Depresyjny partner - Netkobiety.pl

Jestem byla zona takiego czlowieka. Albo bylo wspaniale, albo beznadziejnie. Nigdy nie bylo "normalnie", ciche dni to norma. Ignorowanie telefonow, ja zaplakana w robocie nie moglam sobie miejsca znalezc, a on gral obrazona ksiezniczke. Potem bylo gorzej, potrafil mnie "niechcacy" popchnac na szafe, zlamalam palec u stopy, potem mnie "niechcacy" szarpnal i zlamal mi kciuk... dlugo by wymieniac.
W obecnej chwili, pare lat po rozwodzie, nasze kontakty sa poprawne, potrafimy razem zartowac i stanowic o przyszlosci wspolnego dziecka, ale... Jego kobieta kiedys do mnie zadzwonila, byla w trakcie wyprowadzki  z ich wspolnego mieszkania. Okazalo sie, ze nasz rozwod nic go nie nauczyl, ze dalej praktykuje takie zachowanie. Nie wiem, czy moze to byc wplyw jego bardzo toksycznej matki, ktora go sama wychowywala, w kazdym razie nic sie nie zmienil, wciaz powiela bledy z przeszlosci. Mnie natomiast sie zrobilo slabo, bo swojego czasu rozwazalam nawet powrot do niego...
Dziewczyno, uciekaj. Takie zachowanie spowoduje, ze przestaniesz wierzyc w siebie i tak jak mi, dlugo Ci zajmie zanim komukolwiek zaufasz.

Skoro mowi ze masz sobie poszukac innego, lepszego to w domysle stawia cie na zasadzie: przeciez tego nie zrobi, bo wie ze lepszego ode mnie nie znajdzie.
Zatem badz przekorna i udowodnij mu ze nie potrzebujesz wampira emocjonalnego.

DziękujęWam wszystkim za odpowiedź.

Wiem jedno rzeczywiście muszę mieć postawę bardziej konsekwentną, bo we Wszystkim go tłumcze, wystarczy że powie przepraszam jeden dzień jest ok, a potem znów. W dodatku powinnam go zrozumieć..

NAjgorsze jednak w tym wszystkim jest fakt, że jak do niego zadzwonię i odbierze to usłysze jego głos że jest ciężko, jak się spotkamy też bedzie że jest b cieżko - to główny temat rozmów.

Wiem również, że to on sam musi to zrobić, ja mogę go motywować, ale do czasu - bo dla mnie jako osoby w tym związku takie zachowanie to zachwianie bezpieczeństwa, i stabilzacji - już raz takie coś przechodziłam, bo walczyłam o kogoś, jednak ten ktoś wybrał inną kobietę i znam smak porażki i tego jak wiele w to wkładasz a potem zostajesz z niczym, wypalona...

NIestety tak jak ktoś tu dopisał pomimo, że staram się zajmować sobą w pewnych momentach nie potrafie sobie z tym radzić, dlatego zapisałam się na terapię, być może pomoże mi to spojrzeć sensownie, wymagać a potem w razie czego odejść. Po życie w takim klimacie , depresji przez długie lata, bez radości optymizmu, chęci walki a w tym wszystkim odsuwania kogoś na bok nie ma dla mnie sensu.
Walczę z wyrzutami sumienia, czuję się czasem jak egoistka---ale to zdrowy egoizm, tylko trudno sobie to wytłumaczyć.

Wiem również , że bardzo go kocham. Staram się mówić mu o wszystkich moich obawach, odczuciach itp. Aby wiedział, co się ze mną dzieję. jeżeli i to zawiedzie to trzeba stwierdzić , że komuś poprostu nie zależy a pozostanie w takim układzie jest toksyczne.

Ty go kochasz, wspierasz, leczysz sie dla niego (przez niego), a on dla Ciebie... co robi? wspiera? leczy sie? moze i kocha, ale jak Ci to okazuje, ze laskawie pozwoli poglaskac sie po glowie?

Jaka masz 'radoche' ze spedzania z nim czasu, czy na spotkanie gnasz jak na skrzydlach? czy dzwonisz do niego radosnie w oczekiwaniu na mila rozmowe? hmm... obawiam sie ze nie. Ile lat tak planujesz koegzystowac?

Gdyby facetowi zalezalo na Tobie, gdyby nie byl tak strasznym egoista zakreconym wokol siebie, to probowalby cos z tym zrobic. Rozumiem, ze osoba w depresji niechetnie podejmuje inicjatywe, ale domyslam sie ze gdyby laskawca zezwolil, to bys go za reke zaciagnela na terapie. Porozmawiaj z nim, lagodnie acz stanowczo, podrzuc mu prozac do herbaty, zrob cos co go ruszy do jakichs dzialan, cos czym pokaze Ci ze jemu tez na Tobie zalezy i ze moze byc lepiej.

Mialam kiedys kolege, takiego od kawy, pogadania etc, i on wlasnie po jakims czasie znajomosci zaczal miec podobny syndrom - co do niego dzwonilam to najpierw slyszalam ciezkie westchniecie w sluchawce, a potem "znowu mam klopoty  -praca/bol kregoslupa/kac/niedobra zona/niedobry szef/niedobrzy wszyscy, po nastu minutach narzekania pytal od niechcenia 'a co u ciebie', no coz moje problemy, jezeli nawet takie posiadalam na poczatku rozmowy, czuly sie juz tak malutkie i nieistotne, ze nawet nie chcialo mi sie o niczym gadac. Zakonczylam te znajomosc, bo nic mi nie dawala, tak po prostu egoistycznie - skoro ja sluchalam i staralam sie pomoc, oczekiwalam tego samego, nie koniecznie w takiej samej ilosci, ale kurcze - choc minimalnego zainteresowania. Ale to byl kolega, u Ciebie troche trudniej...

Kukla, obawiam się, że Twój partner się nie zmieni...jest tu na forum parę tematów o toksycznych ludziach, niestety z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że ktoś taki się nie zmienia. Mam na myśli moją przyjaciółókę, z którą wytrzymałam 10 lat, ale teraz wszystko się chrzani, coraz bardziej się kłócimy, bo ja idę do przodu, zmieniam się, a ona ciągle w depresi od kiedy tylko ją znam. Nie mam siły już chodzić koło niej jak koło jajka, pocieszać, łagodzić humory, wysluchiwać po raz kolejny tych samych historii i narzekań, sugerować, co mogłaby zrobić ze swoim życiem - ona i tak tego nie robi.

Zastanów się, na ile twoje potrzeby, ty sama jestes ważna w tym związku? Jeśli to ty ciągniesz cały ten wózek cały czas, to nie ma sensu. Nie możesz być terapeutą/psychologiem dla swojego partnera, to on ma obowiązek zadbać o swoje zdrowie psychiczne i psychiczne. Jeśli tego nie robi, to znaczy że wygodnie mu być takim pokrzywdzonym przez życie, ma to dla niego takie korzyści, że wtedy wszyscy się nad nim użalają, łącznie z nim samym, jaki to on biedny, jak życie go skrzywdziło itp. Tylko jak długo ty to wytrzymasz?

ale on nie chce iść ani na do psychologa ani psychiatry , odwleka to już 8 miesięcy. Do ogólnego też nie chcę i mówi mi to wprost.
W jaki sposób skłonic człowieka z depresją aby poszukał pomocy u lekarza....wierz mi , zę do czasu, bo potem samemu jest się zmęczonym i zniechęconym, że druga osoba, nawet tego nie jest w stanie zrobić, spróbować, aby może żyło się lepiej,

Jak go będziesz tak wspierała jak do tej pory to  g... z tego będzie - utwierdzasz go tylko w jego przekonaniu, że trzeba mowić że swiat jest do d... , że zycie jest okropne, bo wtedy interesują się tobą ludzie. Jak chcesz mu pomóc to postaw sprawę jasno: idziesz na terapię psycholog + psychiatra (bo może wymagać leczenia lekami), albo z nami koniec.
I niezależnie od tego co będzie dalej zastanów się, czy chcesz się spotykać z kimś kto odbiera ci energię do życia i jest wiecznie przygnębiony. Jak się czujesz w jego towarzystwie? A może chodzi o to że lubisz czuć się potrzebna? Jeżeli układ pielęgniarka - pacjent wam odpowiada - to będziecie się tak bujać całe   życie, no chyba ze w którymś z was nastąpi zmiana. I nie bierz na swoje barki zbawienia tego człowieka, każdy sam jest odpowiedzialny za swój nastrój i swoje emocje. Jak widzę ile kobiet bawi się w zbawianie niedojrzałych mężczyzn, którzy to bezczelnie wykorzystują (świadomie, bądź nie) to mam ochotę każdą potrząsnąć!

po czasie...
, mieszkamy razem partner poszedł na psychoterapie.....

Od pewnego czasu od lipca, czuję, że związek nie idzie do przodu nie rozwija się tylko stoi w miejscu a może zaczyna już się cofać.
Pojawiają sie coraz większe nieporozumienia.
Z jego strony brak zainteresowania seksem, ciągłe zmęczenie, narzekanie że nie ma czasu dla siebie, wmawianie mi uczuć wg jego zdania co czuję i myślę. Remontujemy wspólnie dom - największą rzeczą która mnie wkurza jest fakt, że on podchodzi i zachowuje się tak jakbym go zmuszała - wielokrotnie o tym rozmawialiśmy , że jeżeli nie chcę tego robić to weźmy fachowca, znajomego.
Ale nie robi, przeklina, rzuca rzeczami, wypomina mi , że musi siedzieć a ja mam czas na wszystko. Tego problemu nie udało mi się rozwiązać. Propozycje zmiany dla niego obracają się przeciwko mnie.
Ostatnio nie mógł czegoś wbić do ściany i wyżył się na mnie , ze musi remontować ten głupi dom itp.
JA jestem tym coraz bardziej rozdrażniona.
Kolejna sprawa to brak jego energii - ciągły sen, palenie masy papierosów i zasypianie na kanapie. Pracy nie ma ciężkiej, wraca szybko do domu - ogólnie wpływa to na klimat w domu trzymając się faktów a nie tego, co może mi się wydawać jest po prostu nudno.
Zaskoczenie go odbiera i motywacje bo mina i sposób odebrania czy wspólnych wieczornych lodów, jedzenia, czy pysznego obiadu i jego reakcja na to jest taka, że czy postawiłoby się kawał kiełbachy czy łądnie przygotowany obiad wyszłoby na to samo.
Jego brak energii i ospałość przejawia się w braku seksu - tutaj jest kompletna klapa.

Psychoterapia pomogła mu o tyle, że nie ma już takich zachowań porywczych typu podczas rozmowy przerywanie i ostentacyjne trzaskania drzwiami albo obrażanie się jak dziecko choć i to czasami bywa.

Stał się tak opryskliwy, niezadowolony i marudzący - że najzwyczajniej nie mam ochoty przebywać nawet w jego towarzystwie.
Czasami mam wrażenie , ze cokolwiek powiem, zrobię, porozmawiam to obróci się to przeciwko mnie.
Propozycja wzięca fachowca = to wg niego cios w jego umiejętności, że ja co nie umiem?
Propozycja aby wziąl sobie wolne odpoczął, może poszedł do lekarza = nie będe odpoczywał, nie pójde do lekarza
Propozycja rzucenia fajek - wiadomo obiecanki i nic
Propozycja jakiś wieczornych wyjść - z reguły tak ale przed wyjście może zostaniemy w domu nie chce mi się wychodzić?
Moje słowa i czułości - wiem, że robisz to na siłe i tak nie jest, nie kochasz mnie tak itp itd
Rozmowa o tym, że nia ma seksu między nami - ty tylko patrzysz na związek przez pryzmat seksu.

Zaczęłam bacznie przyglądać się sobie z pewnych spraw w ogóle przestałam jątrzyć marudzić, z inny czasami sobie tłumacze ma prawo jest zmęczony itp. Gotowe rozwiązania, które mu mówię na co masz ochote to idź zrób, stwierdza ty zawsze wszystko wiesz.
Najbardziej jednak boli mnie fakt, że cokolwiek ma zrobić z mojej prośby jest kwitowane niezadowoleniem.
Od września rozmawiałam z nim, czy mogę chodzić na moje upragnione ćwiczenia, 1 raz w tygodniu o 20, musiałby zostać z moim dzieckiem i położyć go spać. Zgodził się nawet zachęcał jednak jak zaczęłam chodzić to przed wyjściem są uwagi typu ja znów nie mam czasu bo głupie ćwiczenia. Niby mówi, że nie ma nic przeciwko ale... To mnie już w ogóle boli bo to w sumie jedyna rzecz związana z moim dzieckiem kiedy poproszę go o pomoc przy nim (mieszkamy daleko i nie mam możliwości skorzystać z pomocy babci albo biologicznego ojca).

Staram się myśleć pozytywnie, ale mam wrażenie że związek ciągnie się w dół.
Intymność - niszczy niezadowolenie, narzekanie, zmęczenie.
Pożądanie - chyba go nie ma, staram się trzymać faktów ale nawet jak ładnie się ubiorę to skwituję dla kogo ?
Zaangażowanie - hmm

Na dzień dzisiejszy obiektywnie mówiąc - stwierdzę, że nie wiem czy mój mężczyzna jest szczęśliwy w życiu w swoim związku.
Że jedyne okazywanie czułości jest spowodowane tym kiedy jestem smutna (raczej rzadko).

Co mam zrobić ?

Kukla,nie załamuj się.Przeczytałam większość wątku.Trudna sprawa bo partner od dłuższego czasu ma w Tobie"matkę".Nie winię Cię,chciałaś dobrze ale to on też musi chcieć.Być może swojej choroby nie widzi...Myślę że powinnaś pomyśleć o rozstaniu,szkoda życia po prostu.Nigdy nie wiemy co nas dobrego może spotkać.Ja dopiero po latach przekonałam się co to znaczy normalny dom i spokój

Niestety, podpisuje sie rekami i nogami.

On jest doroslym czlowiekiem i to nie jest Twoja rola w zyciu, zeby mu matkowac i traktowac go jak delikatny kawalek porcelany. Ty dla niego zrobilas BARDZO DUZO- rozmawialas, staralas sie pomoc, zachecalas do terapii. Wydaje mi sie, ze nadszedl czas na kubel zimnej wody. Jak odmawia pojscia do lekarza (nawet ogolnego) to powiedz mu, ze Ty odmawiasz bycia jego terapeutka, mamusia i psychicznym workiem treningowym. Wyslij go do rodziny czy jakiegos kolegi na pare dni i daj mu wyraznie do zrozumienia, ze on albo cos ze soba zrobi, albo moze zaczac sie pakowac.

Ja wiem, ze to drastyczne, ale w tym przypadku Ty wyczerpalas juz wszystkie inne metody.