jak leczy się latami z alkoholizmu. Mój mąż nie pije dokładnie 11 miesięcy a czasem widzę u niego pijane myślenie(przed nawrotem picia mój mąż pomagał innym wychodzić z uzależnienia a paradoksalne sam miał nawrót alkoholowy)
Nikt nie życzy Ci rozbicia rodziny, rozwodu.
  Wiem, że to trudne, bolesne, z czasem człowiek zaczyna sobie wmawiać, że przecież kurczę nie jest tak źle, jest dom, jest praca, pieniądze, jakoś daję radę, inni mają gorzej, może sobie to wszystko wyolbrzymiam???
   A więc słuchaj Makarena, mamy podobny problem ale:
Ja poszłam na al anon, zapisałam się do terapeutki( wiele godzin przepłakałam u niej), z córką poszłam do pedagoga szkolnego, do psychologa, męża zgłosiłam na przymusowe leczenie, dzielnicowy przychodził co miesiąc do domu,  zrobiłam rozdzielczość majątkową.  Otworzyłam swoje tajne konto, na które co miesiąc wpłacałam oszczędności aby mieć na czarną godzinę, on o tym nie wiedział, znalazłam pracę na poważnie bo do tej pory pracowałam raczej dla rozrywki.
    Na terapię chodziłam wbrew sobie bo wiedziałam, że muszę, że kiedy mi się nie chce iść to zaczyna działać system iluzji i zaprzeczeń.
I konsekwencja moja kochana, konsekwencja, twarda miłość. Narozrabiał? Niech sam po sobie sprząta, narobił długów? To niech je spłaca ale ze swoich pieniędzy, nie z naszych!!! Nasze to możemy wydać na zakupy, dziecko, rachunki, nie na jego pijackie długi!!! Wrócił brudny? Pokaż mu pralkę. Głodny? Wie, gdzie lodówka, zostawiłam na stole kartkę z adresami grup AA, ośrodków odwykowych, poradni alkoholowych. 

Zasady te stosowałam jeszcze przez długi czas gdy przestał pić.
A co ty zrobisz to zdecydujesz sama.

W jednej chwili Go kocham a w drugiej  nienawidzę. Co z tego , ze wrócił nad ranem, jak rano wyszedł znów. Poprosił, abym przywiozła mu 3 piwa, zagroził, że znowu wyjdzie,  nie zgodziłam się  i wyszedł. I znów zostawił telefon.

Przykro mi, on jest w ciągu, teraz to alkohol jest najważniejszy, nie rodzina, dziecko. Bez sensu jest teraz z nim rozmowa, on nie słucha to alkohol nim kieruje. Uwierz mi, że jeżeli tego nie skończysz( w sensie nie zaczniesz działać) to będzie coraz gorzej, dłużej to trwało. U mojego najdłuższy ciąg to 8 miesięcy.
Mam propozycję, w chwili wolnej wejdź tu:
http://www.niepije.net/forum/index.php?sid=b40268a14f45625b0370544a304648a0
zarejestruj się i czytaj, czytaj, napisz o sobie, bardzo przyjaźni ludzi Ci pomogą, naprawdę, mnie postawili na nogi.
Nie bój się, zacznij od siebie, od swojego uzdrawiania, będzie bolało ale zapewniam, że warto.

I jeszcze jedno: alkoholikom pod ŻADNYM  pozorem absolutnie nie kupuje się alkoholu,  szczególnie pod groźbą szantażu emocjonalnego, finansowego!!!

Nie ukrywałam że mój mąż pije, wiesz dlaczego? Bo to jego wstyd, nie mój, nie córki!!! To nie ja piłam, wracałam brudna, śmierdząca alkoholem!!! Zrozum to nie nasz wstydD!!! To ich wstyd!!! Nie wolno ukrywać, że nic się nie dzieje.

Autorce wątku proponuję poczytać historie ludzi z tego forum. Są podobne, inne, różne, ale wniosek z nich jest jeden większość problemów z jakimi zmagają się forumowicze są skutkiem tego co wynieśli z domów. W błędzie jesteś myśląc, że uchronisz dzieci przed piętnem jakie wynosi się z domów z problemami alkoholowymi. W wielu tych domach matki jak Ty rozpościerały ramiona na krzyżach w imię poświęceń, nie mając pojęcia, że fundują w przyszłości swoim dzieciom smutne życie (poczytaj o dorosłych dzieciach alkoholików).  Jeśli go nie kochasz to nie myśl o nim, ani o tym co ludzie pomyślą, pomyśl o sobie i dzieciach.

Co do Twojej pewności, że urywając się na tydzień nie robi nic poza piciem, może to okrutne ale jesteś zwyczajnie naiwna. Kreujesz się na kobietę z dobrego domu, ale chyba wiesz dobrze jaki element bywa na melinach? Dokonaj w swojej głowie wizualizacji tego co on może tam wyprawiać (przez tydzień!), bo najwidoczniej to wypierasz, może to skłoni Cię do krótkich cięć i radykalnej zmiany myślenia.

Terapia jest Ci potrzebna na bank, ale sama musisz do niej dojrzeć. Pierwszy krok zrobiony: poznałaś smak gorzkiej prawdy teraz trzeba tylko przełknąć. Tu potrzebny jest czas. Wszystkiego co najlepsze, a przede wszystkim chęci na radykalne zmiany bez tego ani rusz.

Oj tak Wielokropku, oj tak....znamy to "dojrzewanie"

Witam wszystkich, postanowiłam napisać bo też mam męża który pije! popija  już codziennie. JA JUŻ nie mogę tego wytrzymać, nie wspomnę  już o dzieciach, które bardzo cierpią! Robi codziennie awantury, pomóżcie i doradźcie  gdzie mam się udać po pomoc? ja z dziećmi nie wytrzymamy dłużej.Chciała bym żeby wyprowadził się z domu ( mieszkamy w mieszkaniu komunalnym , które jest na mnie). Chciała bym też złożyć wniosek o rozwód ( nie wiem jak to zrobić i od czego zacząć!) Proszę o jakieś porady.

T.

<<<<Jeśli oczekiwałaś, że ludzie na forum będa Cię głaskać po głowie i mówić Ci tylko to co chcesz usłyszeć to faktycznie mocno się rozczarowałaś!>>>>

Bardzo tego pragnęłam. Bardzo tego potrzebowałam. Mądre artykuły potrafię sama znaleźć w necie. Myślałam, ze skoro nie mam komu o tym wszystkim opowiedzieć, to założe wątek na forum. Jakże się przeliczyłam. Wygląda na to , że mój mąz jest ok, a ja ta zła, bo mu ułatwiam picie, bo Go wpycham w bagno.
Jedno w życiu jest prawdziwe: UMIESZ LICZYĆ LICZ NA SIEBIE!

Ja w tym przypadku muszę dusić wszystko w sobie, ba nawet na forum, nie mogę się wypisać, tak jak bym chciała.

Zacytowanym wyżej zdaniem zostałam wywołana do wypowiedzi.
Wobec tego odpowiadam, choć miałam nie zabierać już głosu w Twoim wątku.

Kolejne wyjaśnienia.
1. Czytając Twe posty odniosłam wrażenie, ze nie znasz tych informacji, które zamieściłam. Przepraszam.

2. Nikt w twoim wątku nie napisał, ani (śmiem twierdzić) nie uważa Twego męża za człowieka kryształowego i pozbawionego wad, a Ciebie za przyczynę wszystkich kłopotów i źródło zła wcielonego.

3. Na forum możesz napisać wszystko, co tylko chcesz. Nie masz jednak możliwości cenzurowania opinii forumowiczów, nie możesz zablokować głosów odmiennych od Twojego. To, że tak ostro protestujesz przeciw takim postom, świadczy o jednym: trafiają prosto w problem. Ty zaś, za wszelką cenę, chcesz oszukiwać samą siebie.

Współczuję Tobie.
Naprawdę.
Trzymam kciuki za Twoje mądre decyzje.
Obyś była szczęśliwą.

***
Napisałam to wszystko, co napisałam z jednego powodu.
Napisałam to, bo współczuję Tobie. Napisałam, bo wyobrażam sobie, jak bardzo jest Ci trudno.

ile chcesz się rozczulać nad sob? i pijanym mężem? ile lat to już robisz?

szukasz pomocy, wsparcia- dajemy ci to tutaj

ale

widocznie nie dojrzałaś jeszcze do tego aby to zauważyć, aby wprowadzać prawdziwe zmiany w twojej rodzinie

a to jedna z gł?wnych cech głębokiego wsp?łuzależnienia, w skr?cie m?wiác samooszukiwania się.

przepraszam, jeśli ktoś mimo szczerych chęci, poczuł się niedoceniony, wszystkie rady wezmę pod uwage, poczytam je jeszcze raz   ((((

makarena,
problem w tym, że dużo rozumiem.
Rozumiem, że jesteś sama z problemem.
Rozumiem, że ukrywasz przed światem i bliskimi alkoholizm męża.
Rozumiem, że jesteś współuzależnioną.

Wiem, że nie chcesz podjąć terapii.
Wiem, że uciekasz przed prawdą.

Rozumiem, że się boisz.
Rozumiem, że Twoje zachowanie wynika ze strachu.

Wiem, że własna terapia przynosi świetne efekty.
Wiem, że dzięki własnej terapii stoi się twardo i zdecydowanie na ziemi.
Wiem, że po zakończonej terapii nie można siebie już dłużej oszukiwać.

Powodzenia.

Naprawdę masz ochotę go przytulić?

Nie wierzysz mu. Sama przyznajesz, że on udaje. Dodam, że liczy na wzbudzenie u Ciebie litości, tak jak dotąd bywało.

Jesteś mądrą kobietą. Nie pozwól się oszukać. Dość udawania i zaprzeczania swoim uczuciom.

dzięki, znaczy się dobrze zrobiłam zamykając mu drzwi, żeby sie skupił na modlitwie

A jak zacznie trzeźwieć??? będzie miał kaca???? to co wtedy?

nic, po prostu robić swoje, rozmowa na kacu nie ma sensu.

ja jego pr?by udobruchania, załagodzenia atmosfery gasiłam krôtko i konkretnie: nie chcę z tob? rozmawiać, nie chcę abyś pił bo cię kocham i martwię się o ciebie, nie będę z tob? dopôki nie p?jdziesz na leczenie, na stole położyłam kartkę z adresami poradni alkoholowych, grup AA, wychodziłam z pokoju. jak zapytał o obiad odpowiedziałam kr?tko: wiesz gdzie jest sklep i lod?wka, zapytał o  czyste ubranie: pokazalam pralkę. Sama poszłam na terapię.
Taki stan trwał około 2 miesi?ce. Totalna pustka między nami ale było warto.
Wychodził, wracał pijany, ignorowałam go zupełnie. Schowalam wszystkie pieni?dze z domu i z konta, dlaczego ma wydawać na alkohol? s? inne potrzeby w domu. Jego gadanie zupełnie ignorowałam, wiem jak oni potrafi? ranić słowem, też gadał że bez niego zgine, jestem nikim. probował awanturować się o to że schowałam pieni?dze, powiedziałam, że nie dam na przepicie, kłamał, że na faktury, m?wiłam: pokaż faktury. Kr?tko i konkretnie, bez wdawania się  w pysk?wki, dyskusje.
Pewnego dnia zapytał czy zawiozę go do poradni alkoholowej, zawiozłam.
Nic nie dzieje się tak od razu, potrzeba czasu i przedewszystkim konsekewncji w postępowaniu.
Poczytaj o twardej miłości, to naprawdę się sprawdza.

Motyle, a jak długo trwa to trzeźwienie męża ? Czy jetseście już długo w terapii ? Udaje się Wam powrót do normalniejszego życia ?

Trzymam kciuki za Twoje trzeźwe spojrzenie i na niego, i na siebie, i na całą waszą sytuację.

Pamiętaj, że jesteś mądrą kobietą, a Twoje uczucia nie oszukują. Jeżeli zaczniesz się łamać, to użyj rozumu i swojej wiedzy.

Nie wchodź z nim w żadne gry, również w te polegające na chowaniu mu portfela. Jest dorosłym człowiekiem. Niech wreszcie zacznie ponosić konsekwencje swojego picia.

Dzieciom możesz wytłumaczyć, że zachowanie ich tatusia jest zmienione, bo wypił zbyt dużo takiego przezroczystego płynu, który powoduję, ze nie mówi wyraźnie, że nie wygląda przyjemnie, że musi iść spać, że nie umrze, że trzeba dać mu spokój, że po wyspaniu będzie zachowywał się jak zwykle.