a ja mam dobre wiesci..rozstanie to nie koniec swiata - Netkobiety.pl

Gratuluję takiego podejścia...ale niestety nie wszyscy potrafią tak definitywnie pozamykać za sobą wszystkie furtki..wiele z nas dalej żyje nadzieją mimo,że rzadko się do tego przyznajemy...

Piękne! Chapeaux bas!

Mi też rozstanie wyszło na dobre. Zaczęłam zajmować się czymś, co stało się moją wielką miłością. Mam nową pasję, dzięki której się spełniam.

A tak, żyłabym od spotkania, do spotkania, na huśtawce...

Pięknie!

Przede wszystkim role powinny sie odwrocic.. to nie jest tak, ze dziewczyna ma zabiegac o czyjes wzgledy! To o Ciebie sie ma zabiegac i traktowac tak, jak Ty chcesz byc traktowana, a nie godzic sie na cos w czym nie jestes szczesliwa.. Niestety do facetow nie przemawia gadanie, tylko czny, wiec to co zrobilas, jest najlepszym wyjsciem z tej sytuacji:) powodzenia!!

Jestem pełna podziwu, mam nadzieję że wytrzymasz w swoich postanowieniach i nie złamiesz się.

podziwiam fantastyczne podejście .
Nie każda kobieta potrafi zamknąć dotychczasowe życie i zacząć od nowa.

Nie jest łatwo zakonczyc zwiazek, ale jak juz sie czuje wewnatrz siebie, ze cos jest nie tak, to trzeba to zmieniec:)
Najwazniejsze, zeby zyc w zgodzie ze soba, ja tego chce i dlatego mocne postanowienie NIE WROCE JUZ DO NIEGO!!!!
Nie bede Wam opisywac calej historii, ona jest taka jak wiekszosc tutaj opisywanych. Milosc, zdrada, klotnie, rozstania, powroty.. Najgorsze te ciagle rozstania i powroty- od roku srednio raz w miesiacu rozstawalismy sie. Ale najgorsze w tym wszystkim bylo, ze pies jest wazniejszy niz ja! Tak, dziewczyny to FACET MA "LATAC" za nami a nie odwrotnie. Mam nadzieje, ze czytajac moj post, zaczniecie zyc inaczej. Kazdy inny facet bedzie lepszy:)

Do  mnie tez pisze, nie odpisuje.. nie moge juz tak zyc z nim... NIE CHCE!! ja wierze, ze czeka na mnie szczera, prawdziwa MILOSC:) z szacunkiem, zaufaniiiem i w ogole:)) najlepszym lekarstwem bedzie hobby nowe-juz kupilam kurtke narciarska, jeszcze spodnie troche sniegu i zamierzam zaczac jezdzic na nartach:)

Extra, zazdroszczę, ja odkryłam i odgrzebałam w sobie dawną pasję, nie extremalną, spokojną, otóz: robię na drutach rózne rzeczy dla siebie, rodziny i znajomych i na szydełku się nauczyłam, mam satysfakcję z czap, mitenek, kamizelek i swetrów które zrobiłam, nazywam to drutoterapią i lubię to swoje dzierganie. Myslę że wszystkie kobietki cierpiące i płaczące  po rozstaniach z facetami powinny zastanowić się jak sobie pomóc, jaką pasję odgrzebać lub na jaki kurs się zapisać aby na początku zająć tym czas a z czasem polubic. Maszkarada gratulacje!!!!!!!!!!!!!!!!

Rozumiem Cię Marta4321 doskonale,, też jestem po rozstaniu z moim facetem i też nie potrafie sie odnaleść w tym "nowym życiu":(( bylismy z sobą ponad dwa lata,, bywało różnie,ale bardzo go kochałam i dalej kocham,, sama z nim zerwałam, bo zaczął mnie w ostatnim czasie traktowac jak takie swoje popychadło:(,,podjełam ta decyzję pod wpływem chwili,(sprowokował mnie do tego swoim zachowaniem),jednak wszyscy mi mówią że dobrze zrobiłam,bo on mnie wyniszczał,a żadna kobieta nie zasługuje na takie traktowanie,,kobieta powinna czuć się u boku swojego faceta jak królewna, a nie jak niepotrzebny śmieć,,jednak ja nie potrafię ułożyć sobie życia na nowo, przez te dwa lata żyłam tylko nim, jego problemami i jego zmartwieniami,,i teraz czuję tylko ból, jakbym straciła cząstkę siebie:(chciałabym, żeby się odezwał i powiedział że wszystko będzie dobrze,,że będzie taki jak był kiedys, kiedy sie poznaliśmy,,kiedy byłam z nim szczęśliwa:,( naprawdę podziwiam Was dziewczyny,że znalazłyście w sobie tyle siły by móc ułożyć sobie życie na nowo,duzo lepsze życie,obawiam się że ja nie mam tej siły:(z dnia na dzien jest coraz gorzej, mimo że jest ze mną rodzina i przyjaciele, ciągle powracają wspomnienia,te dobre i złe i wtedy tylko czuje ten straszny ból i tą bezradność,bo chciałabym usłyszeć jego dłos, móc się do niego przytulić,ale wiem że jeśli zmięknę i zaczne go błagac by wrócił, to może wróci, ale razem z nim ten cały koszmar, który był przez ostatnie kilka miesięcy, kiedy potrafił mnie tylko poniżać i ranić:(

Invisible
Brakuje mi zwyczajnie słów uznania na to by określić jak prawdziwe jest to co napisałaś!
Po prostu wspaniale to napisałaś.

Ja sama wiem i rozumiem, przez co mogą przechodzić dziewczyny, ale jest tak jak piszesz - facet to nie cały świat.
Facet, a raczej mężczyzna (ten prawdziwy) to w rzeczywistości w najlepszym wariancie wspaniałe uzupełnienie naszego świata.
Ten, który niszczy kobietę, szczególnie pod względem psychicznym, nie powinien w ogóle nosić miana mężczyzny. Nawet jeśli my same w jakimś stopniu na to pozwalamy.
Ja sama też doskonale wiem, jak to jest być naiwną do granic możliwości i żyć w iluzji. Wiem też, jak długo można dochodzić do punktu zrozumienia. Bo tak tu masz dokładną rację, że nie ważne kiedy zerwiemy - bo ta data może nastąpić kiedykolwiek - nie ważne czy zrywamy od razu pod wpływem emocji, czy np przedłużamy czas czy to łudząc się, że nastąpią zmiany, czy jak w moim przypadku, kalkulując kiedy się bezpiecznie uwolnić. Najważniejsze to byśmy same zrozumiały, że żadna z nas nie jest warta poniżania, niszczenia i ograniczania.
Każda kobieta jest wartościowa, nawet jeśli wmawia sobie że jest inaczej. Bo nie jest!
Każda ma jakiś ukryty talent, każda wewnętrznie promienieje!

Ja zrozumiałam to dopiero po pewnym czasie, tylko dzięki temu, że życie postawiło na mojej drodze wspaniałych przyjaciół, będących dla mnie wsparciem, którzy nie raz konkretnie mnie "pouczali", robiąc przysłowiowego kopa w cztery litery

I tak jak Invisible teraz doceniam smak spokoju (choć jeszcze na wspomnienie tego co było czasem mnie potelepie), smak radości i wolności. Nie mogę uwierzyć, że byłam zdolna wytrzymać jeszcze niecały rok z byłym po tym jak zrozumiałam że to już koniec zanim całkowicie się wyprowadziłam, choć wiem, że wtedy z małym dzieckiem nie miałam innego wyjścia i musiałam przygotować dla nas dwóch nowy start. Na szczęście sił dodawał mi plan i zimne kalkulowanie,krok po kroku, co kiedy i gdzie.

Dlatego teraz wiem, że żebym nie wiem jak wyglądała dla nas sytuacja, że nie wyobrażamy sobie życia, bo co potem, co dalej? Wiem, że gdy już zrozumiemy co dla nas samych najlepsze, gdy w naszej głowie odnajdziemy plan działania to tym samym otrzymujemy pokłady nowej siły, o której posiadanie nikt by nas nie posądził.

Uwierzcie kobietki! Wszystko jest w nas!
A na świecie są wartościowi, wspaniali i czuli mężczyźni.

Takie historie jak te o której powiedziały moje przedmówczynie zdarzają się naprawdę nie tak rzadko!
Dlatego napiszę jeszcze raz:

DZIEWCZYNY JESTEŚCIE WSPANIAŁE!!!

Ja dochodzę do tej myśli aby odejść, a najlepiej byłoby aby on odszedł, wyprowadził się ale nie sądzę aby to nastąpiło, to jego mieszkanie po rodzicach.
     Gdzieś przeczytałam, że kobieta, która zgodzi się na powrót męża po zdradzie wytrzymuje 2 lata i odchodzi. U mnie za 2 miesiące będą 2 lata i ja już nie mam siły, ochoty, czasu ciągnąć tej farsy dalej. Zmarnowałam kawał czasu, jest przytulanie, ale nie ma  bliskości a ja za nią z nim nie tęsknię, wręcz cieszę się, że on tego nie wymusza. Zwyczajnie mam go dość, on mnie chyba zresztą też. Jest z nami w domu bo nie ma pracy i jej nie szuka, nie ma możliwości teraz odejść bo nie ma dokąd i z kim a na urok osobisty żadna dotąd nie poleciała, każda była zauroczona jego dużymi pieniędzmi, wycieczkami, luksusowym autem. Przepił wszystko, wydał na panny a teraz siedzi w domu. Jest w domu ale czuję, że nie jesteśmy rodziną.

Trochę boję się tego co będzie jak odejdę ale z drugiej strony teraz też nic od niego nie otrzymuję oprócz smutku, wyrzutów, przykrych wspomnień i niskiej samooceny, czuję się brudna przy nim, unikam wspólnych znajomych bo jest mi wstyd, że z nim jestem.

Invisible, jak najbardziej tak ....." Serce i rozum, dusza i cialo w siebie zapatrzone ....." Tak wlasnie spiewal Marek Grechuta, jak pieknie napisalas, poetycko, oby sie spelnilo :-)

Ja nie obniżyłam swojej poprzeczki, idę do przodu chociaż mam upadki. Wątpliwości co dalej. Zdrady nie umiałam wybaczyć, teraz jestem sama. Czasami płaczę zwłaszcza wtedy kiedy dzieci śpią. Analizuję swoje życie które nigdy nie było kolorowe. Mam dzień kiedy wszystko widzę w czarnych barwach i nie mam już siły. Boję się że nie dam rady wstać rano do pracy, zacząć nowego dnia godnie. Jestem zmęczona życiem, podłym i fałszywym.

Wiem co przeżywasz jestem w podobnej sytuacji, ale... odkąd przypadkiem znalazłam strone z filmem pt.The Secret jest mi o wiele łatwiej... Gorąco polecam i dodam, że to działa...

tutaj link:  http://mrfire.pl/sekret-polskie-napisy-pelna-wersja/

Uważam, że po czasie takiej iluzji, wiary w szczęśliwy powrót do korzeni związku (tzw. "motylków w brzuchu") po całkowitym odwrocie sytuacji - wielu kłótniach, ogólnym wypaleniu się (miłość ustępuje miejsca rutynie i przyzwyczajeniu - czego nie zawsze jesteśmy świadomi), aż w końcu rozstaniu należy wyjść ze wszystkiego z twarzą przed samym sobą. Gdy już nie ma miejsca na złudzenia, podejmowanie wszystkich prób zawiodło. Najważniejsze to pozbyć się tego uczucia, gdy się rano wstaje, trzeba przejrzeć się w lustrze z unikiem...Pozbyć się żalu do siebie, że zawiedliśmy. Często sami jesteśmy swoimi więźniami w związku, nie docierają do nas bodźce zewnętrzne i nie dopuszczamy myśli, że może być inaczej, bo tak wygodniej, do tego jesteśmy przyzwyczajeni, a wystarczy spojrzeć na wszystko z innej perspektywy... Może być poprostu inaczej, nie znaczy lepiej czy gorzej... Człowiek jest w stanie przyzwyczaić się do wielu rzeczy. Uważam, że trzeba stawić temu czoła i im dłużej nie uwalniamy się od toksycznych myśli, nie pozwolimy naszym myślom wędrować w innym kierunku będzie to na nas wpływać destrukcyjnie. Po co  marnować czas, na gdybanie, na myślenie o czymś co było, a już się nie powtórzy?
Sama do niedawna się z tym borykałam, aż pewnego dnia.... Obudziłam się i minęło. Zostały cudowne wspomnienia, nauczka wielu rzeczy, poznanie siebie. Byłam sama sobie więźniem własnych myśli... Aż się sama uwolniłam... Zastanawiam się czy nie napisać mu SMS, że dziękuję mu za to?

Czytanie forum bardzo mi pomogło i stwierdziłam, że ludzkie losy lubią się powtarzać...

By każdy z nas wyciągnął wnioski i stosował się do nich w przyszłości... zdrowie

Musimy!!:) jednak nikt nie powiedział że będzie łatwo, tez juz o tym myslałam,że lepiej teraz się przemęczyć,niż obudzić się gdy będzie już za późno,,najgorsze jest to że widuję czasami jego znajomych,bywam w miejscach w których bywaliśmy razem,mam w domu wiele rzeczy które kojarzą mi się z jego osoba, nie da się wymazać z życia ponad dwóch lat spędzonych razem,mimo że ostatnie miesiące sprawiały mi tylko ból,,

A co kiedy więcej było dobrych niż złych chwil?
I jak się pogodzić z rozstaniem nie mając wyłożonego kawa na ławę co było nie tak tylko domyślać się błądząc po omacku?

A ja życzę ci po prostu dużo śniegu (mimo że zimy nie lubię i dobrej zabawy

22załamana:( tak samo jak Ty, cały czas jak na złośc widuje jego znajomych:( Wydaje mi się, że nawet częściej niż kiedyś i wszystko mi sie przypomina.. Mam straszne wahania nastroju. Raz już jest dobrze i wydaje mi się, że wszystko się ułoży, a następnego dnia( tak jak dzisiaj) totalny dół.. Jak można z dnia na dzień zmienic się o 180 stopni???? Jak on tak mógł..:(

Witaj!
Dziwczyno masz zycie przed soba!Ja juz go troche przezylam,,ale Ty dawaj do przodu i nie ogladaj sie za siebie!Gdybym w byla w Twoim wieku,,oj,,to tyle bym pozmieniala!Teraz mam 42 lata-ale to nie znaczy ,,ze to juz koniec-NIE!MOJE ZYCIE DOPIERO SIE ZACZELO! UWIERZ MI WRTO JE ZMIENIAC DLA NAS SAMYCH!Pozdrawiam!

Witaj:)
Wiem, że mam życie przed sobą, w końcu dojrzała we mnie decyzja o rozstaniu i jestem szczęśliwa:) Tutaj poznałam koleżanke i umawiamy się na pogaduchy:) Dużo pomogło mi to miejsce, cieszę się że jesteście i radzimy sobie razem:)

Już nie będę się zastanawiać co by było gdybyśmy wrócili do siebie, bo już wiem że nie wrócimy, bo i tak za kilka dno powróci wszystko do tego samego punktu-awantur, że pies i tak jest ważniejszy, że są "przyjaciółki".. a po co mi to? Póki co jestem sama, mam sporo dobrych ludzi obok i niech tak zostanie:)

Taka jest brutalna prawda,, niestety,, człowiek nie zmieni się tak poprostu,, wiele razy słyszałam on mojego byłego, że będzie inaczej,, zmienił się, nie może beze mnie żyć, i zmieniał się,na góra trzy dni, potem znowu mnie krzywdził, mimo to ja mu zawsze wybaczałam,,i kochałam bardziej niż kogokolwiek na świecie,,aż wkońcu i tak to zakończyłam, bo nawet anielska cierpliwość ma swoje granice,,Ale z drugiej strony jak go poznałam był zupełnie inny,był poprostu dla mnie dobry,, i nie wiem czy on udawał przez tak długi okres? nie wiem,czy wpłyneło tak na niego otoczenie kolegów,?jak można nie mieć własnego zdania?i jak można tak krzywdzić ludzi?Tak jak Ty Marta4321 mam takie zmiany nastroju,, jednego dnia jest cudownie,, mogę góry przenosić,, a czasami budzę się rano i nie mam ochoty nawet wstac z łóżka,,dziś tez jest koszmarnie,, cały dzień tylko chce mi się płakać,,nie umiem wymazać ponad dwóch lat mojego życia,, poprostu nie potrafie,w szczególności że pamiętam głównie te dobre chwile,,i wtedy tak cholernie mi go brakuje,,bo to był jedyny facet w moim życiu którego tak naprawdę kochałam,,i dlatego nie umiem sobie z tym wszystkim poradzić:,(

Otóż moja Droga, wcale nie jest tak, że przestawisz sie z dnia na dzien na pstryknięcie paluszkami. Wrecz przeciwnie, im większa była zażyłość, tym więcej czasu potrzebujesz by dojść do siebie- by odnależć inną droge swojego życia. Przecież właśnie dlatego mnostwo jest rozstań i powrotów.. człowiek w tym czasie dojrzewa do najważniejszej decyzji. Gdyby na pstryknięcie palcem dało się zacząć wszystko od nowa nie było by rozstań i powrotów, które najpierw karmią nas nadzieją, a potem kolejną porażką. I gdy już rozłoży sie ręce w bezradności, nieważne czy nadal sie tkwi w związku czy nie- to wtedy dociera do Ciebie czysta prawda- jaką jest stwierdzenie, że tak żyć się nie da! I siłą rzeczy w poczuciu beznadziei, w utracie poczucia sensu i celowości odchodzi się bez żalu. Żeby odejść bez żalu- wiele gorzkich łez popłynie. I jeszcze jedno, ja zaznczyłam w swoich wcześniejszych wypowiedziach, że nie istotny jest moment rozstania, tylko wewnętrzna przemiana, która w Tobie dokonuje się- być może po setnym upadku, po setnej próbie odbudowania tego co jest zniszczone.. Ale ważna jest ta przemiana w której zdajesz sobie sprawę, że szczęście z pewnością odnajdziesz w swoim życiu ale na pewno nie w tym związku i nie przy tej osobie.

Ja tuż przed zaręczynami czułam, że do nich dojdzie i wiedziałam, że powiem "tak" chociaz w sercu wiedzialam, że ten człowiek będzie mnie krzywdził. Czulam to bardzo wyraźnie. Zgodzilam sie dlatego, że jeszcze nie dojrzałam do ostatecznego rozrachunku. I wiedzialam co robie, bo każdy dzien po zareczynach wzmocnil mnie w poczuciu, że nie powinnam mieć żalu. Wiedziałam, że ten "okazjonalny" typ mężczyzny, stara się tylko na chwile.. potrzebowałam pewności, bo niestety jestem kkzb.. I tą pewność otrzymałam i wiem, że gdybym rozstała sie przed zaręczynami wciąż mialabym poczucie, że może jednak powinnam była dać mu szanse..

Bravo Aviatorka! Czuje, że jesteś niebanalną osobą.. Gratuluje i 3mam kciuki za Ciebie. W świetny sposób ukazujesz tą sytuacje.. Echh.. te forum jednak ma ogromną wartośc terapeutyczną. Ile bym nie czytała takich wypowiedzi, zawsze odnajduje nowy promyk rzucający nieco inne światło na sprawę. A byc moze to ja zmieniam sie i po prostu zaczynam dostrzegać fakty, które dotychczas mózg pomijał- broniąc moją świadomość przed utratą złudzeń.. które wydawac by sie mogło dawały jedyną pocieche..
Wiem jak trudno przyznać przed samą sobą, że nie tędy droga. Nigdy nie jest tak, że człowiek co do ktorego mieliśmy szczere plany i nadzieje.. zniknie na zawsze z naszej pamięci, wyobraźni, myśli..odczuwania.. Zawsze będzie ślad. Mamy jednak niepowtarzalną moc- rozum, ktory podpowiada nam ciągle by mimo wszystko iśc dalej, bo gdzieś musi być nasza przystań..Trudno zrozumieć, że skoro dotychczasowe priorytety zwłaszcza w postrzeganiu.. zawiodły-to czas by zastanowić się czy wartości i cele które obraliśmy aby na pewno nie przyniosą nam zguby i czy nie powinniśmy skupić się na czymś zupełnie innym.. bo te dotychczasowe życie nie przynosiło korzyści, spokoju, ulgi, wsparcia.. tylko nas hamowało a ja wyznaje zasade, że jak sie stoi w miejscu to człowiek tak na prawde się cofa..
To jest właśnie jedna zz najważniejszych sentencji po rozstaniu- to nas przecież nie zabije.. !!!!!! Oddychasz, serce bije, masz rozum- wiec żyjesz dalej. To jak szybko sie podniesiemy jest niesamowicie uzaleznione od naszego podejścia, postrzegania, od naszych priorytetów, osobowości, temperamentu..
Przeżywałam dokładnie takie same momenty, byłam silna twarda, nie odzywałam się, nie odbierałam tel. /po czym nagle jakby ktoś mna potrzepał- nie rozstawałam sie z telefonem i czekałam na "księcia" aż się zmieni i zacznie mu zależeć. A co sie wtedy nameczylam... Wiem jakie to przykre.. Szkoda słow na prawde. Pamietam chwile, w ktorych dusilam sie z nerwow.. to byly chwile kiedy czulam, że nie moge bez niego życ a go trace.. Na szczescie teraz mam okres względnego spokoju, doceniania tego, że nikt mnie nie krzywdzi, że nie musze sie martwic, kiedy znowu "mu coś odpali", kiedy znowu okłamie, oszuka, zrani.. oddycham z ulgą póki co i cenie sobie wartość tego spokoju.

Typowo clean cleanem odradzam.. W naszym życiu powinny mieć miejsce chwile w których będziemy miały czas na zastanowienie sie nad tym co było, dlaczego związek się rozpadł, nigdy wina nie lezy po jednej stronie. W moim odczuciu człowiek powinien nauczyć się żyć samotnie w przyjaźni z samym sobą, powinien odnależć w sobie siłe i motywacje do tego by cieszyc się życiem niezależnie od tego czy partner jest... i czy będzie. To jest taka metoda zabezpieczająca nas samych przed uzależnienianiem się zwłaszcza emocjonalnym od drugiej osoby. To jest ważne zwłaszcza dlatego, że partner nigdy nie powinien być przysłowiowo całym naszym światem. Ja wiem, rozumiem, że miłość to ta najważniejsza dla nas kwestia, która przynosi nam najwiecej spełnienia- bo tak wlasnie najczesciej jest w zyciu. Ale tutaj chodzi o zebranie w sobie sił i motywacji do życia w zgodzie ze sobą, niezależnie od innego człowieka.