Kocha ale nie chce się zaręczyć??? - Netkobiety.pl

Nie zmusisz nikogo do decyzji o zareczynach czy malzenstwie. Ty jestes pewna o on nie.

Z pewnością będzie,skoro Cię kocha,ale widocznie on nie jest jeszcze na to gotowy.
Wiesz,ja mam 22 lata,narzeczony 25 lat.Kiedy ostatnio delikatnie zasugerowałam,że należałoby zacząć planować ślub,on stwierdził,że jeszcze mamy czas.
Po części więc Cię rozumię.My czujemy się gotowe na następny krok,oni jeszcze nie.
Musimy więc cierpliwie czekać i cieszyć się jak na razie życiem bez prowadzenia domu,rodzenia dzieci,czy wspólnych zakupów w Tesco;-)

Nanaaa, jesteście oboje jeszcze bardzo młodzi, macie dopiero po 24 lata. Jeszcze troche mozna poczekać ze slubnymi planami.
Jednak radzę Ci postawić sobie jakąś własną granicę czekania na oświadczyny Twojego chłopaka. Żeby to nie było tak, że będziesz czekać w nieskończoność, a lata będą sobie plynąć. Bo w dzisiejszych czasach jest wiele takich historii, że dziewczyny czekają na pierścionek i datę ślubu, a on nie ma zamiaru go brać. Tu na forum jest parę takich wątków, poszukaj.

Oczywiście że małżeństwo, zaręczyny niczego nie gwarantują. Ale życie na tzw kocią łapę, pełnej "wolnej" miłości cokolwiek gwarantują?? nie, nic tego nie gwarantuje. Ale czyny już pokazują, czy małżeństwo nie ukazuje że ta kobieta jest moją miłością i tak bardzo chcę pokazać reszcie świata moje szczęście. Szczęście się pokazuje, nie chowa się, dzieli się z innymi z rodziną. Mi się wydaje że to jest takie ukoronowanie miłości dwojga ludzi. I tyle.

Rozumiem, że tak myślisz.

Przytoczyłam poglądy drugiej strony, mężczyzn, którzy myślą zupełnie inaczej. Być może Twój mężczyzna należy do grupy tak myślących.

Upieranie się przy swoich stanowiskach, jak wynika z teorii negocjacji, prowadzi tylko do wysuwania przez obie strony argumentów potwierdzających wyznawane stanowisko i okopywanie się na pozycjach.
To, co może pomóc rozwikłać problem i znaleźć wspólne, satysfakcjonujące obie strony, rozwiązanie, to zajęcie się interesami (potrzebami) stojącymi za tak sformułowanymi stanowiskami. To odpowiedź na pytanie "Dlaczego tak bardzo zależy mi na zawarciu ślubu?" i "Dlaczego tak bardzo nie chcę zawrzeć ślubu?". A później wspólne zastanawianie się nad tym, jak interesy obu stron pogodzić, czyli odpowiedź na pytanie "co możemy zrobić, byśmy wspólnie byli zadowoleni?"

Powodzenia w negocjacjach.

***
Literówki są moją zmorą.

Przeczytaj mój ostatni post, powoli, ze zrozumieniem. Tam znajdziesz różne wskazówki dotyczące prowadzenia negocjacji.
Wielu mężczyzn bardzo obawia się małżeństwa i "upupienia" po minięciu wszystkich uroczystości. Z mojego doświadczenia wynika, że niestety mężczyźni mają w swych obawach dużo racji.

Porozmawiaj z partnerem na temat jego lęków i obaw związanych ze ślubem i formalnym związkiem.

***
Zastanów się tak uczciwie.
Czy zawarcie ślubu cokolwiek (poza jego nazwiskiem i statusem mężatki) cokolwiek gwarantuje?

Chcesz powiedzieć, że teraz Cie ukrywa? Chowa przed światem swoje szczęście? Wypiera się Ciebie przed rodziną?

A Wielokropek tak pięknie to wyjaśnił

A on chce miec juz dzieci i czy wogole?

Ja np mam taka zasade - przed slubem nie gotuje, nie piorę, nie prasuje, nie mieszkam z nim itp. (6 lat tak robilam i tez nie wyszlo ;-))

Ponieważ urodziłam się dużo wcześniej od Ciebie, jestem wychowana na nowszych zasadach.

Zasady, na których zostałyśmy wychowane, to jedno.
Rozum, którego używamy, to drugie.
Czasami, te zasady z rozumem, nie idą w parze.

Nie wiem, mi sie jednak wydaje, ze jak sie jest pewnym partnera, jak sie czuje "ze to jest to" to po co szukac dziury w calym i robic podchody i kombinacje typu proby ciazowe, sugestie dotyczace oswiadczyn itepe.
Rowniez uwazam, ze gps na palcu niczego nie gwarantuje.
Ja osobiscie nie chcialabym aby oswiadczyny i slub byly "przymuszone" i wynikaly z jakichkolwiek powodow nizeli wlasna nieprzymuszona chec.

A moze to chodzi o STATUS/NA POKAZ- aby moc sie pochwalic na naszej-klasie i fejsbuku zdjeciem slubnym oraz zmiana nazwiska. Bo znam i takie przypadki.

Mam jeszcze jedno pytanie.
Czy razem ze sobą mieszkacie, żyjecie ze sobą, wspólnie prowadzicie gospodarstwo?

Mieszkaliśmy ze sobą 2 lata na studiach, teraz ja mieszkam z rodzicami i on również.

Proby ciazowe i podchody tyczyly sie Kaska_03

Nanaaa, a tak wogole dlaczego chcesz sie zenic?

A Ty chcialas by slub zagwarantowal Tobie niezmiennosc uczuc? Nie mowie, ze u partnera, ale rowniez u Ciebie.
Czlowiek to nie szafa, na ktora nakleisz akt wlasnosci i bedzie stala w jednym miejscu. Bedzie chciala sobie wyjsc z domu to i tak wyjdzie, z papierkiem lub bez.

Oczywiście że nie gwarantuje mi niczego, ale ja nie chcę żadnej KARTY GWARANCYJNEJ na miłość. Ale powiedzcie mi co jest tak złego w tym że chcę ślubu ?!! bo kogoś szanuje i chcę spędzić resztę życia i wierzę że się uda.

Nie ma nic złego z tym, że chcesz ślubu.

Podobnie jak nie ma nic złego w tym, że Twój chłopak tego ślubu nie chce.

Problem w tym, że wasze "chcenia" są sprzeczne.

Nie ma w tym nic zlego. Tylko warto abys wiedziala, ze byc moze masz u swojego boku swietnego faceta, ktory nie jest gotowy na slub, ba - moze w ogole nigdy go nie chciec, nie czuc potrzeby po prostu. Tak tez bywa. Co nie zmienia faktu, ze sie kochacie, ze bedzie o Ciebie dbal i bedzie swietnym ojcem

Własnie obawiam się najbardziej tej opcji.

Ale gdybacie
Przeciez to, ze nie chce sie facet chajtac nie znaczy, ze jest wygodny!
Ja nigdy nie chcialam slubu i nie znaczy, ze kiedykolwiek myslalam w ten sposob o ktorym Drogie Panie wspominacie

Nie mam jakiego wielkiego doświadczenia z facetami bo to mój pierwszy poważny związek, ale rozmawiam z chłopakiem i mówie mu czego ja chce. Mój facet ostatnio powiedzieł mi że mu do szczęścia tak naprawde jest potrzebny seks, dobre jedzenie i żeby miał uprane i posprzątane. Tacy są faceci..

No i jeszcze przed ślubem zaczęło się "upupianie".
I dziwić się chłopakowi.

To mało inspirujący facet, skoro tylko takie ma potrzeby :-) :-) :-)

Teraz myslę, ze rzuciłam idealnego faceta - bo sam prasował, sam prał, sam gotował ((((((

Autorko wątku,

ponieważ masz licencję na nieomylność,
ponieważ tylko Twoje zdanie jest najlepszym,
ponieważ nie chcesz przyjąć innego punktu widzenia, ani się nad nim zastanowić,
wycofuję się z Twego wątku.

Żegnam.

Kaska_03, taki to byl Twoj facet.
ps.wiesz ile takich znam babeczek? Duzo!

ps2 na co sobie pozwolisz tak tez bedziesz miala

Ja nie pozwole zrobić z siebie kury domowej, mój facet tez gotuje, sprząta itp. Chodziło mi o to że faceni to proste stworzenia.

Moze on po prostu sie boi? Wiesz zazwyczaj po zareczynach nastepuje slub a po slubie powinno sie miec dzieci (opinia spoleczna, nacisk rodziny itp). Moze on wie ze jestes TA JEDYNA jedynie nie jest jeszcze gotowy byc "doroslym", odpowiedzialnym mezczyzna. Moze on sie boi ze razem z zareczynami pojdzie w ruch cala presja o dziecko i dlatego chce byc z Toba, ale zareczyc sie/wziac slub nieco pozniej, w dalszej przyszlosci.
Jesli mieszkacie razem, jesli miedzy wami sie dobrze uklada, jesli nie masz innych zmartwien niz "on sie nie chce zareczyc", to odposc te zareczyny poki co. Jesli jest z Toba i mowi ze Cie kocha, to znaczy ze tak jest. Mezczyzni sa raczej nieskomplikowani jesli chodzi o uczucia, wiec jesli mowi ze kocha, to tak czuje. Daj sobie spokoj z zareczynami i ciesz sie szczesliwym zwiazkiem, wolnoscia i mlodoscia. Jeszcze masz czasna bycie zona i matka

Moim zdaniem nie ma nic złego w tym, ze chcesz wziąć ślub, autorko. Dla każdego z nas jest ważne co innego, i nie ma tu po co tak bronić tego faceta. Wszyscy zwracają uwagę na to, że biedny facecik jest strasznie nagabywany i biedactwo może czuć się osaczone. Ale spójrzmy w drugą stronę- dziewczyna też ma swoje oczekiwania, swoje pragnienia i swoją wizję wspólnego bycia ze sobą. Tu nie chodzi o zaciąganie go do wszystkich obowiązków domowych, wrabianie go w dzieci, kredyt i odpowiedzialność za wszystko.
Ona po prostu chce wyjść za mąż, bo liczyła, ze kiedyś to nastąpi. I wychowanie ma tu sporo do powiedzenia, w jednych rodzinach wolne związki są uważane za spoko, w innych skłaniają się bardziej w stronę małżeństwa. Znam ten nacisk rodziny na ślub.
Bez względu, czy jesteśmy małżeństwem, czy nie, nie mamy tej gwarancji, że przeżyjemy całe zło świata i będziemy razem po kres dni, ale nikt też nie powiedział, że to może się nie udać.  Nie przesadzajmy też, ze wszyscy mamy taki wolny pogląd na związki.

Autorko, może Twój Mężczyzna nie ma ochoty na formalności, bo faktycznie- brzmi to bardzo sucho i zniechęcająco, to taka zatrważająca wizja tego, że opuści swoje bezpieczne pielesze i będzie musiał ponosić odpowiedzialność za różne decyzje. Ale po prostu porozmawiaj z nim bez swoich pretensji. Spróbuj zrozumieć jego pogląd, pomyśl też o nim. Małżeństwo z przymusu nie będzie satysfakcjonowało ani jego, ani Ciebie. Z resztą, może też być tak, ze po prostu martwi się, że nie dacie sobie rady, chciałby najpierw coś osiągnąć, żeby móc ci zapewnić stabilizację. To dopiero 24 lata. Dla kobiety, to wiek "akurat", ale dla mężczyzny, niekoniecznie.

Wielokropku dziękuję za taką wypowiedź, bo już przestałam wierzyć w kobiety mające swoje twarde zdanie.

Owszem można chcieć ślubu itd, czuć potrzebę ale bardziej magii tego wydarzenia , przejście do kolejnego etapu, ale nie np. kolejnego -oczywistego -etapu w życiu kobiety.
Mam  wrażenie , ze niektóre panie- nie mówię o autorce-  podchodzą do sprawy bardzo ambicjonalnie , jakby to było już takie wielkie osiągnięcie posiadać męża. :-)
Najlepiej to nie mieć nic, żyć kątem u rodziców, nie mieć stałej pracy, ale wziąć ślub, bo tym można się pochwalić.
Duży wpływ na podejście do tematu ma nie ukrywajmy pochodzenie i podejście rodziców. Z moich obserwacji wynika ,że im nazwijmy to prostsza rodzina, mniej sytuowana i pochodząca raczej z miejscowości niedużej bądź wsi, tym większe parcie na ślub i posiadanie potomka. Nie chce generalizować, ale w dużym uogólnieniu tak to niestety wygląda.

Ja ze swoim narzeczonym zaręczyliśmy się po 5 latach związku  - mając po 25 lat. Dziś uważam, że to było za wcześnie albowiem nasze zaręczyny nie przewidywały ślubu, były "tylko" kolejnym etapem. Zaręczyny powinny zapowiadać ślub przynajmniej w jakiejś perspektywie załóżmy np. 2 lat. A nie dalszego" chodzenia" itd. My najprawdopodobniej weźmiemy ślub po ponad 4,5 roku od zaręczyn. Myślę, że to chyba za długo.

Nie mniej jednak, nic nie gwarantuje szczęścia  w małżeństwie i związku.
Tak jak napisała Wielokropek gdyby małżeństwo było gwarantem, nie byłoby rozwodów.
Pisałam tez już w jakimś wątku, ze zbyt krótki związek przed ślubem -moim zdaniem- powtarzam moim zdaniem- nie jest dobrym rozwiązaniem.

A jaką on by miał minę gdyby on Ci się oświadczył i byś powiedziała "nie":) To wszystko działa w dwie strony, mnie mój partner rozczarował, bo dawał mi wg mnie pewne znaki że mogę na to liczyć a kiedy wprost zapytałam się... coż....

Co wy macie z tym pędem do ślubu? Nie znacie same siebie, swoich pragnień, potrzeb, tylko uwiesicie się na facecie i kreujecie swoją tożsamość na jego widzimisię... - nie chcę nikogo urazić, ale te, które dążą do ślubu bo chcą mieć Slub, bo chcą być żoną, (nie żoną tego wybranego człowieka, tylko po prostu mieć status żony), denerwują mnie. Marzy wam się biała suknia, welon i wesele, a nie myślicie o konsekwencjach prawnych ślubu. Tak! poczytajcie sobie prawo, jak to potem człowiek staje się niewolnikiem państwa bo źle wyszedł za mąż/ się ożenił i jest uzależniony od widzimisie kilku osób w długich sukienkach (czyt. sąd)

Wiele kobiet jest w sytuacji autorki tego wątku i dzięki temu możemy sie podzieliś swoim doświadczeniem. Ja zaczełam rozmawiać o slubie z chłopakiem bo w pracy sie pytają kiedy ślub, koleżanki, babcia sie pyta, nawet ginekolog mi mówił że to czas na dziecko Stawiali mnie w dość dziewniej sytuacji, każdy mówił że juz długo jesteśmy razem i kiedy sie oświadczy, wkurzało mnie to bardzo.. i moje flustracje przelewałam na chłopaka. Ale przecież nikt nie będzie decydował kiedy mamy wziąć słub. Obecnie jest tyle rozwodów wiec naprawde trzeba sie zastanowić nad sakramentem małżeństwa. A pozatym wziąć ślub i mieszkać u rodziców to też nie jest dobre dla młodego małżeństwa...

Moja koleżanka w pracy ma 33 lata i jest w separacji z mężem, nie chce żeby mnie to też spotkało.

Skoro mu powiedziałaś to on już wie że Ty tego chcesz, może zacznie się nad tym zastanawiać ale nie naciskaj bo takie oświadczyny na siłę na pewno Cie nie sprawią że będziesz szczęśliwa...